En realidade, Israel nunca considerou, nen como mera hipótese, a posibilidade de renunciar ao racismo e entenderse cun pobo que aspira á autodeterminación na súa propia terra, nin tampouco respeitar aquela lexislación internacional que prexudique os seus intereses.

Neste mes de novembro cúmprese o centésimo aniversario da Declaración Balfour, carta formal do Ministro de Asuntos Exteriores do Reino Unido que anunciaba o establecemento dun fogar nacional para o pobo xudeo na Palestina. A Declaración podía formularse no marco dos acordos franco-británicos de Sykes-Picot do ano anterior, que prevían a partilla da rexión entre as potencias europeas tras a I Guerra Mundial e a derrota do Imperio Otomano, incumprindo así, por outra parte, os compromisos acadados cos árabes que loitaran cos Aliados. En cambio, a promesa de Balfour, realizada polo colonialismo británico a custa dunha terra que non lle pertencía, representou un acontecemento de extraordinaria importancia no posterior proceso de masacre, espolio e roubo da terra e os recursos, e en definitiva a destrución deliberada das distintas estruturas sociais e físicas do pobo palestino, cuxos intereses e dereitos nacionais nunca foran recoñecidos. Nas décadas seguintes, a política británica preparou a infraestrutura do Estado sionista por medio do Mandato Británico, a pesar da continua resistencia do pobo palestino, nomeadamente na revolución de 1936-1939, fito fundador da resistencia.

O establecemento do Estado de Israel tras a Segunda Guerra Mundial representou o máis importante paso do imperialismo nesta rexión do mundo, con consecuencias tráxicas e xenocidas que perviven até o día de hoxe debido á súa funcionalidade para as principais potencias, á súa consideración formal e retórica dos dereitos dos pobos, dos dereitos humanos e da lexislación, dereito e acordos internacionais, e da negativa correlación de forzas nos planos nacional, rexional e global. A Resolución 181 das Nacións Unidas, de 1947, prevía o reparto entre un estado xudaico, un árabe e unha zona internacional, mais o plano, que só fora aceptado polos sionistas e non polos palestinos nin os estados árabes, derivou na proclamación unilateral do Estado de Israel ao ano seguinte e na rápida vitoria deste na guerra frente a unha coalición árabe. A “Nakba” (catástrofe) expulsou á maioría da poboación árabe das súas terras e obrigou a 7000.000 palestinos a se refuxiar nos países veciños. Os masacres de palestinos foran sistemáticos e planificados, organizados antes e despois da independencia, por paramilitares e polo exército sionista, e representaron unha auténtica operación de limpeza étnica e un crime impune contra a humanidade. Tras a “Guerra dos Seis Días” de 1967 Israel ocupou militarmente a Cisxordania (de Xordania), a Faixa de Gaza (de Exipto) e Xerusalén Oriental (tamén de Xordania, se ben fora designada como espazo internacional pola ONU) así como os Altos do Golán sirios e o Sinaí exipcio, e provocou un novo éxodo de 200.000 palestinos. Tras esta nova contenda Israel iniciou tamén o establecemento de colonias nos territorios recentemente ocupados, para instalar máis de medio millón de israelitas na Cisxordania, Xerusalén Oriental e na Faixa de Gaza, único lugar de onde se retiraron, en agosto de 2005.

Así, todo o pobo palestino que non se exiliou até o exterior do país vive até o día de hoxe en territorio ocupado, sometido e enfrontado de forma permanente a un Estado de grande poder militar e aliado coas maiores potencias do planeta, que non contempla máis opción que a rendición incondicional de todo un pobo tratado como inimigo, sometido á violencia continua, ocupación, colonialismo, discriminación e apartheid, e para o que se nega mesmo o dereito á existencia, ao nome, á identidade e á historia da que o queren borrar para sempre.

Israel deseñou todo tipo de tentativas para neutralizar a resistencia palestina. Tras catro décadas de masacres e limpeza étnica, o Estado de Israel aplicou políticas abertamente racistas de segregación e opresión. A primeira Intifada en 1987 levou a Israel a acentuar a separación física e demográfica da poboación palestina, á vez que mantiña o seu control directo dos recursos naturais e da economía. O chamado “proceso de paz”, interpretado como un éxito diplomático internacional, en realidade reforzou a dependencia da poboación palestina, ao aumentar a extensión das colonias, as confiscacións de terras e o declinio económico, pobreza e desemprego na faixa de Gaza e na Cisxordania. Os territorios de Gaza e Cisxordania foran dividos en unidades territoriais que lembran os bantustáns sudafricanos, sobre os que Israel limita a liberdade de circulación, enfraquecendo aínda máis a unidade e as relación sociais da Palestina. Nin sequera este marco de apartheid e discriminación evitou a renovación das ofensivas israelitas nos últimos anos, como demostran as agresións de 2008, 2012 e 2014 na Faixa de Gaza. Por último, a realidade diaria de Palestina, en cada momento e en cada curruncho do país, é a da opresión sistemática e xenocida: a dos millóns de refuxiados que teñen prohibido o retorno aos seus fogares; a dos milleiros de presos en cárceres israelís; a das torturas e a impunidade das forzas de ocupación; a das casas, colleitas e industrias destruídas; a dos xigantescos muros que dividen poboacións; a do desemprego, precariedade, fame e miseria estrutural dun pobo dependente que non controla os seus recursos nin a súa economía.

En realidade, Israel nunca considerou, nen como mera hipótese, a posibilidade de renunciar ao racismo e entenderse cun pobo que aspira á autodeterminación na súa propia terra, nin tampouco respeitar aquela lexislación internacional que prexudique os seus intereses. Todas e cada una das súas condicións innegociábeis -oposición á soberanía palestina en Xerusalén, oposición ao dereito de regreso dos refuxiados, oposición ao retroceso ás fronteiras de 1967, oposición ao desmantelamento das colonias- están en directa oposición coas necesidades palestinas imprescindíbeis e premente, á vez que violan as distintas resolucións alcanzadas nas Nacións Unidas, como a 181, a 194 e a 242. Nin Israel nin o seu principal protector, os Estados Unidos, teñen ningún interese en atender una lexislación que non ten ningún instrumento para se impor. Polo contrario, o uso da forza é o principal recurso de Israel mentres o pobo palestino defenda a resistencia e non renuncie para sempre á liberdade.

No entanto, o vello slogan do sionismo –“un pobo sen terra para unha terra sen pobo”- contrasta non só coa existencia, senón coa resistencia continuada do movemento nacional e popular palestino. A pesar das dificuldades de todo tipo, debidas tanto ao poder do inimigo como ás históricas desputas internas entre faccións (á súa vez alimentadas e propiciadas por Israel), trátase dunha heroica loita de liberación nacional que perdura a pesar da xigantesca desigualdade inicial de forzas co inimigo, da ausencia de consideracións humanitarias de calquer tipo por parte deste, e dos consecuentes enormes sacrificios que implica, que inclúen a morte, a tortura e o padecemento nas prisións durante décadas.

Así, o Movemento Galego ao Socialismo quer aproveitar o vergoñento centenario da Declaración Balfour para emitir as seguintes consideracións sobre a loita de liberación palestina:

— Reafirmamos a nosa solidariedade permanente coa causa do pobo palestino, á que ademais definimos como o corazón de todas as loitas de liberación no mundo árabe, tanto contra os réximes reaccionarios na rexión como na resistencia anti-imperialista nun un espazo central da xeopolítica global. O debilitamento e  posterior derrota da hexemonía atlantista e sionista na rexión representan un obxectivo común para todas as revolucionarias e revolucionarios do mundo.

— Reclamamos o dereito do pobo palestino a exercer a autodeterminación e constituír o seu propio Estado unitariamente e en toda a Palestina histórica, ao consideralo un dereito inalienábel que ademais permitiría plenamente acadar as aspiracións de liberdade, independencia e retorno dos refuxiados.  Non obstante, denunciamos tamén o incumprimento actual das resolucións das Nacións Unidas que permitirían crear un Estado soberano e independente nas fronteiras previas á guerra de 1967, con Xerusalén como capital e sen o abandono do dereito ao retorno como contrapartida.

— Condenamos a alianza das potencias capitalistas con Israel, en particular dos Estados Unidos de América, a OTAN, o Estado Español, a Unión Europea e os seus aliados na rexión. Lonxe de proporcionar calquer apoio á causa palestina, están comprometidas con Israel e son axentes imprescindíbeis na perpetuación da ocupación e o apartheid; os crimes cometidos desde hai cen anos contra o pobo palestino son absolutamente inseparábeis do imperialismo e das súas decisións políticas, económicas e militares.

— Recoñecemos a lexitimidade de todos os métodos de resistencia do pobo palestino para acadar a súa liberdade mentres perdure a ocupación. Rexeitamos as pretensións das distintas potencias imperialistas de impor falsos acordos que non partan do dereito á autodeterminación, o fin da impunidade e da ocupación.

— Manifestamos a nosa especial solidariedade con todas as prisioneiras e prisioneiros que continúan a súa loita anti-imperialista de liberación nacional nas prisións de Israel, así como con todos os refuxiados, acollidos ou non nas instalacións das Nacións Unidas (UNRWA) que aspiran a volver ás terras e propiedades das que foran expulsados.

— Comprometémonos a reforzar esta solidariedade e acción anti-imperialista, profundizando no noso coñecemento dos principios, estratexias e iniciativas da resistencia palestina. Chamamos ademais ao pobo galego a fomentar e ampliar os tradicionais sentimentos de irmandade e solidariedade co pobo  palestino, así como a reforzar as distintas organizacións e movementos anti-imperialistas solidarios coa causa palestina e cos dereitos dos pobos frente ao hexemonismo atlantista-sionista, nomeadamente a campaña internacional polo Boicote, Desinvestimento e Sancións (BDS) que permite debilitar a normalización da existencia dun réxime racista e baseado na limpeza étnica.