Felipe VI liga o seu discurso e a súa figura ao goberno de Mariano Rajoy, e a súa sorte debería ser tamén a mesma. Mais ao tempo revela e confirma tamén que non nos atopamos nunha encrucillada política na que abondaría, como pretenden os sectores reformistas, cunha mera substitución na Presidencia do Goberno e no partido que acapara as principais institucións españolas.

 

O Movemento Galego ao Socialismo presenta as seguintes consideracións de urxencia ante os últimos acontecementos:

O referendo celebrado o pasado 1 de outubro na Catalunya representou unha das maiores vitorias populares, democráticas e antiimperialistas das últimas décadas en Europa, con poucos precedentes, e contribúe enormemente ao avanzo . A actuación do goberno español -que repetidamente anunciara por medio do seu presidente, da súa vicepresidenta e do ministro de Interior que nunca se celebraría un referendo de autodeterminación- oscilou entre o ridículo e a violencia nacida da impotencia e a necesidade premente de enviar unha mensaxe de forza para parte da súa base social. Mais o certo é que despois de enviar milleiros de policías, de perseguir penalmente a dirixentes e cargos independentistas, de coordinar as mensaxes e ameazas de toda caste dos medios de comunicación españois, ás 8 da mañá existían urnas, papeletas e censo en todos os colexios electorais de Catalunya, abertos en moitos casos desde dous días antes, e millóns de persoas agardaban para poder exercer a autodeterminación. Nin sequera a represión do Estado Español ao longo do día, nomeadamente ao longo da mañá, dirixida contra milleiros de cidadáns desarmados que se dirixían a votar, tivo un efecto significativo na votación, na que participaran máis de dous millóns de persoas, e en cambio tivo un custe para o goberno español, tanto na Catalunya e no resto do pobos sometidos ao Estado, como no ámbito europeo e mundial. 

A intervención do Rei parece unha declaración de guerra contra o pobo catalán e as súas institucións que revela a crise profunda do Estado. A Xefatura do Estado -cuxo carácter antidemocrático e ilexítimo de orixe, determinado pola vontade do ditador e os acordos entre franquistas e unha oposición domesticada, é tan obvio que non paga a pena nin extenderse- optou por unha alternativa desesperada que fai palidecer e mesmo ridiculiza a alternativa política que reclamaba o referendo pactado como solución viábel neste momento histórico. Polo contrario, o monarca só anuncia novas medidas represivas e coercitivas nas próximas datas, nas que previsibelmente o Parlamento e o Govern catalán desenvolverán a clarísima vontade popular e declararán a República Catalana, e entre as que non podemos descartar a represión directa contra as e os dirixentes independentistas, a suspensión ou intervención da autonomía catalá por medios legais ou ilegais, directos ou indirectos, a “guerra suxa” que prolongue dinámicas como a da Operación Catalunya, o estado de sitio ou de excepción. 

Felipe VI amparou persoalmente a violencia desplegada contra a poboación e as mensaxes centrais do goberno, que queren mentir sistematicamente sobre a realidade para presentar as demandas independentistas como unha desviación desquiciada duns poucos dirixentes autonomizados do pobo catalán, en vez dunha demanda popular de amplísimo respaldo que non pode atopar acomodo nunha Constitución ilexítima e petrificada, e nunhas institucións españolas de descentralización só aparente, nas que o goberno central mantén todo o control con escasos controis formais ou democráticos, incluido o poder xudicial e a actuación fiscal.

Felipe VI liga o seu discurso e a súa figura ao goberno de Mariano Rajoy, e a súa sorte debería ser tamén a mesma: a destitución e superación por medio dun proceso popular e desobediente que nos sitúe nun novo marco político respetuoso cos dereitos dos pobos e baseado no poder popular. Mais ao tempo revela e confirma tamén que non nos atopamos nunha encrucillada política na que abondaría, como pretenden os sectores reformistas, cunha mera substitución na Presidencia do Goberno e no partido que acapara as principais institucións españolas. Cada momento, cada novo acontecemento desvela para máis pobo o miolo autoritario, antipopular e represivo deste réxime, que só representa ameaza, tiranía e ruína para a maioría. 

En consecuencia, para acadar a liberdade e unha alternativa real é preciso superar definitivamente o Estado Español, a monarquía e a dependencia, por medio da constitución de repúblicas soberanas. É imprescindíbel que galegas e galegos continuemos a manifestar a nosa solidariedade cos Países Cataláns, e tamén que reforcemos todas as nosas organizacións populares, soberanistas e democráticas, para abrir unha nova fronte contra o Estado, con máis forza da que os inimigos da liberdade poden sospeitar a día de hoxe. Se eles turran tan forte por alí e nós puxamos máis forte por aquí, seguro que a estaca cae e poderemos por fin liberarnos. A República ou nada, non temos máis alternativas.

Galiza, 4 de outubro de 2017.

Comisión Permanente do Movemento Galego ao Socialismo.