Moncho Reboiras. O valor da militancia, a necesidade da organización.

Homenaxe a Moncho Reboiras do Movemento Galego ao Socialismo en Imo (Dodro).

Asasinado pola policía dun réxime franquista agonizante, Moncho Reboiras deixounos o exemplo de militante político até as súas últimas consecuencias, e tamén a vixencia das súas ideas de liberación e a necesidade de contar con organizacións fortes en todos os ámbitos que articulasen o movemento nacional e popular.

Baixo un ceo gris celebrouse, como cada 12 de agosto, a homenaxe na que o Movemento Galego ao Socialismo lembra a figura de Moncho Reboiras na súa parroquia natal de Imo (Dodro). 

Asasinado pola policía dun réxime franquista agonizante, Moncho Reboiras deixounos o exemplo de militante político até as súas últimas consecuencias, e tamén a vixencia das súas ideas de liberación e a necesidade de contar con organizacións fortes en todos os ámbitos que articulasen o movemento nacional e popular.

Polo MGS tomou a palabra Noa Presas, membro da súa Mesa Nacional e Deputada do BNG no Parlamento Galego, quen alertou dos cambios nas nosas vidas que provocou o Coronavirus e da aceleración da chegada da nova crise do capitalismo que precarizará aínda máis as condicións materiais de vida da clase traballadora.

Ademais, destacou o histórico resultado do BNG nas pasadas eleccións galegas, pero recomendou collelo con cautela, humildade e responsabilidade, nun contexto de alta volatilidade electoral, da necesaria reactivación organizativa e da consolidación dos sinais de identidade históricos do soberanismo .

Para finalizar, anunciou a convocatoria da 3ª Asemblea Naciona do MGS, nun contexto extraordinario, coa necesidade da reconstrución do espazo político, facendo autocrítica dos erros, poñendo en valor os acertos e abrindo unha nova etapa histórica adaptada ás condicións de 2020.

A continuación interveu Lucía Freire, membro da Mesa Nacional do MGS e da Executiva Confederal da CIG lembrando as consecuencias económicas, laborais e sociais da actual crise do Coronavirus que estamos a padecer. Explicou como as chamadas “crises económicas” non son máis que procesos cíclicos que o capitalismo precisa para acrecentar os procesos de concentración da riqueza.

Freire indicou que as receitas que se tomaron en 2008, que acenturaron a precarización e o empobrecemento das clases populares, non poden ser as que se tomen actualmente. Porén vemos que se toma o mesmo camiño: os ERTES, os ERES, a desregulación dos horarios, a represión… son políticas útiles para o capital pero ruinosas para a clase traballadora.

Rematou recordando que só coa mobilización e a organización poderemos vencer a un capitalismo senil e decadente, en ofensiva para arrebatarlle o pouco que lles queda ás desposuidas.

Por último falaron tamén Xoán Bautista, Responsábel Local e Concelleiro do BNG de Dodro, e Pilar Casás, pola Mesa Nacional de Isca! Xoán recordou que temos que coñecer o pasado para saber a onde queremos ir no futuro. O nacionalismo sempre o tivo claro: un país que produza e que aproveite as súas potencialidades. Esas potencialidades que sempre tivo en conta Moncho Reboiras na súa acción política.

Pilar reflexionou sobre a mocidade precarizada nesta crise, sendo unha das principais esquecidas, por exemplo, no ámbito do ensino, que mermou en gran medida a calidade do mesmo (chegando ao extremo de estudantes sen acceso a aulas online), todo iso co agravante da pésima xestión da Xunta. Sinalou que os datos falan dun alto porcentaxe de desemprego xuvenil, e todo iso sen contar a mocidade emigrada. Para finalizar, recordou o traballo e a dedicación de Moncho Reboiras para construir unha República Galega onde non teña cabida ningunha opresión.

A homenaxe contou coa actuación musical da arzuá MJ Pérez, que interpretou varios temas do seu repertorio. O acto concluíu coa interpretación da Internacional, o Himno Nacional e coa entrega dunha coroa de flores na tumba de Reboiras.

Bótalle unha ollada á galería de imaxes.

Após o avance electoral, afortalemos o soberanismo con máis loita e organización

Mobilización do BNG.

Neste 12X os resultados das zonas onde houbo mobilizacións recentemente demostran que o camiño do conflito é o que mais eficazmente permite politizar, concienciar e por tanto minar a hexemonía da dereita. Esta deberá ser a tarefa prioritaria nestes catro anos se aspiramos a modificar substancialmente a correlación de forzas.

O pasado 12 de xullo Alberto Núñez Feijóo e o Partido Popular acadaron a súa cuarta maioría absoluta no Parlamento Galego, o que implicará catro anos máis de políticas neoliberais e españolizadoras contra as clases populares do noso país. Catro anos nos que será decisiva a capacidade mobilizadora que o soberanismo acade para tentar frear as políticas de recortes que se apliquen tanto do goberno en Madrid como do goberno da Xunta neste novo ciclo de crise económica.

Ante o panorama político que deixa o 12X cómpre analizar os resultados e o importante avance electoral do soberanismo de forma realista e sen máis triunfalismo do necesario, pois a última década demostra entre outras cousas que o voto é moi volátil e a situación pode mudar enormemente en pouco tempo.

As soberanistas somos conscientes de que avance electoral non é necesariamente o mesmo que avance a nivel político ou social. Neste proceso o BNG recuperou cifras de votos como as de finais dos 90 ou inicios dos 2000, mais é evidente que o soberanismo conta ainda nestes momentos con menos tecido social organizado, menos militancia mobilizada e que en xeral existe un menor nivel de mobilización social que daquela.

O BNG ten un enorme reto por diante e os resultados históricos do 12X son un bo punto de partida, primeiro porque reforzan a aposta destes últimos anos por manter unha voz soberanista e de ruptura co réxime do 78 con independencia do que parecían demandar os ciclos electorais e segundo porque a organización suma recursos, visibilidade e moita capacidade de traballo, multiplicando as voces e mans que a partir de agora a representarán no Hórreo.

A subida electoral trae consigo a adhesión electoral de novas capas de votantes, entre elas algunhas que probabelmente non se identifican ainda co ideario soberanista na súa plenitude (ainda que loxicamente non son hostís a el). Isto debe servir de punto de partida para unha estratexia de maior politización e concientización deses sectores, nomeadamente no plano nacional e en canto á necesidade dun proxecto de ruptura democrática. Non se trata por tanto de adecuar circunstancialmente o discurso ou o programa ás supostas prioridades deses novos votantes, senón de politizar e achegar a esas persoas que hoxe acreditan na opción BNG aos principios e obxectivos do soberanismo de esquerda e sumar militancia activa capaz de multiplicar a capacidade mobilizadora da fronte.

Sabemos que a hexemonía do Partido Popular non pode ser revertida nin derrotada só con campañas electorais, traballo institucional, estratexias comunicativas ou coas virtudes da lideranza pública de cada momento: é preciso un traballo de longo alento a pé de rúa, en todos os espazos de organización e en todas as loitas, potenciando o tecido social en cada ámbito, acompañando e favorecendo a mobilización e o conflito. Máis aínda nun contexto de maioría absoluta da dereita neoliberal de Feijóo e dunha UE que vai vender caro o rescate ao Estado Español após a crise da COVID-19.

Neste 12X os resultados das zonas onde houbo mobilizacións recentemente (ou, indo máis atrás, o feito de que o fraguismo só fose derrotado após o ciclo de mobilizacións de Nunca Máis, Non á Guerra, LOU, Folgas Xerais…) demostran que o camiño do conflito é o que mais eficazmente permite politizar, concienciar e por tanto minar a hexemonía da dereita. Esta deberá ser a tarefa prioritaria nestes catro anos se aspiramos a modificar substancialmente a correlación de forzas.

En relación á campaña e ás expectativas creadas nela (agora dirixidas a 2024) sobre a posibilidade dun goberno autonómico liderado polo BNG, cómpre constatar que no soberanismo non tivemos aínda un debate sosegado e colectivo sobre a posibilidade de ocupar novamente a Xunta de Galiza: para que queremos gobernar, como, con quen, baixo que condicións… O feito de que ese escenario sexa factíbel en 2024 debe facernos responder esas preguntas e reflexionar sobre os erros que cometemos en fases e experiencias pasadas, e que son precisamente os que nos levaron á dura travesía no deserto que agora aparentemente remata.

Na última década o BNG emprendeu colectivamente unha difícil pero necesaria mudanza de rumbo, un proceso de autocrítica, reorientación e refundación, que non pode ser obviado e que sen dúbida cimentou tamén a recuperación electoral que hoxe vemos. Entre as conclusións dese proceso, que hai que evitar non esquecer, están:

O valor da militancia política e da constancia e firmeza nos principios ideolóxicos, mesmo cando hai chamados, externos e internos, a abandonalos en favor de melloras electorais inmediatas. Esa aposta é a base da estabilidade do BNG hoxe e de que sexamos depositarias novamente da confianza de moitas votantes.

Evitar as tentacións de homologarnos (nin no fondo nin nas formas) ás forzas do sistema, presentándonos sempre como un proxecto de ruptura e transformación social cun pé fóra e outro dentro das institucións, colocando estas ao servizo do pobo e da mudanza real da sociedade.

– Conservar, reforzar e potenciar os mecanismos de democracia interna, e o noso carácter frontista, plural e unitario en base aos obxectivos e os principios compartidos. Sabernos plurais e aceptar que as diferenzas non impiden traballarmos xuntas na mellora da organización e dos seus avances sociais e institucionais.

Potenciar os factores e os valores colectivos (que sempre foron a nosa principal forza) fronte aos individuais. O conxunto da militancia como motor da acción política.

– Afortalar a acción social (na liña por exemplo do aprobado na estratexia “Avanza Galiza”, pendente de desenvolvemento na sua maior parte) e non só o traballo institucional e en base aos ciclos electorais.

Falar para as maiorías sociais, nomeadamente a clase traballadora, e sobre a súa realidade material, non só dando resposta inmediata aos seus problemas senón evidenciando a razón dos mesmos e a súa relación co actual marco político e social.

– Que o discurso e a mensaxe colectiva se decidan con criterios políticos e non só en gabinetes de comunicación ou marketing. Abandonar experiencias pasadas nas que a propaganda vacía tivo máis peso que a acción e o discurso político.

– Recuperar o perfil e discurso explicitamente soberanista, que estivo en boa parte ausente nesta campaña, a excepción dalgunhas voces. Sermos pedagóxicos pero firmes nos principios, sen medo nin complexos de dicirlle a verdade á xente. Sen deixarse levar por quen celebra o posíbel abandono da liña soberanista como un triunfo do pragmatismo político. O papel dalgúns medios de comunicación nos últimos días da campaña e con posterioridade ao 12X con apelos a deixar de lado os discursos mais avanzados, particularmente desde algúns de perfil claramente españolista e reaccionario, mostran que existe unha vontade clara de tentar “domesticarnos” e que deixemos de ser un proxecto claramente confrontado con este réxime.

Atendendo a estes acordos adoptados no proceso de reconstrución da fronte cómpre afrontar o novo ciclo con perfil e discurso soberanista, con firmeza ideolóxica e a mobilización das maiorías socias para enfrontar as políticas dos gobernos da Xunta e Madrid.

En particular será necesario definir ben o noso papel ante o PSOE/Podemos nesta fase na que os recortes e os axustes os pagarán as clases populares. A pesar do voto favorábel na investidura (en base un acordo do que ainda non se cumpriu unha liña), é preciso visibilizarnos claramente como oposición desde a esquerda e o soberanismo para sumarnos ao resto de voces das nacións sen Estado que reivindican na acción parlamentar do Congreso Español a ruptura co réxime do 78 e a aposta por unha transformación social real que non faga pagar ás traballadoras as crises do capital. Debemos asumir colectivamente a responsabilidade de confrontar cun Estado centralista e antidemocrático, entre outros motivos para non deixar espazo libre ao fascismo.

Por último, pensamos que non procede atender nin moito menos facer chamamentos do tipo “grande acordo social pola reconstrución”, que invocan desde a dereita até o conxunto dos chamados “axente sociais”, nunha especie de equivalente galego dos novos Pactos da Moncloa que coherentemente temos criticado. A superación da dura situación social que se presenta ante nós non virá do pacto social, senón da mobilización, o conflito e da suma de forzas pola ruptura, dende a esquerda e o soberanismo, desta cárcere de pobos que é o Estado Español.

A nova fase na que entramos está chea de riscos, mais tamén de oportunidades para que o avance do soberanismo vaia alén do electoral e cimente así sobre bases mais firmes que permitan avances políticos reais. Traballemos desde xa para iso.

Perante as eleccións ao Congreso: só confiamos no noso pobo!

Imaxe de GZFoto.

A representación parlamentar ten que ser aproveitada para reforzar as nosas principais fortalezas, que non residen nas institucións nin en Madrid, senón na nosa terra e fóra delas: na nosa organización popular, na capacidade de mobilización, no afortalamento do tecido social e na construción de espazos de disidencia

1) Parabenizamos o conxunto da militancia do BNG, á sua base social e simpatizante, polo novo resultado eleitoral, que confirma unha liña ascendente que acompaña a paulatina recuperación do proxecto histórico, da identidade soberanista e de esquerdas da organización. A obtención de representación no Congreso, cun deputado, ten un valor cualitativo moi relevante, xa que permitirá intervir directamente na defensa dos intereses e aspiracións da clase traballadora e as clases populares galegas, extender o coñecemento do proxecto político alternativo, patriótrico e de esquerdas defendida polo BNG, e aumentar en xeral a conciencia política no noso pobo.

2) É de notar que esta representación foi conseguida nunhas condicións non enteiramente novidosas, mais de enorme dificultade: o debate político é cada vez máis dependente dos intereses económicos e políticos das grandes corporacións e dos medios de comunicación, nomeadamente da televisión, e garda menos relación co traballo de rúa, as campañas e os actos políticos tradicionais; nunhas eleccións que máis unha vez foron interpretadas como presidenciais en exclusiva, o BNG tivo que introducir un marco alternativo que xiraba en torno da identificación, as necesidades e as prioridades de Galiza como nación. Calquer éxito do BNG é consecuencia directa dos esforzos do seu corpo militante, que presenta aínda fraquezas, mais que é único entre todas as organizacións políticas galegas. Non obstante, temos que recoñecer as nosas limitacións e afortalar a loita ideolóxica e os seus instrumentos no noso país, con especial atención á construción de medios de comunicación e institucións alternativas de socialización e construción nacional.

3) A representación parlamentar ten que ser aproveitada para reforzar as nosas principais fortalezas, que non residen nas institucións nin en Madrid, senón na nosa terra e fóra delas: na nosa organización popular, na capacidade de mobilización, no afortalamento do tecido social e na construción de espazos de disidencia. Agardamos que sexa útil tamén para fortalecer as relacións e a coordinación co independentismo de esquerdas de Euskal Herria e os Países Cataláns, tamén reforzado, coa ambición de nos converter nunha nova fronte de conflito para o réxime, doente dunha profunda crise ante as demandas de liberación nacional dos pobos sen Estado.

4) Na coxuntura actual, queremos expresar as seguintes consideracións arredor da conformación dun novo goberno no Estado, de coalición entre o PSOE e Unidas Podemos.

a) O marco conceptual dun “goberno de progreso” só se sostén de ignorarmos deliberadamente o que afirmamos en teses asembleares, nos programas eleitorais e nos documentos internos: o Partido Socialista foi sempre un instrumento privilexiado das clases dominantes, máximo defensor do réxime, da dependencia da Galiza e da monarquía, firmemente comprometido coa ortodoxia neoliberal e coas principais potencias e organizacións imperialistas (EUA, OTAN, Unión Europea). É fundamental que as forzas que teñen un proxecto alternativo e superador do actual marco, nomeadamente o BNG, eviten calquer posición de subalternidade a este fraudulento “campo progresista”.

b) O programa do BNG parte da premisa da ruptura necesaria no Estado para acadar transformacións positivas para os pobos e nomeadamente para o noso. Se esta proposición é aceitada como verdadeira, non pode ser abandonada de contado para negociar reformas parciais, investimentos ou acordos orzamentarios. Non podemos aceptar unha concepción especulativa sobre a ligazón entre a “Axenda Galega” e unha estratexia soberanista inexistente, senón que a articulación debe realizarse á inversa: primeiro debemos definir a estratexia e despois encaixar nela as moitas demandas e aspiracións do noso pobo desde a súa consideración como suxeito político pleno, e non como unha rexión meramente agraviada por un poder afastado. As políticas do Estado en contra das nosas aspiracións e intereses non son o reflexo dunha política insensíbel e ignorante, senón a consecuencia dunha opresión nacional real, que reserva para nós un papel subalterno e dependente dentro do réxime, cuxa modificación non é posíbel de forma reformista ou negociada, xa que existen notábeis beneficios materiais para o capital e o poder político que o representa.

c) Sen deixar de considerar a correlación real de forzas, a nivel político, social e institucional, debemos defender o noso programa na súa integridade, cunha liña de continuidade clara entre calquer demanda concreta (como a descentralización e abaratamento de infraestruturas fundamentais, o nivel de investimentos no noso país, as medidas de abaratamento da enerxía eléctrica, as alternativas á crise industrial, a aprobación de medidas de defensa da nosa lingua e cultura, entre outras) e outras medidas máis avanzadas.

d) Sen deixar de defender en todo momento e circunstancia os nosos propios intereses e a nosa estratexia, debemos ter en conta a crise profunda que padece o réxime e a existencia dun proceso independentista na Catalunya. Se as alternativas transitan entre a restauración e a ruptura, a nosa achega debe ser expresa e clara en favor da segunda e non podemos aceptar calquer manobra que pretenda situarnos como un instrumento accesorio da reestabilización do réxime. Na liña do que xa temos manifestado en cada convocatoria das mobilizacións de solidariedade, debemos comprender -e integrar coerentemente na nosa actuación- a profunda relevancia que ten este proceso independentista, principal vector de ruptura no Estado, e defender a constitución de repúblicas soberanas como alternativa real. Debemos ter cautelas ante unha posíbel instrumentalización que pretenda facernos lexitimar calquer intento de restauración, reestabilización ou reforma do réxime e promover, desde a noso propio contexto político e correlación de forzas, a cooperación e solidariedade mutua entre os movementos soberanistas do Estado.

e) Finalmente, existen factores conxunturais máis recentes que tamén merecen a nosa atención. O PSOE profundizou na súa liña reaccionaria na ultima campaña eleitoral, negando o carácter de conflito político na Catalunya, prometendo o encarceramento do presidente exiliado por medio da utilización instrumental da Fiscalía e convertendo a prohibición expresa de referendos nunha promesa eleitoral destinada aos sectores máis reaccionarios; tamén reiterou o seu compromiso co neoliberalismo e coa submisión ás directrices de recortes e medidas antipopulares da Unión Europea, por medio do compromiso co Plan de Estabilidade 2019-2022, co impulso de novas medidas contra o sistema público de pensións e a favor do abaratemento do despedimento (a “mochila austríaca“), e emblematicamente coa anunciada promoción da ministra Calviño como principal representante do ultraliberalismo; tamén aprobou en funcións unha nova restrición das liberdades na rede, por medio dun decreto-lei polo cal se amplían os poderes do goberno para pechar páxinas e servidores. Pedro Sánchez non só herdou os orzamentos anteriores, que xestionou sen ningún incomodo, senón que mantivo na súa integridade -coa corresponsabilidade de boa parte dos partidos do arco parlamentar- a arquitectura legal regresiva impulsada pola maioría absoluta do goberno Rajoy, o que inclúe a reforma laboral de 2012, a Lei Mordaza, a LOMCE, a reforma do Tribunal Constitucional que permite a inhabilitación directa de cargos políticos e outras disposicións profundamente antipopulares.

5) Nós confiamos e confiaremos sempre no noso pobo. A organización do poder popular, o afortalamento das organizacións e loitas populares son os nosos principais instrumentos para gañarmos un futuro diferente. As recentes contendas electorais representaron un paso pequeno, mais de enorme valor cualitativo para reforzar o noso proxecto alternativo, combativo, patriótico e de esquerda, antagónico ao que representan e comparten PP e PSOE. De nós depende aproveitalo para organizar e mobilizar máis pobo no combate pola liberdade.

Perante a represión: liberdade para Catalunya!

Os movementos de liberación nacional supoñen un auténtico contrapoder, unha impugnación total do réxime e unha ameaza á súa propia viabilidade.

Hoxe vimos de coñecer de xeito oficial o resultado do xuizo farsa que se celebrou no Tribunal Supremo español contra parte da dirixencia do proceso independentista en Catalunya. Queremos transmitir a nosa solidariedade, o noso apoio e a nosa confianza fraterna a todas elas, ás súas familias, ás organizacións políticas ás que pertencen e, por extensión, ao conxunto do movemento soberanista e popular catalán.

Este novo ataque ás liberdades e os dereitos máis básicos só é unha mostra máis da verdadeira natureza do Réxime español e do Estado que o sustenta. É unha resposta brutal e represiva da que tantos e tantos exemplos ten habido desde a morte do ditador e unha falsa transición tutelada e dirixida pola mesma oligarquía política, económica e militar que gobernaba até ese momento no franquismo.

A situación logo de máis de 40 anos? Unha constitución ilexítima e irreformable, unhas forzas represivas cuxo fin máis importante é a garantía da indivisibilidade do estado, unha institución monárquica anacrónica e nomeada directamente polo ditador e, en definitiva, un réxime podre e decadente que protexe e blinda os privilexios da burguesía española e as súas taxas de gaño mediante o espolio e a represión ás nacións dominadas polo estado e ao conxunto das e dos traballadores.

Só así podemos entender até que punto o movemento independentista catalán, e o conxunto dos movementos de liberación nacional, supoñen un auténtico contrapoder, unha impugnación total do réxime e unha ameaza á súa propia viabilidade. Só así podemos comprender a envergadura do que supuxo o referendo do 1 de outubro, unha auténtica revolución democrática, nacional e popular; unha ameaza real e masiva a un réxime que respostou como unicamente sabe, coa represión. Unha derrota real dos opresores, unha mostra verídica das capacidades da desobediencia e a mobilización popular.

As leccións que podemos sacar de todo o que está a acontecer para o noso país e a nosa conxuntura tamén son moi valiosas.

En primeiro lugar volver afirmar o dereito de toda nación a construír o seu propio estado e a desenvolverse libremente e sen inxerencias externas. Cada un ao ritmo preciso que lle permita o desenvolvemento da súa loita de liberación nacional e popular. Como xa vimos, no caso concreto do Estado Español eses dereitos nacionais atacan e impugnan completamente os cimentos da viabilidade do propio Réxime, a unidade do Estado.

En segundo lugar, as opcións de ruptura democrática co estado son as que representan posicións de contrahexemonía á burguesía e o imperialismo español. Son as que abren un proceso constituínte non tutelado onde existe unha oportunidade real de cambialo todo, só dependendo da correlación de forzas existente nese intre histórico. Son unha oportunidade única de asestar un golpe moi importante que situaría ás clases populares nun lugar privilexiado para conseguir obxectivos tácticos inmediatos e avanzar nos estratéxicos. A incautación de capitais e nacionalización de certos sectores da economía, a ruptura coa Unión Europea e co Euro, a política de alianzas e a NATO, a construción e participación popular, a recuperación e o avance en dereitos políticos, sociais e laborais, etc.

En terceiro lugar, un estado a todas luces irreformable. A vía sen saída que nos ofrece unha recortada autonomía, que só representa máis pobreza, máis dependencia, máis submisión, máis autoritarismo, máis centralismo e máis represión. Non pode existir dicotomía entre autonomía e independencia, entre teimar en encaixar nun irreal estado plurinacional que xamais será tal e a posibilidade de gobernarmos nós o noso destino en igualdade co resto de pobos do mundo. Entre unha formal federación e a República Galega.

En cuarto lugar, e non menos importante, a necesidade de asumir que só coa desobediencia ás institución do Estado, ben sexa política, económica, xudicial, policial ou militar; só coa resistencia ás políticas e medidas represivas e antipopulares; só coa mobilización e a vontade popular poderemos avanzar nun proceso constituínte que nos achegue á consecución dos nosos obxectivos políticos. Contra isto a alternativa do estado é máis autoritarismo e máis centralización.

A autodeterminación, a desobediencia, a resistencia non se reclaman, exércese en todos os ámbitos da vida política. No institucional e na organización popular. Nos concellos e nas asembleas, nos parlamentos e nos centros de traballo. O deber que temos como soberanistas, alí onde esteamos presentes, é facer todo o que estea na nosa man para axudar ao desenvolvemento do proceso de liberación nacional e á deslexitimación do Réxime mostrando sen panos quentes a súa verdadeira carauta.

Que a nosa solidariedade coas presas políticas catalás condenadas hoxe, coas detidas e incomunicadas dos CDR, coas procesadas e sancionadas, por extensión, con todas aquelas persoas represaliadas por loitar contra o estado imperialista español, non sexa retórica dun día. A súa loita é a nosa loita, e a nosa loita é a de todos os pobos do mundo que buscan a súa liberación. Impugnemos o marco xurídico-político, desobedezamos as súas leis inxustas, resistamos a represión e o medo e avancemos cara a unha República libre e soberana.

Participa nas mobilizacións que a Plataforma Galiza con Catalunya ten convocadas en varias cidades e vilas do país.

Enchamos as rúas de solidariedade!

Nin sentenza, nin sedición, Independencia!

A 44 anos do seu asasinato. Moncho Reboiras, na memoria e na acción.

Lucía Freire chamou a atención sobre as prioridades de reforzar a organización e concienciación da clase traballadora, en combate coa ideoloxía dominante. 

O militante revolucionario, o comunista e independentista, o cadro político, o organizador sindical, o activista cultural… Cada 12 de agosto o Movemento Galego ao Socialismo e Isca! lembran non só a figura de Moncho Reboiras, asasinado nos estertores do franquismo cando aínda comezaba a articular o movemento nacional popular, senón a vixencia das súas ideas e das nosas necesidades, as de construír as ferramentas organizativas e ideolóxicas coas que nos liberar.

Polo MGS tomou a palabra Lucía Freire, membro da MN do partido e da Executiva Confederal da CIG, quen realizou unha valoración da actual situación política, chamando a atención sobre as prioridades de reforzar a organización e concienciación da clase traballadora, en combate coa ideoloxía dominante. Fixo fincapé no estreito contacto coas masas que se realiza dentro do sindicalismo nacionalista e de clase, se ben chamou a atención sobre a necesidade de redobrar os esforzos formativos para que este non se limite á resolución dos conflitos. Entre outros aspectos, tamén sinalou o avanzo, aínda insuficiente, da participación das mulleres no movemento nacional popular.

Interveu tamén Nemésio Barxa, avogado que nos anos 70 defendeu as distintas represaliadas da UPG e doutras organizacións. Nun discurso ateigado de referencias emotivas, lembrou as dificuldades existentes nos primeiros momentos para coñecer as circunstancias do asasinato de Reboiras, dada a práctica de ocultación e manipulación policial e xudicial do tardofranquismo e tamén da Transición. De feito, explicou que acadou o acceso á información no transcurso dun proceso aberto contra Francisco Carballo, que fora xulgado por escribir que Reboiras fora asasinado. Barxa argumentara que precisaba da información para poder atender ao seu defendido, quen tamén intervira nesta mesma homenaxe en 2013. Barxa enmarcou o asasinato de Reboiras dentro das características estruturais do réxime franquista, o terror e a desmemoria, contra as que se erguían mozos como Reboiras, desde o ámbito estudantil, o traballo na fábrica ou o cultural, e notou que o Moncho representaba unha figura excepcional, non só pola súa enerxía, amor ao país, ao seu pobo e a súa lingua, senón porque a súa actividade puido atinxir todos estes campos.

Participaron tamén Xoán Bautista, do BNG de Dodro, e José Rodríguez, por Isca!. O primeiro reflexionou sobre o traballo político que hoxe pode desenvolver o nacionalismo, como legado de actuacións comprometidas e mesmo heroicas no pasado. O segundo  chamou a atención sobre o inmenso traballo desenvolvido por Reboiras nos seus 25 anos de vida, e sinalou a complexa situación material na que se atopa a mocidade galega na actualidade, necesitada de alternativas profundas e de organizacións que defendan os seus intereses e aspiracións, desde o estudantil até o mundo do traballo.

A homenaxe incluíu tamén a actuación musical do grupo Raiba!, que ofreceu unha adaptación exclusiva do seu repertorio ao formato acústico e estreou tamén un tema especificamente dedicado a Moncho Reboiras. O acto concluíu cos dous himnos que identifican ao comunismo galego, a Internacional e o Himno Nacional, e coa entrega dunha coroa de flores na tumba de Reboiras.

Podes ver aquí a galería fotográfica.

28-A: desestabilizar o réxime, sumar forzas para a ruptura democrática

A esquerda española que nalgún momento dixo pretender exercer como oposición real ao turnismo ou mesmo presentarse como opción de ruptura, non aspira xa a ser máis que muleta necesaria que influencie no posíbel as políticas do goberno, sen condicionar ese apoio a unha saída democrática aos conflictos nacionais e sen cuestionar os estreitos marcos sistémicos (nomeadamente as imposicións da UE) que impiden calquer opción de avance social real.


 

Estas eleccións e o ciclo electoral deben servir como un paso máis para a extensión social do proxecto nacionalista e de esquerda, avanzando cara a consolidación do BNG como ferramenta unitaria e referencial (non só a nivel electoral) para os sectores máis conscientes da sociedade, o activismo social e as loitas populares. É neses espazos onde onde é factíbel e desexábel a ampliación do proxecto unitario do soberanismo.

As eleccións ás cortes españolas do 28 de abril foron convocadas nun contexto de ofensiva reaccionaria e españolista, mais tamén de evidentes dificultades do réxime para conseguir un marco de estabilidade. A convocatoria estará moi condicionada polo conflito catalán, ao celebrarse en pleno xuízo contra parte da dirixencia política do proceso independentista. Precisamente, o feito de ter varios candidatos imposibilitados de facer campaña por estaren en prisión ou no banco dos acusados defendéndose de acusacións delirantes, ilustra mellor que ningún outro a natureza do réxime do 78 e a forma en que este responde ás verdadeiras ameazas contra a súa natureza, fundamentada na súa unidade defendida pola forza sempre que preciso.

Como sinalamos despois da moción de censura que levou a Pedro Sánchez ao goberno, esta nova alternancia na xestión do estado non serviría máis que para tentar unha nova operación de relexitimación do réxime, que porén atopa cada vez máis problemas en efectivizarse.

A maioría que non houbo para aprobar os orzamentos (o que deu pé á disolución do Congreso por puro cálculo electoral) si que existía cando menos desde 2015 para outras medidas formalmente defendidas polo PSOE, como a derogación da reforma laboral ou da “Lei Mordaza”. A renuncia a cumprir mesmo eses mínimos, xunto ao feito de que, fora de xestos, mantívose no fundamental a mesma posición ante o conflito catalán, demostra as enormes limitacións da cara B do réxime representada polo eterno “mal menor” do PSOE. Igualmente, a esquerda española que nalgún momento dixo pretender exercer como oposición real ao turnismo ou mesmo presentarse como opción de ruptura, non aspira xa a ser máis que muleta necesaria que influencie no posíbel as políticas do goberno, sen condicionar ese apoio a unha saída democrática aos conflictos nacionais e sen cuestionar os estreitos marcos sistémicos (nomeadamente as imposicións da UE) que impiden calquer opción de avance social real.

Así, alternativas ás que aparece abocado o estado redúcense á limitada escolla entre a alternativa rexereracionista protagonizada polo PSOE (ben con apoio do Cs ou ben de Podemos, en cuxo caso que tería que contar con sectores do autonomismo ou do nacionalismo dispostos a participar da mesma) ou a regresión aberta e acelerada representada pola alianza tripartita xa concretada en Andalucía con PP-Cs-Vox. Nesta última posibilidade chama a atención, en contraste con outros estados europeos, a rapidez en normalizar a extrema dereita como actor político normalizado, co que pactar sen problemas e mesmo asumindo moitos elementos do seu discurso.

Diante desta ameaza, a xa habitual tentación do “voto útil” volverá estar moi presente dirixindo o voto cara ao PSOE, o que esixe un discurso e unha liña de clara desmarcaxe e denuncia do papel do mesmo durante estes 40 anos. Entre outros motivos, porque a experiencia en moitos outros contextos demostra que é a desmobilización e a frustración xerada pola xestión anti-popular da suposta “esquerda” a que moitas veces abriu paso á emerxencia e o medre da extrema dereita.

O papel do soberanismo de esquerda

Desde que nacemos como espazo organizado, sempre defendemos abertamente a irreformabilidade do estado español, e por tanto a necesidade dunha estratexia de ruptura asentada na organización e mobilización social e acompañada dunha acción institucional consecuente con iso. A evolución dos últimos anos, non fixo máis que confirmar esa diagnose, que tamén é asumida claramente polo BNG nas conclusións das súas últimas Asembleas Nacionais.

Para avanzar nese camiño, seguimos a acreditar na necesaria unidade de todas aquelas organizacións e persoas que asuman un proxecto de liberación nacional e social para o noso pobo, e que neste momento asuma a centralidade da loita pola República Galega como horizonte en base ao que acumular forzas en todos os ámbitos.

Estas eleccións e o ciclo electoral deben servir como un paso máis para a extensión social do proxecto nacionalista e de esquerda, avanzando cara a consolidación do BNG como ferramenta unitaria e referencial (non só a nivel electoral) para os sectores máis conscientes da sociedade, o activismo social e as loitas populares. É neses espazos onde onde é factíbel e desexábel a ampliación do proxecto unitario do soberanismo, mais que na agregación matemática de outros proxectos que non comparten os mesmos mínimos programáticos.

Tras a previsíbel desfeita das alianzas de sectores do soberanismo coa esquerda española, nesta nova fase o BNG debe ser quen de presentarse novamente unha voz propia e sen tutelas, mais tamén de ser o altavoz das demandas populares con un discurso desacomplexadamente de esquerdas, feminista e combativo, exercendo un papel de confrontación constante co réxime e impugnándoo na súa totalidade.

O proxecto do BNG contrasta co da esquerda española no discurso nacional, pois considera o noso país como suxeito político con todas as consecuencias, mais tamén o fai ao asumir propostas (xestión pública dos sectores fundamentais, oposición á UE e á OTAN, proceso constituínte, república…) tanto tácticas como estratéxicas que delimitan claramente o seu campo co de outros sectores políticos, tamén o dun neo-autonomismo posibilista que pretende reconfigurarse no país.

Nesa liña será fundamental ligar o nacional e o social e polo tanto soster un discurso claramente alicerzado sobre as políticas materiais e os problemas do noso pobo, a maioría deles condicionados e agravados pola nosa dependencia como nación.

En definitiva, a dialéctica reforma versus ruptura está máis vixente que nunca e, igual que nos momentos críticos da “transición”, o rol consecuente do movemento nacionalista galego será determinante para o avance nos próximos anos.

Por tanto, do papel do BNG, sen renunciar a calquer conquista inmediata que poda resultar un alivio ou avance nas condicións das maiorías sociais do noso país, non se debería esperar en nengún caso xogar un papel de estabilidade, gobernabilidade ou sustento a un goberno que non recoñeza os mínimos democráticos. As voces do soberanismo en Madrid deben ser un transmisor das demandas do noso pobo, mais tamén un factor de constante deslexitimación e combate do réxime.

Nese camiño, pensamos que son útiles as alianzas, pre ou post-electorais, cos sectores que nos outros pobos de estado compartan esa vía, necesarias para reforzar un polo verdadeiramente rupturista frente ás falsas alternativas. Unha alianza verdadeiramente internacionalista e solidaria que demostre que as relacións entre os pobos oprimidos polo mesmo réxime poden darse en pé de igualdade, sen as dinámicas españolizantes e de subordinación que tan nefastos resultados deron para o soberanismo.