Nós tamén esiximos o exercicio deste dereito que pon en cuestión, coa forza fundamental que proporciona a vontade popular, a clave de bóveda que sustenta o actual réxime español, a súa negativa a recoñecer a existencia de distintas nacións e os seus consecuentes dereitos.

 

O referendo do 1 de outubro representa un ponto de inflexión, non só para a historia dos Países Cataláns, senón para a evolución histórica, política e económica de todo o Estado e mesmo implica previsíbeis repercusións en ámbitos máis amplos, nomeadamente no da Unión Europea. Trátase dunha revolución nacional democrática baseada na ruptura democrática que non só representa un acontecemento fundamental para cataláns e catalás, senón tamén para o noso pobo, cheo de esperanzas mais tamén de ameazas.

O MGS recoñece a existencia dos Países Cataláns como unha nación oprimida polos Estados dominantes, español e francés, e á vez composta de rexións e entidades políticas diferenciadas, con distintos niveis de conciencia e a consecuente diversidade política. En Catalunya, onde foi maior o desplegamento do movemento nacional e popular -e inversamente foi menor a incidencia desnacionalizadora do Estado ocupante- unha maioría do pobo reclama desde hai varios anos o seu dereito democrático a constituír un novo Estado, unha nova república. Nós tamén esiximos o exercicio deste dereito que pon en cuestión, coa forza fundamental que proporciona a vontade popular, a clave de bóveda que sustenta o actual réxime español, a súa negativa a recoñecer a existencia de distintas nacións e os seus consecuentes dereitos. Estes dereitos non se limitan ao ámbito cultural ou a un recoñecemento nominal da existencia de nacións, senón que se extenden á política, en particular ao dereito de autodeterminación e a posibilidade de estas nacións constituíren Estados independentes.

O proceso de constitución dunha nova República desencadearía automaticamente un efecto en cadea que abre moitas outras oportunidades para os pobos e a clase traballadora: representa un golpe de grande importancia para o Estado e a súa burguesía, do que dificilmente se recuperará en circunstancias semellantes ás actuais; ao se afirmar por medio dun proceso constituínte novo e democrático, populariza o carácter ilexítimo da actual Constitución e do sistema político español, baseado nunha reforma pactada e negociada nos límites marcados polos sectores franquistas; tamén pon de manifesto o carácter da democracia mínima e tutelada que derivou deste proceso, coa pervivencia da monarquía e unha descentralización máis aparente que real, como demostra a posibilidade de o goberno central limitar ou anular a autonomía existente ou recuperar materias xestionadas polos executivos autonómicos.

Este proceso constituínte situaría ás clases populares catalás en disposición de atinxir novos obxectivos inmediatos en relación coas consecuencias da pertenza á Unión Europea, a nacionalización da banca e de amplos sectores da economía, a política monetaria, os dereitos laborais e sociais, a despatriarcalización, a participación popular, a soberanía lingüística e cultural ou a defensa do territorio entre outros asuntos. Independentemente do resultado final deste proceso, dependente da correlación de forzas e da súa habilidade táctica e intervención estratéxica, é evidente que a extensión do independentismo xa tendeu a debilitar as posicións liberais e reforzar as de esquerda, e o desenvolvemento dun proceso constituínte axudará a reforzar unha conciencia popular favorábel á liberdade e á xustiza social, con lóxicas repercusións no resto de pobos sometidos ao Estado Español, nomeadamente no galego.

Non obstante, o principal obstáculo a calquera destes obxectivos é a actuación, permanentemente antidemocrática e imperialista, do Estado español, que coordina ou anima todas as medidas da súa ofensiva xudicial, policial, política ou mediática. Se ben noutro contexto sería entendíbel unha negociación entre un novo Estado e aquel do que se libera, en ausencia de condicións democráticas mínimas a vía unilateral é tan necesaria como plenamente lexítima: do contrario, concederíamos ao Estado opresor unha capacidade de veto e de bloqueo que se extendería infinitamente, independente en todo momento da vontade popular. Neste sentido, non é certo que “falte política” para acadar unha solución á actual coxuntura, como defenden as distintas forzas reformistas españolas, que no fondo prefiguran unha falsa alternativa, unha suposta e imposíbel reforma do Estado de carácter federal ou confederal. O envío masivo de milleiros de axentes das forzas de seguridade do Estado, a utilización permanente e instrumental do Tribunal Constitucional e da Fiscalía como brazos armados do goberno, os procesos culminados, abertos ou por abrir de dirixentes políticos e electos, as restricións de dereitos e liberdades fundamentais, a confiscación de carteis ou a clausura de páxinas webs, son tamén política: a política do goberno español por outros medios, que nos insire nun camiño de maior represión e autoritarismo. Celebramos a masiva mobilización popular catalá en defensa da independencia, da democracia e do referendum, con numerosas expresións entre as que salienta a convocatoria dunha folga xeral para o vindeiro 3 de outubro, e chamamos a unir a esta resposta a forza e voz do noso pobo.

Dadas estas condicións, é da máxima importancia que os movementos e organizacións populares galegas planifiquemos unha intervención de repercusión social, masiva e activa, para exercer solidariedade internacionalista e á vez defender os nosos intereses propios, que pasan pola superación deste Estado. O MGS promove e participa na plataforma Galiza con Catalunya, como principal expresión unitaria deste obxectivo. Debemos reforzar a mobilización popular, profundizar na loita ideolóxica, afortalar as nosas organizacións e intervir con toda a nosa forza e capacidade neste momento histórico, con decisións e actuacións á altura das circunstancias.

Como conclusión, queremos sinalar que o camiño de acceso á liberdade, no actual contexto e circunstancias, é a constitución de repúblicas soberanas nas distintas nacións sometidas ao Estado Español por medio da impugnación do seu marco xurídico-político, a mobilización popular e a desobediencia. Esta tese, que debe centrar a estratexia do soberanismo galego, atopa na dinámica política real, cada día e cada hora, novas premisas nas que se sustentar.