No pasamento de Bautista Álvarez: o fío vermello e patriótico

Bautista Álvarez

Identificámonos no fío vermello e patriótico que percorre a historia para preparar e organizar un proceso revolucionario pola independencia e o socialismo no noso país, pola nosa patria e por todas as explotadas e explotados do mundo, o que constituirá a única homenaxe posíbel a Bautista Álvarez e a todas e todos aquelas que nos precederan ou acompañaran na loita.

 

O Movemento Galego ao Socialismo transmite ás súas condolencias a todas as persoas familiares, amigas, camaradas e compañeiras de Bautista Álvarez na hora do seu pasamento. Dirixímonos tamén a todas as militantes da Unión do Povo Galego (UPG) e do Bloque Nacionalista Galego (BNG), partido e fronte nas que militou durante toda a súa vida o histórico militante, quen participou da fundación de ambas organizacións.

Nado en 1933 en San Amaro, formado en Filosofía e Letras, Bautista Álvarez desenvolveu algunhas das primeiras iniciativas políticas e culturais na emigración -como en tantas outras experiencias da nosa historia e do movemento soberanista e independentista en particular- coa fundación do grupo “Brais Pinto” en Madrid. En 1964 funda a Unión do Povo Galego e participa na redacción dos seus 10 pontos programáticos iniciais, xunto a Xosé Luís Méndez Ferrín, Xosé A. Arxona, Mª Xosé Queizán e Raimundo Patiño. No percurso dunha longa traxectoria militante, Bautista Álvarez padecería a represión española nos cárceres e cuarteis da Guardia Civil, sería electo ao Parlamento Autonómico pola coalición Bloque (AN-PG/UPG) – PSG e expulsado, xunto a Lois Diéguez e Claudio López Garrido, por non acatar a Constitución imposta, e despois reeleito durante catro lexislaturas polo BNG, e desempeñou responsabilidades dirixentes na UPG (Presidente entre 1977 e 2008) e no BNG (membro da Comisión Permanente desde 1982 até 2002). Tamén desempeñou unha notábel actividade cultural e presidiu a fundación que o seu partido creou co seu nome en 2004. Trátase dunha longa traxectoria que se funde inevitabelmente coa do soberanismo e as súas principais organizacións nas súas últimas décadas, nunhas condicións difíceis con acertos e erros que explican e levan no seu conxunto até o noso actual movemento de liberación nacional.

Coa actividade da xeración de Bautista Álvarez abríase unha nova etapa na historia do movemento de liberación nacional galego, abruptamente interrompida pola contraofensiva e vitoria fascista, na que se tentaba aplicar o marxismo, teorica e practicamente, ás condicións nacionais, políticas e económicas da Galiza. Por primeira vez incardinábase a causa galega, dentro da loita internacional polo socialismo, o que representaba unha imprescindíbel ruptura explícita coas fases precedentes, pequenoburguesas, agraristas ou populistas, do galeguismo, sen negar a súa trascendencia nacional, histórica e democrática. Á marxe das diferencias de criterio, estratexia e opinión entre o MGS e a UPG na actualidade, recoñécemonos plenamente na xeira aberta pola irrupción dun marxismo-leninismo galego e patriótico e comprometémonos na actualidade co desenvolvemento e reforzamento da agrupación de forzas populares e soberanistas no BNG xunto a outros milleiros de militantes. Identificámonos no fío vermello e patriótico que percorre a historia para preparar e organizar un proceso revolucionario pola independencia e o socialismo no noso país, pola nosa patria e por todas as explotadas e explotados do mundo, o que constituirá a única homenaxe posíbel a Bautista Álvarez e a todas e todos aquelas que nos precederan ou acompañaran na loita.

Viva Galiza independente e socialista!

Comisión Permanente do Movemento Galego ao Socialismo

Na Galiza, a 16 de setembro de 2017

Solidariedade con Venezuela e a revolución!

manifestación chavista

É patente que o imperialismo internacional, aliado coa dereita venezolana fascistizada, ten como obxectivo principal alterar a estabilidade social, económica e política do país e bloquear calquera tipo de avance cara este horizonte socialista,

O Movemento Galego ao Socialismo quer denunciar publicamente o ataque armado cometido contra diversas institucións venezolanas -o Ministerio do Poder Popular para Relacións Interiores, Xustiza e Paz e o Tribunal Supremo de Xustiza-, ubicadas na capital do país. O ataque armado, perpetrado desde un helicóptero secuestrado e que contou co lanzamento de granadas, representa un novo salto cualitativo na guerra non convencional que padece Venezuela, que conta con axentes e forzas internas mais que ten unha innegábel deseño, inspiración e dirección desde o imperialismo estadounidense. Esta constante veríficase tamén no último atentado, xa que xa foron anunciados os vínculos do piloto, inspector de transporte aéreo, coa Axencia Central de Intelixencia e co exministro de Interior, tamén relacionado coa CIA.

En contra do que afirma a propaganda e os medios de comunicación do noso entorno, os sectores antipopulares e contrarrevolucionarios non son vítimas dun réxime despótico e arbitrario, senón que pretenden desenvolver unha ofensiva violenta e impune contra a soberanía nacional e a vontade popular de Venezuela. Un exemplo recente son as declaracións de Henry Ramos Allup -líder de Acción Democrática, deputado na Asemblea Nacional e significativamente vicepresidente da Internacional Socialista-, quen non só non condenou o novo atentado armado, senón que lamentou a que as maxistradas e maxistrados -”roedores refugiados en cloacas”- saísen ilesos. Nos últimos dous meses, o país padeceu máis de 800 mobilizacións violentas, que incluiron máis de 92 vítimas mortais e todo tipo de danos contra a sociedade, os espazos e servizos públicos ou as institucións estatais.

A prensa española presenta este conflito, cínica e reiteradamente, como unha sucesión de enfrontamentos entre pacíficos manifestantes e forzas de seguridade indiscriminadamente represoras, no que constitúe unha permanente apoloxía da violencia contrarrevolucionaria e defensa da subversión como método de impulsar o xiro político no país. A mesma prensa caricaturiza constantemente o único proceso de toma de decisións -a convocatoria de eleccións- ao que recoñece lexitimidade no noso Estado, tanto na celebración os comicios rexionais como nun novo proceso constituínte que se inicia en xullo, e manifesta de forma indisimulada a súa preferencia polo crecemento do odio, o fascismo e o racismo até desembocar nunha eventual guerra civil. Esta orientación ideológica reafirma a nosa percepción de que a ofensiva é simultaneamente interna e externa, política, económica, diplomática, militar e paramilitar, cultural e mediática.

Esta ofensiva dramática non pode ser minusvalorada nin atribuída unicamente á mera correlación de forzas entre partidarios e detractores do goberno. Non cabe a menor dúbida da radicalidade da actual situación histórica.

A América Latina foi historicamente unha vítima do colonialismo e do neocolonialismo, e toda resistencia foi perseguida con formas e métodos distintos que incluiron as ditaduras militares, a contrainsurxencia antiguerrilleira, a sabotaxe interna e externa, o bloqueo e boicote económico e a constante ameaza dunha agresión militar contra Cuba…. Diversos gobernos nacionais, entre os que xoga un papel central o de Venezuela, á súa vez alentado polo exemplo heroico de Cuba, cuestionaron nos últimos anos a versión actual da Doutrina Monroe, a partir da afirmación da independencia nacional, a loita por un desenvolvemento autónomo e o estreitamento dos vínculos económicos e políticos, na perspectiva de superar a dependencia dos Estados Unidos. A resposta imperialista foi consecuente coa súa propia historia e manifestouse nun golpe de Estado, fracasado en 2002, un “lock out” patronal, un sabotaxe petroleiro e outras iniciativas de intervención e subversión. Tras o fracaso destas primeiras tentativas, os Estados Unidos continuaron o deseño e finanzamento de diversas accións que aspiran a desaloxar o chavismo do poder político: primeiro o finanzamento de numerosas organizacións venezolanas -quince millóns de dolares entre 2005 e 2010, segundo as revelacións de Wikileaks- e depois o plan violento “La Salida”, a coñecida como “guarimba” de 2014, que se saldou con 43 mortos e máis de 800 feridos. A crise que se vive nos últimos meses é unha continuidade desta contraofensiva capitalista, que ademais se desenvolve nun escenario moito máis complexo, marcado pola ausencia de Chávez, figura de referencia e unión do movemento que presisamente toma o nome de “chavismo”, e o novo goberno de presidente Nicolás Maduro.

É evidente que dentro deste marco xeral existen moi diversas orientacións, limitacións e contradicións, que no caso de Venezuela explican a distancia aínda existente co socialismo. Mais tamén é patente que o imperialismo internacional, aliado coa dereita venezolana fascistizada, ten como obxectivo principal alterar a estabilidade social, económica e política do país e bloquear calquera tipo de avance cara este horizonte socialista, como primeira fase dunha operación de reconquista da administración do Estado por parte do adversario de clase.

Neste contexto, temos que aprender tamén da relación de prioridades elaborada e manifestada por este poderoso inimigo, que resulta transparente da análise do seu discurso e da masiva campaña de manipulación informativa que o envolve: para o imperialismo Venezuela é agora mesmo un enclave xeopolítico fundamental, no que se xogan simultaneamente poderosos intereses enerxéticos, de relevancia indiscutíbel para a economía e a xeopolítica mundial, e á vez a restauración do neoliberalismo e a reinstauración dun novo ciclo reaccionario, neocolonial ou neofascista na rexión; pola mesma razón, debe constituír unha prioridade na análise, estratexia e mobilización daquelas forzas comprometidas cun proxecto de emancipación, nomeadamente polas que reclamamos un destino soberano para o noso pobo e aspiramos á construción do socialismo.

O Movemento Galego ao Socialismo considera indisociábeis as súas obrigas nacionais e as internacionais, guiadas polo principio do internacionalismo proletario. Por esta razón, seguimos con atención todos os acontecementos en Venezuela, país ao que ademais nos unen numerosos vínculos históricos, culturais e sociais, e reafirmamos o noso apoio, nesta conxuntura tan dura, á afirmación da soberanía nacional, ao proceso revolucionario e á construción do socialismo naquel país.

Así, denunciamos o papel das potencias imperialistas, en particular da Unión Europea e singularmente do Estado Español e do seu goberno, que se sitúa a favor da ofensiva capitalista-imperialista e ampara calquera acción violenta. Os Estados da UE, que se teñen pronunciado reiterada e ostentosamente sobre as decisións xudiciais -os procesos penais por accións violentas, os conflitos de competencias entre poderes, a declaración de desacato da Asemblea Nacional, etc…- e sobre a política soberana de Venezuela, non se dignaron reaccionar ante o último atentado violento, e abstivéronse de condenalo, no que evidentemente é unha protección dos seus autores. O goberno español finxe reclamar para Venezuela todas as garantías democráticas que nega para si mesmo: reclama separación de poderes á vez que utiliza fiscalía e xudicatura para ocultar a corrupción estrutural do Partido Popular durante décadas; denuncia a suposta represión política e reclama a liberdade para os que define como “presos políticos” á vez que branquea e nega o negro historial de persecución da disidencia e impunidade represiva que si presenta España; e reclama unha auténtica democracia cando a actual forma xurídica do Estado e a súa Constitución naceron dun proceso ilexítimo de reforma dunha ditadura, que mesmo impuxo unha xefatura de Estado hereditaria, e á vez anuncia inhabilitacións e condenas para as persoas e institucións que participen de procesos democráticos de autodeterminación.

Continuaremos a denunciar todos os intentos de subvertir a vontade popular e entregar o país de novo ás garras do imperialismo e promoveremos o avance da loita ideolóxica no noso pobo en defensa de Venezuela, así como as accións de masas en defensa do internacionalismo proletario e a solidariedade entre os pobos, coa esperanza de poder sumar as nosas forzas da outra beira do Atlántico ao bando da vida, a liberdade e a dignidad humana.

Transmitimos a nosa solidariedade e apoio ao Ministerio do Poder Popular para as Relacións Exteriores, así como ao Goberno da República Bolivariana de Venezuela, ao Partido Socialista Unido de Venezuela, ao Partido Comunista de Venezuela e ao conxunto de forzas revolucionarias.

Só vencen os pobos que loitan!

Galiza con Venezuela e a Revolución!

Homenaxe a Doris Benegas

Somos conscientes de que a herdanza deste referente integral non desaparecerá do movemento popular e revolucionario de Castela, ao que desexamos o maior acerto e éxito para desplegar os valores militantes e humanos da compañeira Doris.

Desde o Movemento Galego ao Socialismo saúdamos e sumámonos á iniciativa de Izquierda Castellana e do resto de organizacións que hoxe homenaxean Doris Benegas en Valladolid. A militante castellana falecía o pasado 29 de xullo aos 64 anos de idade tras toda unha vida de compromiso co movemento nacional castellano, obreiro, popular e feminista, cunha traxectoria inabarcábel de loita e militancia, nas antípodas dos compromisos efémeros, as expresións virtuais ou o arribismo político.

Un longo camiño morado, vermello e comuneiro que será xustamente recoñecido e percorrido de novo no acto que hoxe se celebra. Benegas participou na fundación do movemento xuvenil castelán revolucionario e despois nas súas expresión políticas -da UPC a Izquierda Castellana-, organizou a clase traballadora xa desde o franquismo -o que lle ocasionou o despedimento da Renault-, implicouse na solidariedade internacionalista, dinamizou a fundación das primeiras organizacións feministas na súa cidade, figurou como candidata na lista de Iniciativa Internacionalista -temporalmente ilegalizada polo Tribunal Supremo- e mesmo padeceu un novo proceso represivo nos últimos anos, detida e imputada pola Audiencia Nacional, tras promover diversas mobilizacións nas inmediacións do Congreso español. Como avogada, a súa traxectoria profesional é inseparábel dos mesmos principios e valores: participou de causas como a defensa dos movementos sociais, o xuízo do caso do aceite da colza frente aos empresarios sen escrúpulos, a defensa de militantes independentistas e de esquerda ou a representación de insumisos e antifascistas, a acusación contra as agresións sexuais, a denuncia do narcotráfico e nos últimos tempos a colaboración coas persoas afectadas polos desafiuzamentos. Somos conscientes de que a herdanza deste referente integral non desaparecerá do movemento popular e revolucionario de Castela, ao que desexamos o maior acerto e éxito para desplegar os valores militantes e humanos da compañeira Doris.

Na homenaxe están previstas declaracións políticas, actuacións musicais e a intervención de representantes de diversos movementos sociais, como o feminista e o xuvenil. O acto tamén conta con presenza internacional, cunha delegación galega enviada polo BNG, ademais de intervencións de Sortu, a CUP, ERC ou o Foro de São Paulo, entre outras organizacións que non poderían entenderse sen o internacionalismo, a solidaridade e a amizade mutua entre os movementos que comparten conviccións na loita dos pobos.

Do MGS transmitimos novamente á Izquierda Castellana, e ao conxunto do movemento revolucionario de Castela, a nosa máis fonda aperta, o noso recoñecemento e memoria, conscientes de que a única homenaxe válida para as que loitan é sempre a mesma: a vitoria.

Internacionalismo: Refórzase a coordenación entre organizacións independentistas e revolucionarias

 
 

O encontro serviu para asinar un manifesto conxunto, que reproducimos a continuación, no que as organizacións participantes comparten análises sobre o carácter irreformábel do Estado e o necesario acceso á soberanía popular e á independencia das nacións sometidas, e á vez impulsar unha Mesa Internacional de Organizacións Independentistas e Revolucionarias para articular a solidariedade entre os respectivos pobos.

O Movemento Galego ao Socialismo participou no pasado 9 de outubro na Diada do País Valencià, a convite da organización irmá Poble Lliure. O responsábel de Organización, Inácio Pavón, e o Responsábel das Relacións Internacionais, José Emílio Vicente, marcharon na manifestación que reclamou nas rúas de València o dereito a decidir, mais tamén dunha intensa xornada que incluiu un acto internacionalista, a sinatura dun manifesto e a constitución dunha Mesa Internacional de Organizacións Independentistas e Revolucionarias, foro de diálogo e coordenación entre diversos partidos.

Os actos comezaron na mañá do domingo, onde se sucederon as intervencións políticas a cargo de Andalucía Comunista, Izquierda Castellana, UPG, MGS, Sortu e Poble Lliure. Do Movemento Galego ao Socialismo chamouse a reforzar a loita soberanista e de esquerdas nas distintas nacións, tanto como ferramenta de resistencia ante unha profunda crise do capitalismo con gravísimas consecuencias para os pobos, como na sua dimensión de auténtico vector de ruptura e transformación, incapaz de ser asimilado polo sistema, na liña do expresado no manifesto conxunto. Resaltouse tamén a capacidade de resistencia do soberanismo galego, a pesar de todas as dificuldades, cando se asenta na mobilización social e na organización da clase traballadora. Por último, o MGS reiterou a solidariedade ante calquera ataque á ruptura independentista aberta na Catalunya, e anunciou un especial seguimento deste proceso nos vindeiros meses, nos que sen dúbida aumentará a confrontación co Estado.

O encontro serviu para asinar un manifesto conxunto, que reproducimos a continuación, no que as organizacións participantes comparten análises sobre o carácter irreformábel do Estado e o necesario acceso á soberanía popular e á independencia das nacións sometidas, e á vez impulsar unha Mesa Internacional de Organizacións Independentistas e Revolucionarias para articular a solidariedade entre os respectivos pobos.

Ademais, o MGS participou na manifestación unitaria que pola tarde reuniu a milleiros de persoas. O lema principal xiraba en torno do financiamento do País Valencià, se ben as consignas e organizacións presentes defendían tamén un amplo abano de reivindicacións, nas que salienta o dereito a decidir do País Valencià, no camiño da constitución dunha república conxunta dos Países Cataláns. 

A seguir podes ler o texto do manifesto asinado no encontro:

Non hai cambio sen ruptura... Autodeterminación e independencia: democracia para os pobos!

O réxime xurdido da transacción do franquismo á monarquía borbónica vixente os últimos 40 anos presenta síntomas claros de esgotamento:

Non serviu para garantir unhas condicións de vida digna ao conxunto das clases populares e traballadoras dos diferentes pobos oprimidos polo estado español. Máis ben ao contrario: reforzouse o carácter oligárquico do estado e acentuáronse as inxustizas sociais, consagrando un modelo económico ao servizo de especuladores e terratenientes que se fundamenta na desposesión sistemática e os retrocesos constantes en canto a dereitos sociais e laborais.

Nen sequera deu resposta á realidade plurinacional do estado e as ansias de liberdade e soberanía dos pobos que o conforman, senón que involucionou até un réxime desacomplexadamente hostil contra a diversidade de linguas, culturas e identidades. O seu carácter oligárquico supón un freo insalvábel ao desenvolvemento de modelos económicos que respondan as necesidades reais das diferentes nacións; e consagra situacións de inxustiza como o colonialismo interno, os latifundios, as taxas de paro vergonzantes ou o espolio fiscal, que tan só favorecen as elites que o rexen.

É un réxime sostido principalmente na corrupción, que hai que cualificar de sistèmica, posto que foi o mecanismo polo cal os grandes capitais impuxeran as súas políticas, privatizando servizos esenciais, favorecendo a especulación, danando a saúde pública, a calidade ambiental e, en xeral, o espazo e o ben común, e conformando un sistema fiscal que tan só favorece as grandes fortunas.

É neste contexto, agravado polo proceso de reestruturación capitalista iniciado no 2008, que as clases populares andaluzas, vascas, castelás, catalás e galegas han ir tomando conciencia da necesidade dun cambio de réxime, dun novo modelo económico que dea resposta ás necesidades e demandas sociais e dunha democratización política que garanta a soberanía popular e a erradicación da corrupción.

E é tamén neste contexto que o réxime respondeu ofrecendo a súa rexeneración, a mal chamada “nova política”: unha proposta de cambio sen ruptura que, como tal, non é máis nada que unha operación de maquillaxe e de reposto de protagonistas que non pon en cuestión os fundamentos do estado nin o sistema de dominación.

As organizacións de esquerdas consecuentes de Galiza, os Països Catalans, Euskalherria, Castela e Andalucía, herdeiras da loita polos dereitos sociais e políticos dos noso pobos, somos moi conscientes do engano que supuxo a transacción franquista.

Somos ben conscientes de que non haberá cambio posíbel no estado español sen unha ruptura democrática que cuestione de raíz a monarquía borbónica.

E somos moi conscientes que esta Ruptura tan só é posíbel a partir da plena soberanía popular, é dicer, do exercicio do Dereito á Autodeterminación e o acceso á Independencia dos nosos pobos.

Desde o caso Betaragune e a inhabilitación de Arnaldo Otegi, até o encarceramento de Andrés Bódalo e a represión ao sindicalismo combativo andaluz, pasando pola criminalización e persecución xudicial contra o independentismo catalán, o estado español móstranos constantemente o seu carácter antidemocrático. Un Estado do que xa tan só restan as cloacas e un sistema xudicial totalmente sometido aos designios do poder político e económico. Un Estado irreformábel e unha prisión de pobos.

Por iso, as organizacións asinantes, seguindo os compromisos da Declaración de Valencia do 25 de abril de 2015:

  • Reafirmámonos na necesidade da Ruptura Democrática como única vía para un cambio real favorábel ao conxunto das clases populares.
  • Consecuentemente, despregaremos políticas de apoio mutuo cara a lograr o exercicio do Dereito á Autodeterminación e o recoñecemento da Independencia dos nosos pobos.
  • Traballaremos para configurar un marco de relacións internacionais baseado na paz, a cooperación e o respecto da soberanía dos pobos.
  • Comprometémonos a impulsar unha Mesa Internacional de Organizacións Independentistas e Revolucionarias que sirva para articular a solidariedade entre os nosos pobos, para o despregamento de espazos de debate, cooperación e apoio mutuo na loita; e, en xeral, para a definición e construción dun proxecto compartido de transformación social desde as respectivas e plenas soberanías nacionais.

València, Països Cataláns, 9 de Outubro de 2016.

Andalucía Comunista
Izquierda Castellana
Movemento Galego ao Socialismo
Primeira Linha
Unión do Povo Galego
Sortu
Poble Lliure

11-S: Pola ruptura democrática en Catalunya

A República Catalana só poderá construírse desde a unilateralidade, a confrontación co Estado, e a aprobación autónoma e desobediente dun novo marco xurídico e aparello administrativo. En realidade, trátase dunha experiencia que é común á boa parte das nacións que foran capaces de se liberar da dominación dun Estado alleo.

O Movemento Galego ao Socialismo participa hoxe na Diada, Día Nacional de Catalunya, nunha nova xornada de mobilización en favor da independencia. O MGS envólvese nesta mobilización coa participación dunha delegación, encabezada por Breixo Lousada, do departamento de Relacións Internacionais, que participou onte nunha reunión convocada pola Candidatura d’Unitat Popular e marcha hoxe na manifestación de Barcelona.

Tras un longo proceso de ruptura, sustentado precisamente nesta dinámica popular e agora con maioría e amplo respaldo parlamentario, o pobo catalán sitúase ás portas da independencia e da construción da República Catalana, o que representará un paso de xigante para o conxunto dos Países Cataláns, e un duro golpe para o Estado Español e o seu réxime, evidentemente o mesmo que tamén somete ao noso pobo.

Queremos tamén aproveitar a ocasión para extraer novas leccións do proceso desenvolto en Catalunya. Existe naquel país unha longa tradición de intentos federalistas, xestión de institucións autonómicas e negociación co Estado; mais á hora de exercer os dereitos nacionais, e polo tanto de se ocupar da cuestión do poder, todos os ensaios, chamadas ao diálogo e xestos foron igualmente futís. Por outra parte, tamén existe outro longo camiño que intentou superar a sumisión e construír a liberdade colectiva, en condicións moi duras.

A toma de conciencia colectiva tornou maioritaria esta segunda traxectoria, que agora se atopa nas súas últimas etapas. Manifestacións masivas nos últimos anos, consultas sobre a autodeterminación nos municipios, unha consulta organizada desde a Generalitat, e finalmente unhas eleccións plebiscitarias que reflectiron unha maioría parlamentaria a favor da independencia: a resposta do Estado foi sempre a mesma, que non existe máis soberanía que a do pobo español, tal e como afirma a Constitución ilexítima do 78, e que polo tanto non existen alternativas. O pobo catalán non ten diante de si máis camiños que o da desobediencia á lexislación española e ás súas institucións, que se negan reiteradamente a recoñecer a autodeterminación a unha comunidade nacional tan determinada e decidida a exercela. Fronte ás urnas que reclama o pobo catalán para constituír un Estado independente, enfronte non existen máis que ameazas, persecucións e o anunciado desplegamento da represión.

Neste contexto, a República Catalana só poderá construírse desde a unilateralidade, a confrontación co Estado, e a aprobación autónoma e desobediente dun novo marco xurídico e aparello administrativo. En realidade, trátase dunha experiencia que é común á boa parte das nacións que foran capaces de se liberar da dominación dun Estado alleo. O maior erro posíbel para un movimento de liberación nacional sería subordinarse á oligarquía dominante e tratar de reformar o Estado que esta criou á súa medida, no noso caso a España herdada do réxime franquista na súa forma prlamentaria e monárquica. A ruptura debe depender exclusivamente da capacidade de organización e mobilización do pobo para materializar a súa vontade democrática, é unilateral e engarza con todas as aspiracións populares.

Desexamos ao pobo catalán o maior dos éxitos na xornada de hoxe e nos intensos meses que veñen por diante, nos que agardamos a reactivación dunha inmensa mobilización popular que garanta a conquista da soberanía, cun punto de referencia no referendum que confirme a Declaración da República Catalana. Enviamos en especial un saúdo internacionalista e revolucionario á CUP e a Poble Lliure, organizacións coas que compartimos os mesmos anceios de liberación nacional e social, de combate patriótico e de esquerdas. Pola nosa parte, comprometémonos a impulsar desde a Galiza a máxima solidariedade internacionalista, a denunciar as novas manobras do Estado, e a dinamizar o noso propio movemento pola ruptura democrática, que contribúa a debilitar o réxime e avanzar na nosa liberación nacional e social.

O MGS participa na I Asemblea Nacional de Poble Lliure

Desde o MGS transmitimos novamente os nosos azos a Poble Lliure e ao conxunto das clases populares catalás, conscientes de que teremos que manter e reforzar a solidariedade no camiño da emancipación.

O Movemento Galego ao Socialismo participou na I Asemblea Nacional de Poble Lliure, organización política independentista, socialista e feminista dos Països Catalans, que tivo lugar o pasado 12 de xuño en Barcelona. O responsábel das Relacións Internacionais do MGS, José Emílio Vicente, asistiu ao acto de clausura, seguido por centos de persoas, e no que tamén se recibiron saúdos de organizacións irmás como Sortu e Andalucía Comunista.

Poble Lliure, coa que o MGS mantén relacións fraternais desde a súa fundación, renovou o seu Secretariado Nacional na Asemblea, mais a principal proposta foi a resolución “Por un Acordo Patriótico das Esquerdas pola República Confederal dos Països Catalans”. Nun contexto complexo e coa Candidatura de Unitat Popular sometida a unha enorme tensión, Poble Lliure pretende acelerar e consolidar o proceso independentista e á vez imprimirle un programa político de transformación social, para o que interpelou directamente a todos os axentes políticos e sociais da nación catalá. Trátase dunha proposición que pretende replantexar a estratexia independentista, nun momento no que se presenta como inevitábel a confrontación democrática co Estado en Catalunya, aínda que este ensaie novas vías de integración e reforma, e que marca tamén como obxectivo a constitución de repúblicas no País Valencià e nas Illes Balears, na perspectiva de se confederar.

Desde o MGS transmitimos novamente os nosos azos a Poble Lliure e ao conxunto das clases populares catalás, conscientes de que teremos que manter e reforzar a solidariedade no camiño da emancipación, que sempre se enfrontará á reacción antidemocrática do Estado Español, ademais de numerosas dificuldades e contradicións.