28-A: desestabilizar o réxime, sumar forzas para a ruptura democrática

A esquerda española que nalgún momento dixo pretender exercer como oposición real ao turnismo ou mesmo presentarse como opción de ruptura, non aspira xa a ser máis que muleta necesaria que influencie no posíbel as políticas do goberno, sen condicionar ese apoio a unha saída democrática aos conflictos nacionais e sen cuestionar os estreitos marcos sistémicos (nomeadamente as imposicións da UE) que impiden calquer opción de avance social real.


 

Estas eleccións e o ciclo electoral deben servir como un paso máis para a extensión social do proxecto nacionalista e de esquerda, avanzando cara a consolidación do BNG como ferramenta unitaria e referencial (non só a nivel electoral) para os sectores máis conscientes da sociedade, o activismo social e as loitas populares. É neses espazos onde onde é factíbel e desexábel a ampliación do proxecto unitario do soberanismo.

As eleccións ás cortes españolas do 28 de abril foron convocadas nun contexto de ofensiva reaccionaria e españolista, mais tamén de evidentes dificultades do réxime para conseguir un marco de estabilidade. A convocatoria estará moi condicionada polo conflito catalán, ao celebrarse en pleno xuízo contra parte da dirixencia política do proceso independentista. Precisamente, o feito de ter varios candidatos imposibilitados de facer campaña por estaren en prisión ou no banco dos acusados defendéndose de acusacións delirantes, ilustra mellor que ningún outro a natureza do réxime do 78 e a forma en que este responde ás verdadeiras ameazas contra a súa natureza, fundamentada na súa unidade defendida pola forza sempre que preciso.

Como sinalamos despois da moción de censura que levou a Pedro Sánchez ao goberno, esta nova alternancia na xestión do estado non serviría máis que para tentar unha nova operación de relexitimación do réxime, que porén atopa cada vez máis problemas en efectivizarse.

A maioría que non houbo para aprobar os orzamentos (o que deu pé á disolución do Congreso por puro cálculo electoral) si que existía cando menos desde 2015 para outras medidas formalmente defendidas polo PSOE, como a derogación da reforma laboral ou da “Lei Mordaza”. A renuncia a cumprir mesmo eses mínimos, xunto ao feito de que, fora de xestos, mantívose no fundamental a mesma posición ante o conflito catalán, demostra as enormes limitacións da cara B do réxime representada polo eterno “mal menor” do PSOE. Igualmente, a esquerda española que nalgún momento dixo pretender exercer como oposición real ao turnismo ou mesmo presentarse como opción de ruptura, non aspira xa a ser máis que muleta necesaria que influencie no posíbel as políticas do goberno, sen condicionar ese apoio a unha saída democrática aos conflictos nacionais e sen cuestionar os estreitos marcos sistémicos (nomeadamente as imposicións da UE) que impiden calquer opción de avance social real.

Así, alternativas ás que aparece abocado o estado redúcense á limitada escolla entre a alternativa rexereracionista protagonizada polo PSOE (ben con apoio do Cs ou ben de Podemos, en cuxo caso que tería que contar con sectores do autonomismo ou do nacionalismo dispostos a participar da mesma) ou a regresión aberta e acelerada representada pola alianza tripartita xa concretada en Andalucía con PP-Cs-Vox. Nesta última posibilidade chama a atención, en contraste con outros estados europeos, a rapidez en normalizar a extrema dereita como actor político normalizado, co que pactar sen problemas e mesmo asumindo moitos elementos do seu discurso.

Diante desta ameaza, a xa habitual tentación do “voto útil” volverá estar moi presente dirixindo o voto cara ao PSOE, o que esixe un discurso e unha liña de clara desmarcaxe e denuncia do papel do mesmo durante estes 40 anos. Entre outros motivos, porque a experiencia en moitos outros contextos demostra que é a desmobilización e a frustración xerada pola xestión anti-popular da suposta “esquerda” a que moitas veces abriu paso á emerxencia e o medre da extrema dereita.

O papel do soberanismo de esquerda

Desde que nacemos como espazo organizado, sempre defendemos abertamente a irreformabilidade do estado español, e por tanto a necesidade dunha estratexia de ruptura asentada na organización e mobilización social e acompañada dunha acción institucional consecuente con iso. A evolución dos últimos anos, non fixo máis que confirmar esa diagnose, que tamén é asumida claramente polo BNG nas conclusións das súas últimas Asembleas Nacionais.

Para avanzar nese camiño, seguimos a acreditar na necesaria unidade de todas aquelas organizacións e persoas que asuman un proxecto de liberación nacional e social para o noso pobo, e que neste momento asuma a centralidade da loita pola República Galega como horizonte en base ao que acumular forzas en todos os ámbitos.

Estas eleccións e o ciclo electoral deben servir como un paso máis para a extensión social do proxecto nacionalista e de esquerda, avanzando cara a consolidación do BNG como ferramenta unitaria e referencial (non só a nivel electoral) para os sectores máis conscientes da sociedade, o activismo social e as loitas populares. É neses espazos onde onde é factíbel e desexábel a ampliación do proxecto unitario do soberanismo, mais que na agregación matemática de outros proxectos que non comparten os mesmos mínimos programáticos.

Tras a previsíbel desfeita das alianzas de sectores do soberanismo coa esquerda española, nesta nova fase o BNG debe ser quen de presentarse novamente unha voz propia e sen tutelas, mais tamén de ser o altavoz das demandas populares con un discurso desacomplexadamente de esquerdas, feminista e combativo, exercendo un papel de confrontación constante co réxime e impugnándoo na súa totalidade.

O proxecto do BNG contrasta co da esquerda española no discurso nacional, pois considera o noso país como suxeito político con todas as consecuencias, mais tamén o fai ao asumir propostas (xestión pública dos sectores fundamentais, oposición á UE e á OTAN, proceso constituínte, república…) tanto tácticas como estratéxicas que delimitan claramente o seu campo co de outros sectores políticos, tamén o dun neo-autonomismo posibilista que pretende reconfigurarse no país.

Nesa liña será fundamental ligar o nacional e o social e polo tanto soster un discurso claramente alicerzado sobre as políticas materiais e os problemas do noso pobo, a maioría deles condicionados e agravados pola nosa dependencia como nación.

En definitiva, a dialéctica reforma versus ruptura está máis vixente que nunca e, igual que nos momentos críticos da “transición”, o rol consecuente do movemento nacionalista galego será determinante para o avance nos próximos anos.

Por tanto, do papel do BNG, sen renunciar a calquer conquista inmediata que poda resultar un alivio ou avance nas condicións das maiorías sociais do noso país, non se debería esperar en nengún caso xogar un papel de estabilidade, gobernabilidade ou sustento a un goberno que non recoñeza os mínimos democráticos. As voces do soberanismo en Madrid deben ser un transmisor das demandas do noso pobo, mais tamén un factor de constante deslexitimación e combate do réxime.

Nese camiño, pensamos que son útiles as alianzas, pre ou post-electorais, cos sectores que nos outros pobos de estado compartan esa vía, necesarias para reforzar un polo verdadeiramente rupturista frente ás falsas alternativas. Unha alianza verdadeiramente internacionalista e solidaria que demostre que as relacións entre os pobos oprimidos polo mesmo réxime poden darse en pé de igualdade, sen as dinámicas españolizantes e de subordinación que tan nefastos resultados deron para o soberanismo.

Ante a nova tentativa golpista en Venezuela, defendamos a vontade popular

Ante a imposibilidade de sumar xa aos plans da dereita a sectores significativos da forza armada e forzar así un golpe clásico similar ao de 2002, experimentáronse diversas fórmulas para vencer unha batalla que a oposición non é quen de gañar nas urnas: desde localizados alzamentos armados ou accións abertamente terroristas -como o atentado contra o presidente Maduro no pasado agosto- até o golpe institucional, xa tentado en diversas ocasións, neste caso promovido pola Asemblea Nacional que controlan.

 


 

Chamamos ao pobo galego a exercer a solidariedade internacionalista e mobilizarse contra o imperialismo, as inxerencias e o golpismo, esixindo aos nosos gobernos e institucións que non se aliñen na súa estratexia criminal.

Ante a nova tentativa golpista contra o goberno de Venezuela, desde o Movemento Galego ao Socialismo queremos denunciar as recentes manobras deseñadas polos EUA e executadas pola dereita venezolana co fin de lexitimar a imposición dun presidente non electo e auto-proclamado sen nengún tipo de aval popular ou democrático.

A promoción por parte das oligarquías locais e estranxeiras da figura de Juan Guaidó, dirixente do partido de dereita Voluntad Popular, pretende relexitimar unha oposición debilitada por liortas internas e falta de credibilidade entre a súa propia base, especialmente tras a derrota da última tentativa violenta de derrocar o goberno en 2017, abortada daquela coa exitosa convocatoria da Asemblea Nacional Constituínte, que puxo final a unha ofensiva que provocou máis de 100 mortes.

Ante a imposibilidade de sumar xa aos plans da dereita a sectores significativos da forza armada e forzar así un golpe clásico similar ao de 2002, experimentáronse diversas fórmulas para vencer unha batalla que a oposición non é quen de gañar nas urnas: desde localizados alzamentos armados ou accións abertamente terroristas -como o atentado contra o presidente Maduro no pasado agosto- até o golpe institucional, xa tentado en diversas ocasións, neste caso promovido pola Asemblea Nacional que controlan. Así, pouco mais dun cento de deputados arrogáronse a lexitimidade de designar un novo presidente, ignorando a elección do pasado mes de maio, gañada ampla e limpamente por Nicolás Maduro. A propia data e condicións dese proceso electoral foron acordados coa maioría da oposición, no marco dun proceso de diálogo do que se retiraron xusto antes da prevista sinatura final, por orde directa dos Estados Unidos. Ainda así, un sector da oposición concorreu contra o chavismo ás eleccións, cuxos resultados foron auditados por numerosos observadores de dentro e fora do país.

Agora, a dereita venezolana representou o seu último guión, xa sen disimulo nin pudor, de forma que non hai dúbida posíbel sobre quen son os seus autores. Nunha calculada posta en escena, o vicepresidente estadounidense Mike Pence gravou e difundiu masivamente un vídeo en nome de Trump animando a oposición a sair ás rúas para derrocar o presidente electo. O día seguinte, ironicamente conmemorando o aniversario dunha rebelión contra a dictadura, “proclamouse” un presidente non votado por ninguén coa pretensión de substituir o que foi electo. De inmediato, os EUA recoñeceron esta nova presidencia ficticia, e a seguir fixerono os gobernos lacaios do continente que conforman o chamado “Grupo de Lima”.

Máis unha vez, os mesmos que perpetran, lexitiman ou calan ante flagrantes violacións dos dereitos humanos en países veciños gobernados pola extrema dereita (por citar só dous exemplos recentes: os 120 líderes sociais asasinados nos primeiros 100 días de mandato de Duque en Colombia, ou a recente revelación dos vínculos de Bolsonaro co grupo do crime organizado responsábel do asasinato de Mariele Franco) son os que hipocritamente din querer defender eses mesmos dereitos ou a democracia, derrocando para iso gobernos lexítimos.

A difícil situación económica de venezuela, motivada fundamentalmente pola guerra económica da burguesía, as sancións e os bloqueos internacionais (nomeadamente dos EUA), pretenden criar un escenario que debilite a base popular do chavismo e portanto a súa resposta ás maniobras golpistas, ao tempo que crean a matriz da “crise humanitaria” que xustifique, xunto á violencia e a desestabilización política, unha intervención externa. A resistencia dese pobo, das clases populares que sempre foron o sustento da Revolución Bolivariana, será a que permita enfrentar estes novos ataques e recuperar a iniciativa no proceso de transformación social do país, exercendo tamén de sustento e referencia para o necesario impulso de procesos revolucionarios no resto do continente e do planeta.

Nesta nova fase é probábel o recrudecimento da xa longa ofensiva diplomática, política e económica e da acción violenta, tanto no interior como desde o exterior. Ante isto, queremos reiterar o noso apoio á soberanía de Venezuela, ao seu goberno, ao seu pobo e ao seu proceso democrático que defende o dereito das maiorías sociais a avanzar en paz cara a plena independencia e a construción do socialismo. Por tanto chamamos ao pobo galego a exercer a solidariedade internacionalista e mobilizarse contra o imperialismo, as inxerencias e o golpismo, esixindo aos nosos gobernos e institucións que non se aliñen na súa estratexia criminal.

Contra 40 anos de imposición da Constitución Española: abrir un camiño de soberanía e democracia

O sometemento dos pobos negados polo Estado español que a Constitución consagra segue a ser un elemento fulcral para a permanencia do réxime e o que garante os mecanismos de acumulación da súa oligarquía corrupta. O balance destes 40 anos para o pobo galego, tanto da constitución como do seu derivado estatutario, non fai máis que consagrar un saldo de emigración, explotación, espolio dos recursos, liquidación dos sectores produtivos, destrución do territorio e erradicación progresiva da nosa lingua e cultura.

Diante deste 6 de decembro no que o españolismo está a intensificar a exaltación do 40 aniversario dun texto legal nacido da herdanza directa da ditadura franquista, desde o Movemento Galego ao Socialismo queremos pór de manifesto a vixencia da lectura crítica que defendeu historicamente o nacionalismo galego e denunciar o edulcoramento que impón, sen excepcións, a lectura feita por parte das forzas estatais. Un edulcoramento que está a servir para camuflar as súas orixes e para lexitimar a negación dos dereitos dos pobos e, por extensión, dos dereitos sociais e democráticos, baixo a defensa abnegada dunha unidade do Estado español que a cada paso é menos sostíbel.

Nun contexto como o actual cómpre recordar que o texto constitucional non é froito dun proceso de superación do período da ditadura, senón que naceu desde un inicio coma un pacto ao servizo das elites franquistas que foron as que planificaron a modernización do réxime para dotalo da forma actual. Coa colaboración da maior parte de esquerda española, o proceso de “transición” evitou explicitamente calquer tipo de depuración do fascismo nos aparellos institucional, xudicial, mediático e económico, de forma que hoxe en día os crimes franquistas seguen impunes e os seus executores ou herdeiros políticos seguen a desfrutar dos seus espazos de poder inctactos.

40 anos despois, vemos como este conglomerado de poder segue ao servizo de intereses moi afastados das necesidades dos pobos e das clases populares. Máis aínda, demóstranse como o principal aliado dun capitalismo irreformábel ao que se amoldan mesmo resolucións xudiciais, como vimos hai pouco a respecto da sentenza dos impostos hipotecarios. Sobran evidencias de como o marco político é deseñado para atender estes intereses económicos en detrimento das necesidades da clase traballadora, como demostrou a reforma expréss da constitución na que PP e PSOE pactaron superditar ao rescate da banca e ao pagamento da débeda as necesidades sociais.

A mellor mostra da continuidade que une o franquismo coa mal chamada transición e a actualidade é a permanencia da monarquía, unha institución que foi directamente designada polo dictador, allea á vontade popular e que absorve recursos económicos que poderían destinarse a outras prioridades mentres desfrutan de privilexios que impiden que sexa fiscalizada e xulgada. Fronte a isto non caben referendos que a lexitimen nin reformas pantalla como as que anuncia timidadamente o goberno de Sánchez, senón a súa supresión no marco do combate estratéxico pola ruptura democrática, a República Galega e un proceso constituínte para retornar a palabra ao pobo.

O sometemento dos pobos negados polo Estado español que a Constitución consagra segue a ser un elemento fulcral para a permanencia do réxime e o que garante os mecanismos de acumulación da súa oligarquía corrupta. O balance destes 40 anos para o pobo galego, tanto da constitución como do seu derivado estatutario, non fai máis que consagrar un saldo de emigración, explotación, espolio dos recursos, liquidación dos sectores produtivos, destrución do territorio e erradicación progresiva da nosa lingua e cultura.

A recente emerxencia, xa a cara descuberta, dun fascismo sen camuflaxes e a súa rápida normalización como actor político é unha clara mostra da natureza do réxime do 78, que nun contexto de cuestionamento dos seus alicerces (fundamentalmente polo proceso independentista catalán) responde coa radicalización e exaltación dos valores dunha constitución que estabelece e lexitima na resposta militar e violenta o control da unidade do Estado. O fascismo, máis ou menos explícito, leva máis de 80 anos instalado nas institucións do Estado Español, como ilustra perfectamente o feito de un ministro de Franco ter exercido durante 16 anos como presidente autonómico. Porén, como resposta á crise dun réxime que xa non é quen de manter a súa estabilidade cos mesmos mecanismos, actores e formas de dominación dos últimos 40 anos, xorden os novos fenómenos que auguran unha ofensiva reaccionaria que cómpre enfrontar en chave non só de denuncia e mobilización antifascista, mais tamén de organización popular, traballo de base e alternativas tácticas e estratéxicas para os sectores populares.

Ante isto, que tanto desde a dereita como desde unha parte maioritaria da esquerda española se aproveite o contexto para culpabilizar o independentismo do auxe das forzas mais reaccionarias e españolistas, amosa que son realmente os pobos do Estado quen están facendo abalar o Réxime do 78 ao indicar como é posíbel escoller un futuro de soberanía, xustiza e democracia como alternativa á involución en termos de dereitos sociais e democráticos que representa o Estado español. É por iso que desde Galiza debemos sumar esforzos para incrementar e organizar a resposta social e continuar a acumular forzas para, frente ás propostas de reforma cosmética ou mesmo de regresión, propiciar a ruptura en chave independentista e revolucionaria, que abra camiño para a construción do socialismo.

40 anos abondan, destapemos a carauta do Estado español e construamos a República Galega!

Ante o novo goberno no Estado Español

A chave das batallas que virán é entendermos que loitamos contra un réxime e non só contra un goberno.

O PSOE acaba de voltar ao goberno do estado tras unha moción de censura que inaugura un período transitorio no cada vez máis inestábel réxime español. A pesar do evidente debilitamento do bipartidismo, de momento o sistema é quen de seguir a oscilar entre as dúas caras que se foron alternando nas últimas décadas e que aplicaron políticas moi similares no substancial.

É evidente que existe certa expectativa social co novo goberno e que non é posíbel ser indiferente á percepción en amplos sectores de cando menos certo alivio á hora de retirar do goberno a un PP que representaba a corrupción institucionalizada a todos os niveis. Porén, a lóxica do “mal menor” non debe levarnos a acompañar falsas expectativas a respecto das necesarias mudanzas de fondo que en ningún caso van ter lugar da man deste goberno.

Non debería ser preciso lembrar novamente que é o PSOE e cal foi o seu papel xa desde a transición á hora de apuntalar o réxime, e como durante os seus sucesivos gobernos, aplicou algunhas das máis duras e regresivas medidas contra os dereitos sociais e laborais e as liberdades públicas. Tampouco a retórica coa que Pedro Sánchez voltou o ano pasado ao liderado do partido pode ocultar a súa traxectoria, mesmo xa desde antes do goberno Rajoy, cando apoiou a reforma da Constitución Española que prioriza o pago da débeda coa banca fronte ao gasto social. Máis recentemente puidemos constatar o seu pleno aliñamento no bloque do 155, lexitimando a brutal represión vía violencia policial, presas políticas, exiliadas e as numerosas causas xudiciais abertas. Nesta liña, só dúas semanas antes de ser investido, o propio Pedro Sánchez defendía a necesidade de reformar o código penal para actualizar os supostos do delito de rebelión e poder perseguir mais eficazmente procesos de liberación nacional como o catalán. Isto deixa claro cal será a liña que seguirá no tratamento do que demostrou ser o elo mais feble do réxime: a cuestión nacional.

A configuración do goberno que vimos de coñecer ilustra nalgunhas das súas principais figuras cales son as expectativas reais que podemos ter: Interior será rexido por un xuíz cómplice de torturas e moi significado na represión xudicial contra o independentismo vasco no seu ciclo máis duro de ilegalizacións e detencións masivas. Exteriores será exercido por unha persoa que evidencia a pertenza do PSOE á oligarquía e que nos últimos tempos foi reivindicado pola extrema dereita unionista polo seu furibundo españolismo. Economía será ocupado por una funcionaria da UE que representa de forma impecábel o cumprimento estrito da ortodoxia neoliberal imposta por esta institución.

Será un goberno débil e breve e que ademais terá que gobernar cos orzamentos aprobados polo PP. Por iso, parece previsíbel que o novo goberno se limitará a aplicar certas medidas cosméticas que lles permitan gañan folgos nas enquisas e enfrontar a próxima convocatoria electoral con máis garantías fronte ao ascenso de Ciudadanos, mais que non afecten nada no fundamental, nomeadamente o cerne das principais contrarreformas dos últimos anos no campo laboral, social ou de liberdades públicas.

Fronte a esta nova operación de relexitimación do réxime, cómpre articular unha resposta á altura por parte do soberanismo e das clases populares. Será chave sincronizar os esforzos das diferentes organizacións do movemento nacionalista e seguir a acumular forzas en favor dunha alternativa de ruptura democrática e en favor da recuperación de dereitos roubados nos últimos anos. É preciso traballar de novo co horizonte da folga xeral unindo loitas en todas as frontes, vencellando as diversa iniciativas populares a un proxecto de superación do marco actual.

Aínda coas dificultades derivadas do feito de o soberanismo galego non contar con unha voz propia nas institucións estatais, cómpre avanzar na coordinación co resto de pobos do estado para golpear de forma mais eficiente e contundente. Nun momento en que fica claro que os movementos independentistas son o maior -e único, hoxe por hoxe- factor que pode pór en cuestión a andamiaxe construída no ano 78, debemos aproveitar a fenda aberta polo proceso catalán e afondar nela afortalando as nosas ferramentas sociais e políticas para o proceso de emancipación nacional. O papel do nacionalismo galego nesta conxuntura non pode limitarse a reclamar un mellor reparto das migallas, unha nova redistribución de recursos e competencias ou a demandar unha descentralización formal que xa demostrou ter nulo percorrido, senón a cuestionar a esencia do sistema de poder.

A crise social, nacional e de lexitimación democrática do sistema seguirá vixente, e o noso papel é evidenciala en todas as frontes formulando alternativas superadoras. Fronte a quen pretenda reservarnos un papel similar ao da esquerda española ou ao de algunhas forzas teoricamente nacionalistas ou rexionalistas do estado, que exercen como factor de lexitimación ou estabilidade do sistema, a nosa función debe ser xusto a contraria.

A chave das batallas que virán é entendermos que loitamos contra un réxime e non só contra un goberno. De feito, as mudanzas de goberno poden ser plenamente funcionais para o mantemento do substancial: a unidade do estado e os privilexios da oligarquía española. Fronte a iso, o noso deber é seguir organizadas e non dar tregua na loita por recuperar o poder para o noso pobo.

8 de marzo: impulsemos a loita feminista contra o capital

Na maior parte do mundo o Paro Internacional de Mulleres exprésase desde posicións anticapitalistas -como na Galiza- e cuestiona non só os privilexios no actual sistema senón o propio sistema, traendo a primeira liña de loita cuestións centrais como a economía e o papel dos traballos invisíbeis que sustentan hoxe o capitalismo e que se sustentan na vida das mulleres.

 

 

Esta folga chama a construír alternativas económicas, políticas e sociais ao capitalismo desde unha óptica antipatriarcal, e faino cunha ferramenta de loita histórica do movemento obreiro adaptada ás análises do feminismo onde o traballo reprodutivo ou de reprodución da vida (saúde, crianza, coidados, alimentación) aflora á superficie e reclama o valor social que o fai imprescindíbel para a vida de todas.

8 de marzo de 1909. 129 traballadoras da fábrica téxtil Cotton de Nova Iorque atrincheirábanse nas instalacións da fábrica durante unha folga para esixir a mellora das condicións laborais. Como resposta, o patrón provoca un incendio que remata coa vida das traballadoras. Un ano despois, durante a II Conferencia Internacional de Mulleres Socialistas en Copenhague decídese, a proposta de Clara Zetkin, establecer o 8 de marzo como día internacional da muller en conmemoración deste acontecemento.

A que no inicio sería unha data de loita e demandas sociais das mulleres obreiras para acadar a igualdade, foi diluíndo o seu significado ao longo dos anos a través das políticas socialdemócratas e liberais, chegando a ser unha data celebrada polo gran capital á que se lle retira o cariz reivindicativo. Paralelamente, pasou o tempo sen que, alén dos logros acadados no campo socialista, a situación global das mulleres mellorase significativamente.

Ben entrados no século XXI e sendo as mulleres a metade da poboación mundial, a nosa loita segue a ser percibida como unha loita sectorial, de minorías, á que non se dá a importancia que realmente ten. Seguen vixentes preconceptos como que os traballos feminizados teñen menos valor que os realizados por homes. A división sexual do traballo no capitalismo coloca ás mulleres nunha posición subalterna e crea o falso dilema traballo produtivo – traballo reprodutivo asignando a través dos xéneros os roles sociais de mulleres e homes. Mais o feminismo marxista -que hoxe avanza nas súas posicións situando a folga como elemento central da loita feminista- ten analizado que o conflito é entre o capital e a vida, reivindicando a través da organización social obreira que traballo produtivo e reprodutivo perdan o sesgo de xénero e teñan o mesmo valor social, como paso imprescindíbel para eliminar a opresión de xénero das mulleres.

Son evidentes as discriminacións salariais, laborais, de conciliación no traballo produtivo e a invisibilidade do traballo reprodutivo da vida. As mulleres optamos sempre aos peores empregos, moitas veces a tempo parcial e cobrando salarios inferiores ao SMI. E é que desde a incorporación da muller ao mundo laboral, o sistema capitalista pulou porque o traballo feminino tivese como resultado exactamente o inverso á tendencia natural: en lugar de supor unha nova distribución do traballo que permitise a redución da xornada laboral e ao reforzamento da riqueza e o benestar da sociedade, a xornada laboral mantívose e aumentou a competencia, polo que diminuíron os salarios e medrou o enriquecemento da patronal proporcionalemente á pobreza entre traballadoras. Esta precarización das mulleres conduciunos, paralelamente, a unha menor implicación na loita, ben por non dispoñer da independencia económica suficiente para poder asumir a repercusión económica de folgas ou da perda do emprego, ben por non dispoñer do tempo suficiente no día a día para involucrarnos no traballo político ou sindical. As duplas ou triplas xornadas que asumimos as mulleres, tendo que ocuparnos do traballo do fogar e dos coidados, limitan o tempo e as forzas das que dispoñemos. Todo isto conforma un perfecto engrenaxe no que un dos sectores mais precarios da poboación, precisamente polas súas condición penosas de traballo, viña soportando sobre as súas costas o peso dos empregos mais ruíns e dos coidados que se desprezan e non se asumen dende os gobernos. E é que na familia tradicional a muller segue a representar ao proletariado.

Mentres tanto, e malia que non se trata dun problema sectorial senón que afecta a todo o espectro do proletariado, a desmobilización xeralizada, a caída do campo socialista e o retroceso ideolóxico que esta supuxo, provocaron o estancamento da situación. Desde o Movemento Galego ao Socialismo consideramos necesario que o conxunto da clase traballadora e revolucionaria tome conciencia, para ver o problema baixo o prisma do significado histórico da liberación da muller como parte indispensábel da superación desta sociedade e da fin da explotación do home polo home.

Neste senso o 8 de marzo de 2018 supón unha nova esperanza. A pesar do inmobilismo que se viña arrastrando, este ano retómase o aspecto combativo da súa orixe coa convocatoria da folga de mulleres. Nun escenario no que á precariedade e á desigualdade se suma unha agresividade social que comprende desde a cousificación até os feminicidios, e que fai do feito de ser muller un factor de risco, a situación tórnase crítica e desemboca no que se espera que sexa un punto de inflexión. Chegamos a esta folga con bo estado de ánimo após vitorias acadadas como a das traballadoras de Bershka da provincia de Pontevedra ou as traballadoras da limpeza en Euskal Herria que amosaron que a unidade e a resistencia na loita seguen a ser as únicas vías para a adquisición de dereitos.

Pero esta folga, alén de reclamar a igualdade laboral e unhas condicións máis xustas, é tamén unha vitoria das feministas marxistas, pois na maior parte do mundo o Paro Internacional de Mulleres exprésase desde posicións anticapitalistas -como na Galiza- e cuestiona non só os privilexios no actual sistema senón o propio sistema, traendo a primeira liña de loita cuestións centrais como a economía e o papel dos traballos invisíbeis que sustentan hoxe o capitalismo e que se sustentan na vida das mulleres. E, ademais, un triunfo sobre posicións burguesas que tamén hoxe acadan relevancia social dentro da loita feminista e que cómpre combater dende o seo do propio movemento feminista.

Esta folga chama a construír alternativas económicas, políticas e sociais ao capitalismo desde unha óptica antipatriarcal, e faino cunha ferramenta de loita histórica do movemento obreiro adaptada ás análises do feminismo onde o traballo reprodutivo ou de reprodución da vida (saúde, crianza, coidados, alimentación) aflora á superficie e reclama o valor social que o fai imprescindíbel para a vida de todas.

É responsabilidade revolucionaria colocar no centro esta loita e esta folga de mulleres, entendendo o avance do feminismo revolucionario como o avance do conxunto da clase obreira. Por iso, dende o MGS chamamos ás compañeiras a secundar a folga convocada para o vindeiro 8 de marzo así como a asistir á manifestación nacional convocada o 4 de marzo en Vigo, e as convocatorias locais do 8M en cidades e vilas galegas e convidamos aos compañeiros a que nos acompañen en solidariedade e respecto.

#4MEuVouAVigo #8MEuParo

Defender o monte é defender Galiza!

A vaga de lumes que asolou o noso país constitúe unha traxedia de enormes proporcións, mais en ningún caso unha catástrofe natural nen inevitábel. Os incendios forestais teñen detonantes e autores directos, mais tamén causas estruturais que foran reiteradamente denunciadas nos últimos anos.

A vaga de lumes que asolou o noso país constitúe unha traxedia de enormes proporcións, mais en ningún caso unha catástrofe natural nen inevitábel. Os incendios forestais teñen detonantes e autores directos, mais tamén causas estruturais que foran reiteradamente denunciadas nos últimos anos. Dado que non só non se tomaron medidas para as atallar, senón que se aprobaron algunhas – política forestal, lexislación sobre montes, eucaliptos, biomasas, etc…— que só favorecen a súa reincidencia e expansión, podemos sinalar, sen ningún tipo de dúbida, que existen graves e directas responsabilidades políticas nos gobernos autonómico e central.

A conexión entre poder político e económico é absoluta no noso país. A política do Partido Popular non obedece a ningunha consideración que teña en conta as mínimas necesidades humanas, sociais, a preservación do territorio ou a protección do medio. O Executivo galego e central actúan en grande medida como comités de administración dos monopolios, nomeadamente en favor de ENCE no que se refire á política forestal. Determinadas leis aínda en tramitación, como a Lei de Iniciativas Empresariais, só confirmarán esta premisa.

Os nosos montes, as vivendas e finalmente as nosas vidas son vítimas da ofensiva neoliberal despregada polo capitalismo, que presupón novos e máis graves ataques do capital ao traballo. A derrota dos traballadores en campos como a reforma laboral, a devaluación salarial e a extensión da precariedade acaba por ter consecuencias na extensión dos lumes: unhas semanas antes desta vaga de lumes a Xunta, que se nega a criar un servizo permanente de extinción de incendios, despedía uns 500 traballadores, para se aforrar os custos da súa estabilidade. Esta ofensiva do capital implica una nova fase histórica moito máis destrutiva que a anterior, caracterizada entre outros factores pola incorporación dos sistemas ecolóxicos á explotación masiva. Coincide no noso país cun acelerado proceso de terciarización e urbanización que entende o abandono e despoboamento do rural como un compoñente imprescindíbel da modernización.

Non existe política forestal máis alá da que dita o capital, nin medidas de prevención, nin recursos suficientes de extinción. Máis unha vez, unha grave catástrofe obrigou ao noso pobo a se organizar de forma espontánea e inmediata, cos recursos precarios ao alcance e con enormes riscos: dos mariñeiros que tentaban parar a inabarcábel maré negra aos veciños que teñen algúns caldeiros e mangueiras para extinguir un lume insondábel. O mesmo Estado que perfecciona os seus aparellos represivos, opresivos e extractivos carece voluntariamente de capacidade para asegurar unhas condicións mínimas de seguridade para a poboación. O pobo galego nada gaña ao permanecer como colonia de España.

Do MGS transmitimos a nosa solidariedade a todas as vítimas, ás traballadoras e traballadores que loitan contra o lume, e a todas as galegas e galegos que dunha forma ou doutra encararon as lapas e as súas consecuencias. Apelamos a nos organizar e mobilizar para denunciar responsabilidades e esixir outro futuro para os nosos montes e a nosa nación.

Comité en Defensa do monte Galego:
10 medidas de país contra a desfeita

Dende 1988 até hoxe en Galiza, e segundo datos oficiais, téñense producido máis de 100.000 incendios forestais que queimaron máis de 500.000 has. de monte, das que preto de 200.000 has. eran de arboredo.

Dende 1995, hai uns 10.000 incendios ao ano, un incendio por cada 2 Km2 de superficie forestal –a media estatal é dun incendio por cada 25 Km2. En Galiza, co 7,7 % da superficie forestal estatal, acontecen o 45% de todos os incendios, estando un 30% da superficie forestal afectada.

DEZ MEDIDAS PARA LOITAR EFICAZMENTE CONTRA OS LUMES

1. Un ordenamento territorial acorde coas características do noso país, no que o monte ocupa uns 2/3 do territorio e coa maior densidade de núcleos de poboación de Europa. Evitar o despoboamento, o abandono dos usos tradicionais e a forestación de terras agrarias ao tempo que se fomentan alternativas produtivas sustentábeis para o medio rural.

2. Unha nova política forestal que promova a multifuncionalidade do monte e protexa as súas funcións ecosistémicas (regulación do ciclo hídrico, sumidoiro de carbono, reserva de biodiversidade) e sociais.

3. Un novo Plano Forestal que contemple os montes como algo máis que subministradores de madeira barata para triturar ou queimar, que limite a expansión das especies pirófitas e alóctonas e que promova unha silvicultura preventiva e sustentábel.

4. Incremento dos esforzos e os investimentos en prevención, que deberían ser superiores aos de extinción. Os labores de prevención, vixilancia, loita contra o lume e rexeneración deben desenvolverse durante todo o ano.

5. Planificación e desenvolvemento de programas de rexeneración hidrolóxico-forestal nos montes queimados para evitar a perda de solo e a erosión, prohibindo a mudanza de usos e a especulación nestes terreos.

6. Labores de rexeneración da vexetación natural nas zonas queimadas.

7. Promoción do incremento dos montes públicos e reforzar o papel das Comunidades de Montes Veciñais en Man Común, impedindo a súa privatización e a entrada de capital especulativo no monte.

8. Profesionalización os equipos de prevención, detección, extinción e rexeneración nos incendios, que deben estar baixo un mando único dependente da Xunta de Galicia, evitando privatizar os seus servizos.

9. Rapidez e transparencia no acceso á información sobre os lumes, poñendo a disposición da cidadanía as ferramentas informáticas e de comunicación precisas.

10. Fomento da Educación Ambiental a todos os niveis para promover na sociedade valores e comportamentos compatíbeis coa preservación do medio. Formar e informar especialmente ás Comunidades e propietarios de montes, para promover o sentimento de vencello e identidade positiva entre a veciñanza e o monte.