Non avanzaremos só por afirmar reiteradamente que o Estado Español non é reformábel e que non queda máis opción que nos autodeterminar e constituír unha República Galega, mais si podemos reforzarnos se somos quen de acordarmos, no conxunto do movimento nacional e popular, un punto de partida e outro de chegada á vez amplos e úteis para aglutinar forzas nas circunstancias históricas actuais.

 

O Movemento Galego ao Socialismo (MGS) celebra a declaración de constitución da república catalá feita pública onte. Transmitimos o noso apoio, confianza e solidariedade a todo o pobo e ao movemento independentista catalán, nomeadamente ás organizacións e plataformas anticapitalistas e comunistas que del participan, á Candidatura d’Unitat Popular, a Poble Lliure e a Comunistes pel Sí. Saudamos e festexamos as moitas esperanzas que permite abrigar a nova situación, histórica e excepcional, aberta tras o 1 de outubro, e manifestamos a nosa confianza na súa culminación próxima na consolidación efectiva da nova república cuxo proceso constituínte foi iniciado onte.

Afirmamos como un principio crucial -e non só pola nosa condición de partido independentista, senón como comunistas- a tese que sostén que todos os pobos do mundo teñen o dereito de determinaren libremente a súa condición política para desenvolver a súa sociedade, economía e cultura, o que implica loxicamente a posibilidade de constituír un Estado independente. Nos últimos anos o pobo catalán apelou lexitimamente ao dereito de autodeterminación para constituír unha república soberana, alternativa que nas circunstancias históricas e concretas do Estado Español chega a revelarse como a única posibilidade de liberdade, xustiza e transformación social para os pobos a el amarrados pola forza.

As demandas autodeterministas canalizáronse nos Países Cataláns por vías diversas, desde a mobilización social até a participación electoral, así como en diversas iniciativas institucionais. A acción máis relevante e trascendental, que representou o exercicio efectivo do dereito de autodeterminación, foi o referendo convocado pola Generalitat e celebrado o 1 de outubro, no que se afirmou unha vontade popular favorábel á independencia a pesar do clima de coacción e intimidación que o envolveu, o que representou un innegábel golpe para o réxime e para o Estado, e tamén unha derrota particular do Executivo de Mariano Rajoy. A autodeterminación é actualmente unha realidade en crecemento e andamento, e a crise aberta para o Estado e o réxime tamén, mais o resultado depende do acerto das forzas sociais e políticas inmersas nesta confrontación democrática e soberanista.

O Estado non tivo máis resposta, ante todas e cada unha das iniciativas sociais, políticas, ou institucionais, que proclamar reiteradamente a súa indivisibilidade eterna, afirmada nunha Constitución ilexítima, esencialmente irreformábel, petrificada e contraditoria con outros acordos internacionais. Ademais desta afirmación de principio, que non se modificou en ningún momento, o Estado ameazou ao movemento independentista con todo tipo de recursos, que inclúen a utilización instrumental das forzas de seguridade e servizos de intelixencia, a demonización por medio de medios de comunicación dependentes e imbricados no sistema, a liberación e despregamento do arsenal fiscal e xudicial derivado dun entramado legal que non respeta nin nas apariencias o presunto principio de división de poderes, a violación das competencias autonómicas -entendidas como concesións recuperábeis e sometidas a intervención en calquera momento-, a anulación de varios dereitos e liberdades e a reinstauración da censura, a actuación impune de hordas e grupúsculos aberta e declaradamente fascistas, unha guerra económica incipiente anunciada pola gran burguesía, e finalmente a aplicación dun estado de excepción marcado pola violencia e a represión policial e paramilitar.

Onte, 10 de outubro, o goberno da Generalitat reafirmou ante o Parlamento catalán a súa vontade de aplicar os resultados do referéndum de autodeterminación e constituír unha República. Sen embargo, decidiu abrir un tempo de diálogo co goberno español, suspendendo temporalmente a efectividade da independencia. Con posterioridade, as deputadas e deputados independentistas asinaron unha declaración na que se comprometen a constituír a “República catalá como Estado independente e soberano, de dereito, democrático e social”, e que polo seu interese reproducimos traducida ao galego no documento anexo. Desde o MGS entendemos que este novo paso -táctico mais de enormes repercusións estratéxicas, aceptado maioritariamente mais sen contar inicialmente co apoio de todo o movemento independentista, nomeadamente da CUP- comporta determinadas ameazas e oportunidades.

O Estado Español tentará aproveitar esta nova conxuntura para proxectar unha imaxe de debilidade sobre as institucións e autoridades catalás -que demostraran, reforzadas pola mobilización popular, unha grande firmeza até a altura- e á vez percurar divisións no independentismo, que soubera priorizar obxectivos principais desde as evidentes diferencias entre sectores e forzas políticas. A apertura dun período de negociación non detén o combate pola autodeterminación nin anula o mandato popular, confirmado en referéndum, para proclamar unha república soberana e independente. Ao contrario, os contidos desta oferta de diálogo deberían cinguirse, de se producir, á aplicación deste mandato e á constitución dunha República, e realizarse nunhas condicións minimamente democráticas, que implican o inmediato desarmamento represivo, a fin das ameazas, o cese da persecución policial e xudicial, e a expulsión das forzas de ocupación desplegadas en Catalunya.

En calquera caso, esta oferta de negociación servirá fundamentalmente para pór de relevo, con maior evidencia e proxección internacional, o carácter antidemocrático que é clave de bóveda do réxime español. Non vai existir diálogo xa que o goberno español vaise negar a aceptalo para empregar novas ameazas ou medidas represivas, entre o acoso individualizado e selectivo contra líderes independentistas ou a aprobación de novas medidas de excepción ao amparo das leis de Seguridade Nacional ou do emblemático artigo 155 da Constitución. En calquera caso, a intensidade das medidas que adoptará o goberno de Madrid só depende dos seus propios cálculos e consideracións tácticas fronte ao movemento popular catalán, e da intención evidente de non lle proporcionar máis argumentos e factores de aglutinación, e non dunha inexistente vontade de acordo de ningún tipo. Se ben consideramos pertinente denunciar internacionalmente, e en todos os espazos posíbeis, que España nin respecta nin garante as aspiracións dos pobos por ela sometidos, tampouco acreditamos no papel mediador ou progresivo da Unión Europea neste conflito, dada a esencia imperialista, antipopular, neoliberal e antidemocrática desta institución.

Se ben a suspensión non fora socializada entre o conxunto do movemento nacional-popular catalán, que agardaba con lóxica impaciencia e expectación unha declaración de independencia actual e efectiva como mínimo na medida en que o permitía a actual correlación de forzas, a mobilización popular e a dialéctica aberta entre pobo e Estado non se vai deter neste período de tempo. Agardamos non só que esta mobilización continúe senón que se amplíe nas horas decisivas, vinculando tamén a aqueles sectores sociais participantes da folga xeral do 3 de outubro ou incorporados polas demandas democráticas estendidas no contexto da resposta á represión e persecución do Estado. Polo contrario, agardamos que en simultáneo ao período de diálogo, que non pode alongarse indefinidamente no tempo, comece xa un proceso constituínte popular dunha nova república, como única forma de chegar nun prazo breve a unha independencia con efecto real -que sempre terá que ser combatida e gañada contra o Estado- e así aproveitar unha oportunidade histórica para o pobo catalán e para o resto de pobos sometidos por España. Pola nosa parte, é da máxima importancia que galegas e galegos continuemos a desenvolver unha dinámica mobilizadora, tanto na Plataforma Galiza con Catalunya como en cada organización comprometida coa soberanía e a democracia, para aumentar a conciencia nacional do pobo galego e realizar a nosa modesta achega internacionalista á liberdade doutro pobo e á presión exercida contra o goberno español.

Por último, pensamos que é hora de actualizar as análises do soberanismo galego, e do conxunto do noso movemento popular, á nova situación do Estado aberta pola vía independentista a piques de se efectivizar na Catalunya. En contra de diversas formulacións até agora hexemónicas, que propoñían primeiro unha adaptación do Estado Español á plurinacionalidade desde o recoñecemento da soberanía, ou poñían nos últimos tempos en pé de igualdade e optatividade a alternativa confederal e a independentista, a realidade material e política demostra que a segunda é tanto a posíbel como a desexábel. Se ben é certo que non se acada ningún obxectivo de tal dificultade a partir da súa enunciación e repetición como mera consigna, tamén o é que é imposíbel acertar sen definir con corrección a fase política e articular unha estratexia coherente. Non avanzaremos só por afirmar reiteradamente que o Estado Español non é reformábel e que non queda máis opción que nos autodeterminar e constituír unha República Galega, mais si podemos reforzarnos se somos quen de acordarmos, no conxunto do movimento nacional e popular, un punto de partida e outro de chegada á vez amplos e úteis para aglutinar forzas nas circunstancias históricas actuais de crise do Estado, ruptura democrática e constitución dunha nova república.

O soberanismo galego debe acadar un nivel superior de expansión social, mobilización e confrontación co Estado, desde unha posición de combate simultáneo ao poder autonómico detentado polo PP. Se o dilema está entre ruptura e restauración, e non entre reforma -constitucional ou doutro tipo- e continuidade do status quo, se a situación política e as circunstancias que determinan a fase mudaron tan radicalmente, non podemos continuar a actuar como en períodos anteriores: precisamos incorporar novos códigos, non só para o ámbito interno e declarativo senón integrados na actuación política e social; debemos reformular a gramática do nacionalismo, incorporando palabras e sintagmas como desobediencia, resistencia, proceso constituínte, unilateralidade e vontade popular; necesitamos reorientar parcialmente a nosa estratexia, profundizando en dinámicas xa iniciadas que inciden na afirmación popular e social e relativizan a actividade institucional e as disensións, debates, consensos ou oferta para acadalos que son propios desta esfera e as súas normas particulares, utilizando todas as ferramentas ao noso alcance, mais sen acatar nunca as regras e límites que impoñen aqueles que nos explotan. Debemos pór toda a nosa forza en andamento, para crear unha nova fronte ao réxime e impedir a súa restauración,, coa súa inevitábel escalada de centralización, autoritarismo e medidas antipopulares.

 

Comisión Permanente do MGS
Galiza, 11 de outubro de 2017