Sumar para construír a folla de ruta do soberanismo do s.XXI

Nota: o texto que reproducimos a continuación forma parte das teses aprobadas na nosa 3ª Asemblea Nacional.


Ao longo da historia do Movemento Galego ao Socialismo temos traballado na procura de propostas estratéxicas e tácticas para o avance do conxunto do soberanismo. Neste último ano, os debates das zonas e os nacionais levárannos a elaborar unha serie de propostas de futuro que nos permiten, a un tempo, analizar a situación do movemento político e apuntar para as que entendemos son as liñas de traballo imprescindíbeis no futuro.

Un soberanismo en chave de ruptura

O soberanismo precisa facer unha avaliación e unha análise autocrítica do seu percurso como movemento, que recoñeza os seus erros e explique e fundamente as mudanzas de liña política dos últimos anos, para non repetir experiencias negativas. É precisa unha folla de ruta consecuente e definida colectivamente que, desde a práctica política do día a día, defina as urxencias e prioridades e a forma de avanzar non só na defensa dos dereitos e conquistas inmediatas, mais tamén no horizonte estratéxico da construción da República Galega.

É imprescindíbel unha maior conexión entre o táctico e o estratéxico, de forma a que a nosa acción política no día a día se inserte e sexa coherente co noso proxecto político a longo prazo. Cómpre superar o evidente desfase entre os obxectivos declarados e a acción política concreta, nomeadamente no institucional. A situación social e a súa evolución, a crise estrutural e as mudanzas na correlación de forzas deben ser analizadas en todo momento para actualizar os diagnósticos e as propostas, e en base a isto intervir socialmente. Para isto faise necesario a creación de espazos estábeis de debate táctico e estratéxico entre o conxunto das organizacións do campo soberanista.

O soberanismo debe situarse correctamente ante a disxuntiva que se presenta neste momento: participar nun novo peche en falso da crise de réxime ou confrontar esa operación por medio dun proxecto claro de ruptura democrática. O feito de sermos un movemento político claramente enfrontado ao sistema e non integrábel no mesmo debe visibilizarse en toda a nosa acción política, tanto no simbólico como nos discursos, a acción concreta ou as alianzas.

O soberanismo debe dirixirse, facer política e elaborar propostas prioritariamente para a inmensa maioría social deste país: as clases traballadoras e os sectores populares que serán os principais axentes do proceso. Cómpre entender, defender e socializar a loita pola soberanía non só como unha batalla identitaria e de defensa da nosa realidade nacional agredida, senón esencialmente como unha loita polo poder, que permita que o pobo galego sexa o único depositario dos seus destinos, abrindo camiño para implementar políticas realmente transformadoras e de avance na xustiza social. Estes necesarios novos enfoques deben permitir interpelar aos sectores populares hoxe afastados do proceso de construción nacional.

O soberanismo debe ser quen de dotar o activismo e a militancia sectorial dun proxecto abranguente que poida ser referencial para as diferentes loitas e o tecido social do país.

O valor da militancia

Debemos facer unha reflexión profunda sobre cal é o papel da militancia neste momento histórico e as causas sociais e políticas do evidente retroceso na partipación e na implicación activa. Cómpre multiplicar os espazos de debate e contraste de ideas, e promover as dinámicas de intervención colectiva fronte ás individuais.

As carencias do soberanismo non son só (nin fundamentalmente) de tipo electoral e institucional. O traballo esencial que temos por diante é mellorar a incidencia e a penetración social das ideas que defendemos, e iso só é posíbel con un traballo de base, de longo alento e en todas as frontes para vertebrar o país com perspectiva nacional.

A necesidade da organización

Temos que apostar por unha mudanza completa das prioridades, das formas de traballar, da utilización dos recursos e da planificación xeral da acción política, que impida que as organizacións políticas se convirtan nunha permanente maquinaria institucional e de campaña durante os interminábeis ciclos electorais. Se partimos da centralidade da activación popular no proceso de liberación nacional, é preciso destinar esforzos e recursos para iso, detraéndoos do institucional. Cómpre traballar para expandir a conciencia nacional, afortalar o tecido social e apoderar o pobo a todos os niveis.

É preciso o traballo, de forma planificada e eficiente, de todas as ferramentas coas que contamos: Vía Galega, a CIG, o BNG, a autoorganización do feminismo galego, os Centros Sociais, as Sementes… os espazos de intervencións social son un espazo óptimo para a unidade de acción dos distintos sectores e proxectos políticos do soberanismo, e permiten estabelecer alianzas sobre bases máis firmes. Cómpre mellorar a coordenación entre as diversas organizacións sectoriais e, especialmente, entre as loitas que levan a cabo.

Cómpre reforzar o sindicalismo nacionalista e a CIG, non só como instrumento de defensa e conquista de dereitos laborais e sociais, mais tambén como ferramenta central e imprescindíbel de construción nacional e contrapoder.

É imprescindíbel articular un espazo soberanista amplo e non partidario como o que aspira a representar Vía Galega, que debe ser aberto e plural para organizar, concienciar e mobilizar cara á soberanía. É unha tarefa impostergábel crear un espazo de coordenación das organizacións nacionalistas.

O soberanismo ten que apostar polos Centros Sociais como espazos de socialización e encontro das bases mas tamén como ferramentas de construción de poder popular e de coordinación das loitas sociais.

Institucións ao servizo da construcción nacional

O soberanismo galego debe avanzar en definir como encadrar correctamente o labor institucional no proceso de liberación nacional, de forma que permita non só facer unha boa xestión diaria e coherente co seu programa e principios, senón avanzar no horizonte estratéxico, crear consciencia e evidenciar os límites do sistema. Cómpre un maior seguimento, formación, acompañamento e definición de liñas comúns para garantir a coherencia tanto no que se fai nas diferentes institucións como en relación ao noso programa, principios e obxectivos.

O soberanismo debe gobernar cando sexa quen non só de implementar partes relevantes do seu programa, senón tamén de colocar o seu proxecto institucional ao servizo de avanzar na construción social e nacional. As institucións deben servir como altofalante para visibilizar loitas sociais e para apoiar desde elas o reforzo da auto-organización popular.

Os avances desde a institución só son posíbeis se hai tecido social organizado acompañando ou empurrando as necesarias mudanzas. En coherencia con isto, cómpre potenciar ao máximo a participación popular e a corresponsabilización da maioría social.

A participación institucional e os pactos de goberno teñen que responder non só ás necesidades inmediatas, mais tamén ás estratéxicas, e non poden entrar en contradición con estas. Cómpre visibilizar o PSOE como un dos piares do réxime e evitar aparecer como subordinado a eles.

O papel do soberanismo en relación aos límites institucionais non é resignarse, senón forzalos e evidencialos (e de quen son responsabilidade) como forma de crear consciencia sobre a necesidade dunha mudanza de fondo, tendo sempre presente e visibilizando que as transformacións sociais profundas teñen o centro fora da institución.

Fronte ás constantes apelacións das forzas do sistema a unha suposta necesidade de “estabilidade” ou “gobernabilidade”, o papel dos proxectos soberanistas só pode ser o de incomodar, desestabilizar e confrontar cun réxime no que non temos cabida e un sistema que queremos superar. Débese fuxir dun mal entendido “respecto institucional” para contribuír a rachar tamén desde aí a orde estabelecida.

A 3ª Asemblea Nacional do MGS acorda impulsar o proceso constituínte dunha nova organización adaptada á nova fase política

O pasado sábado día 26 de setembro celebramos a nosa 3ª Asemblea Nacional, á cal lle dimos un carácter extraordinario como extraordinario é o momento político e social no que vivimos.

Pechamos así unha fase de debates que fomos avanzando colectivamente nos últimos meses e anos a nivel nacional e zonal sobre como encarar o novo escenario político, adaptándonos ás mudanzas do mesmo e superando unhas dificultades internas e externas das que xa falamos brevemente na presentación da nosa Asemblea.

En base a este diagnóstico, a Asemblea Nacional decidiu de xeito unánime marcar un punto de inflexión, tanto a nivel de dinámica interna como en canto á proxección pública, que nos permita rachar coas inercias que nos lastraron até agora e nos permita non só remotivar e remobilizar a nosa base militante e simpatizante, mais tamén aumentala.

A nivel orgánico debemos redimensionarnos, creando unhas estruturas adaptadas á nova realidade, tanto interna como externa, e que polo tanto recoñeza e formalice na práctica a realidade de diferentes niveis de compromiso, dispoñibilidade e participación que hoxe existen nas organizacións do campo popular.

Partindo diso, os obxectivos prioritarios desta mudanza de fase deben ser volver tensionar e dinamizar o noso corpo militante e base de apoio, aumentar a cohesión ideolóxica, recuperar cadros e sumar máis persoas.

A nivel político, este cambio de ciclo debe permitirnos interpelar a novas persoas e sectores ao tempo que consolidamos os que xa nos teñen como referencia, volvéndonos situar como un espazo relevante e recoñecíbel que inteveña desde posicións comunistas e de clase, con vocación unitaria e apostando desacomplexadamente aquí e agora por un programa de ruptura independentista que teña a mobilización e a construción popular como centro da acción política.

Nesta reformulación das prioridade políticas, entendemos que o foco debe estar na:

  • Formación de cadros políticos capaces de analizar a mellor forma de intervir socialmente en cada momento.
  • Cohesión política e ideolóxica baseada no debate activo para construír unha base sólida desde a que intervir socialmente.
  • Presenza pública, mantendo un criterio propio e non subordinado, conectado co tecido social e que sexa útil ao país.
  • Intervención social, nun momento de crise do compromiso militante, é imprescindíbel coordenar e organizar as forzas e as formas coas que intervimos.
  • Unidade de acción reforzando as organizacións de masas deste país: o BNG, a CIG e todos os momentos sociais transformadores.

Por todo o comentado, a 3ª Asemblea Nacional acorda por unanimidade pechar o ciclo do Movemento Galego ao Socialismo e impulsar un proceso constituínte dunha nova organización: unha nova ferramenta política que recolla a bagaxe do MGS e as diferentes e enriquecedoras aprendizaxes e experiencias do conxunto das organizacións do campo popular, pero que defina novas prioridades, campos de traballo e formas de intervención neles e, sobre todo, que estea adaptada á nosa realidade e ao momento político actual.

Entendemos que este espazo político debe estar ocupado por unha organización de carácter estratéxico, identificábel publicamente, con vocación e perspectiva revolucionaria e capacidade de orientación política para avanzar nese camiño, sendo quen de fixar posicións ante os debates fundamentais do noso tempo e intervir en base a elas.


Engádega: Sumar para construír a folla de ruta do soberanismo do s.XXI. Texto aprobado na 3ª Asemblea Nacional do MGS.

Convocada a 3ª Asemblea Nacional do Movemento Galego ao Socialismo

Edición: podes ler aquí as conclusións da Asemblea Nacional.


O próximo sábado 26 de setembro celebrarase a 3ª Asemblea Nacional do Movemento Galego ao Socialismo, que terá un carácter extraordinario como extraordinario é o momento político e social no que vivimos.

Malia que entendemos que os nosos principios, análises e programa seguen plenamente vixentes, é dicir, non existe alternativa para a liberación das clases populares que rachar co réxime capitalista español e construír unha República Galega independente na vía ao socialismo, neste punto é preciso parar e botar a vista atrás.

O contexto no soberanismo galego é moi diferente a cando naceu o noso espazo político. Ao longo dos últimos 14 anos traballamos co fin de contrarrestar a deriva político-ideolóxica na que, na altura, se encontraba a dirección do nacionalismo galego.

Non é preciso relatar aquí o proceso de rectificación que se levou a cabo, non exento de tensións e contradicións, do que nós tivemos dificultades para nos adaptar, malia ser un dos actores que o fixeron posible.

Unha traxectoria con erros e acertos, mais maioritariamente recoñecida como coherente, honesta e comprometida coa táctica e estratexia do movemento soberanista. Con coñecemento, referencialidade e influencia en determinados espazos e sectores.

Este novo escenario político, unido a un contexto de maior dificultade para a organización popular na Galiza e en moitos outros puntos do mundo, lévanos a entender a necesidade de resituarnos e reinventarnos para dar unha resposta útil aos problemas que enfronta o noso pobo. Sabemos que de non adaptarse, moitas das fortalezas antes nomeadas estarían hoxe en perigo.

Sen entrar polo miúdo nesta nota na avaliación autocrítica das eivas que arrastramos nos últimos anos, entendemos fundamental superar este ciclo implementando con urxencia as mudanzas radicais que sexan precisas, tanto no ámbito organizativo como nunha proposta política actualizada e atractiva para o soberanismo galego do século XXI.

Por iso e malia as dificultades obxectivas do momento social no que estamos para debater e socializar estas propostas, temos realizado nos últimos meses un longo proceso de debate interno e externo, cun punto fundamental nos encontros públicos e na xornada nacional que tivo lugar en xaneiro deste presente ano.

Por iso, recollendo a bagaxe destes últimos 14 anos que reivindicamos con humildade e con orgullo, toca debater, repensar, reanalizar e cambiar todo o que precise ser cambiado.

A nivel político, debemos ser quen de interpelar a novas persoas e sectores ao tempo que consolidamos os que xa nos teñen como referencia, volvéndonos situar como un espazo relevante e recoñecíbel que inteveña desde posicións de clase, con vocación unitaria e apostando desacomplexadamente aquí e agora por un programa de ruptura independentista que teña a mobilización e a construción popular como centro da acción política.

A nivel orgánico debemos redimensionarnos, creando estruturas adaptadas a nova realidade, tanto interna como externa, e que polo tanto recoñeza e formalice na práctica a realidade de diferentes niveis de compromiso, dispoñibilidade e participación na organización que hoxe existen.

Reformular as prioridade políticas, poñendo o foco:

  • Na formación de cadros políticos capaces de analizar a mellor forma de intervir socialmente en cada momento.
  • Na cohesión política e ideolóxica baseada no debate activo.
  • Na presenza pública, mantendo un criterio propio e non subordinado, conectado co tecido social e que sexa útil ao país.
  • Na intervención social, nun momento de crise do compromiso militante.
  • Na unidade de acción reforzando as organizacións de masas deste país: o BNG, a CIG e todos os momentos sociais transformadores.

Moncho Reboiras. O valor da militancia, a necesidade da organización.

Homenaxe a Moncho Reboiras do Movemento Galego ao Socialismo en Imo (Dodro).

Asasinado pola policía dun réxime franquista agonizante, Moncho Reboiras deixounos o exemplo de militante político até as súas últimas consecuencias, e tamén a vixencia das súas ideas de liberación e a necesidade de contar con organizacións fortes en todos os ámbitos que articulasen o movemento nacional e popular.

Baixo un ceo gris celebrouse, como cada 12 de agosto, a homenaxe na que o Movemento Galego ao Socialismo lembra a figura de Moncho Reboiras na súa parroquia natal de Imo (Dodro). 

Asasinado pola policía dun réxime franquista agonizante, Moncho Reboiras deixounos o exemplo de militante político até as súas últimas consecuencias, e tamén a vixencia das súas ideas de liberación e a necesidade de contar con organizacións fortes en todos os ámbitos que articulasen o movemento nacional e popular.

Polo MGS tomou a palabra Noa Presas, membro da súa Mesa Nacional e Deputada do BNG no Parlamento Galego, quen alertou dos cambios nas nosas vidas que provocou o Coronavirus e da aceleración da chegada da nova crise do capitalismo que precarizará aínda máis as condicións materiais de vida da clase traballadora.

Ademais, destacou o histórico resultado do BNG nas pasadas eleccións galegas, pero recomendou collelo con cautela, humildade e responsabilidade, nun contexto de alta volatilidade electoral, da necesaria reactivación organizativa e da consolidación dos sinais de identidade históricos do soberanismo .

Para finalizar, anunciou a convocatoria da 3ª Asemblea Naciona do MGS, nun contexto extraordinario, coa necesidade da reconstrución do espazo político, facendo autocrítica dos erros, poñendo en valor os acertos e abrindo unha nova etapa histórica adaptada ás condicións de 2020.

A continuación interveu Lucía Freire, membro da Mesa Nacional do MGS e da Executiva Confederal da CIG lembrando as consecuencias económicas, laborais e sociais da actual crise do Coronavirus que estamos a padecer. Explicou como as chamadas “crises económicas” non son máis que procesos cíclicos que o capitalismo precisa para acrecentar os procesos de concentración da riqueza.

Freire indicou que as receitas que se tomaron en 2008, que acenturaron a precarización e o empobrecemento das clases populares, non poden ser as que se tomen actualmente. Porén vemos que se toma o mesmo camiño: os ERTES, os ERES, a desregulación dos horarios, a represión… son políticas útiles para o capital pero ruinosas para a clase traballadora.

Rematou recordando que só coa mobilización e a organización poderemos vencer a un capitalismo senil e decadente, en ofensiva para arrebatarlle o pouco que lles queda ás desposuidas.

Por último falaron tamén Xoán Bautista, Responsábel Local e Concelleiro do BNG de Dodro, e Pilar Casás, pola Mesa Nacional de Isca! Xoán recordou que temos que coñecer o pasado para saber a onde queremos ir no futuro. O nacionalismo sempre o tivo claro: un país que produza e que aproveite as súas potencialidades. Esas potencialidades que sempre tivo en conta Moncho Reboiras na súa acción política.

Pilar reflexionou sobre a mocidade precarizada nesta crise, sendo unha das principais esquecidas, por exemplo, no ámbito do ensino, que mermou en gran medida a calidade do mesmo (chegando ao extremo de estudantes sen acceso a aulas online), todo iso co agravante da pésima xestión da Xunta. Sinalou que os datos falan dun alto porcentaxe de desemprego xuvenil, e todo iso sen contar a mocidade emigrada. Para finalizar, recordou o traballo e a dedicación de Moncho Reboiras para construir unha República Galega onde non teña cabida ningunha opresión.

A homenaxe contou coa actuación musical da arzuá MJ Pérez, que interpretou varios temas do seu repertorio. O acto concluíu coa interpretación da Internacional, o Himno Nacional e coa entrega dunha coroa de flores na tumba de Reboiras.

Bótalle unha ollada á galería de imaxes.

Após o avance electoral, afortalemos o soberanismo con máis loita e organización

Mobilización do BNG.

Neste 12X os resultados das zonas onde houbo mobilizacións recentemente demostran que o camiño do conflito é o que mais eficazmente permite politizar, concienciar e por tanto minar a hexemonía da dereita. Esta deberá ser a tarefa prioritaria nestes catro anos se aspiramos a modificar substancialmente a correlación de forzas.

O pasado 12 de xullo Alberto Núñez Feijóo e o Partido Popular acadaron a súa cuarta maioría absoluta no Parlamento Galego, o que implicará catro anos máis de políticas neoliberais e españolizadoras contra as clases populares do noso país. Catro anos nos que será decisiva a capacidade mobilizadora que o soberanismo acade para tentar frear as políticas de recortes que se apliquen tanto do goberno en Madrid como do goberno da Xunta neste novo ciclo de crise económica.

Ante o panorama político que deixa o 12X cómpre analizar os resultados e o importante avance electoral do soberanismo de forma realista e sen máis triunfalismo do necesario, pois a última década demostra entre outras cousas que o voto é moi volátil e a situación pode mudar enormemente en pouco tempo.

As soberanistas somos conscientes de que avance electoral non é necesariamente o mesmo que avance a nivel político ou social. Neste proceso o BNG recuperou cifras de votos como as de finais dos 90 ou inicios dos 2000, mais é evidente que o soberanismo conta ainda nestes momentos con menos tecido social organizado, menos militancia mobilizada e que en xeral existe un menor nivel de mobilización social que daquela.

O BNG ten un enorme reto por diante e os resultados históricos do 12X son un bo punto de partida, primeiro porque reforzan a aposta destes últimos anos por manter unha voz soberanista e de ruptura co réxime do 78 con independencia do que parecían demandar os ciclos electorais e segundo porque a organización suma recursos, visibilidade e moita capacidade de traballo, multiplicando as voces e mans que a partir de agora a representarán no Hórreo.

A subida electoral trae consigo a adhesión electoral de novas capas de votantes, entre elas algunhas que probabelmente non se identifican ainda co ideario soberanista na súa plenitude (ainda que loxicamente non son hostís a el). Isto debe servir de punto de partida para unha estratexia de maior politización e concientización deses sectores, nomeadamente no plano nacional e en canto á necesidade dun proxecto de ruptura democrática. Non se trata por tanto de adecuar circunstancialmente o discurso ou o programa ás supostas prioridades deses novos votantes, senón de politizar e achegar a esas persoas que hoxe acreditan na opción BNG aos principios e obxectivos do soberanismo de esquerda e sumar militancia activa capaz de multiplicar a capacidade mobilizadora da fronte.

Sabemos que a hexemonía do Partido Popular non pode ser revertida nin derrotada só con campañas electorais, traballo institucional, estratexias comunicativas ou coas virtudes da lideranza pública de cada momento: é preciso un traballo de longo alento a pé de rúa, en todos os espazos de organización e en todas as loitas, potenciando o tecido social en cada ámbito, acompañando e favorecendo a mobilización e o conflito. Máis aínda nun contexto de maioría absoluta da dereita neoliberal de Feijóo e dunha UE que vai vender caro o rescate ao Estado Español após a crise da COVID-19.

Neste 12X os resultados das zonas onde houbo mobilizacións recentemente (ou, indo máis atrás, o feito de que o fraguismo só fose derrotado após o ciclo de mobilizacións de Nunca Máis, Non á Guerra, LOU, Folgas Xerais…) demostran que o camiño do conflito é o que mais eficazmente permite politizar, concienciar e por tanto minar a hexemonía da dereita. Esta deberá ser a tarefa prioritaria nestes catro anos se aspiramos a modificar substancialmente a correlación de forzas.

En relación á campaña e ás expectativas creadas nela (agora dirixidas a 2024) sobre a posibilidade dun goberno autonómico liderado polo BNG, cómpre constatar que no soberanismo non tivemos aínda un debate sosegado e colectivo sobre a posibilidade de ocupar novamente a Xunta de Galiza: para que queremos gobernar, como, con quen, baixo que condicións… O feito de que ese escenario sexa factíbel en 2024 debe facernos responder esas preguntas e reflexionar sobre os erros que cometemos en fases e experiencias pasadas, e que son precisamente os que nos levaron á dura travesía no deserto que agora aparentemente remata.

Na última década o BNG emprendeu colectivamente unha difícil pero necesaria mudanza de rumbo, un proceso de autocrítica, reorientación e refundación, que non pode ser obviado e que sen dúbida cimentou tamén a recuperación electoral que hoxe vemos. Entre as conclusións dese proceso, que hai que evitar non esquecer, están:

O valor da militancia política e da constancia e firmeza nos principios ideolóxicos, mesmo cando hai chamados, externos e internos, a abandonalos en favor de melloras electorais inmediatas. Esa aposta é a base da estabilidade do BNG hoxe e de que sexamos depositarias novamente da confianza de moitas votantes.

Evitar as tentacións de homologarnos (nin no fondo nin nas formas) ás forzas do sistema, presentándonos sempre como un proxecto de ruptura e transformación social cun pé fóra e outro dentro das institucións, colocando estas ao servizo do pobo e da mudanza real da sociedade.

– Conservar, reforzar e potenciar os mecanismos de democracia interna, e o noso carácter frontista, plural e unitario en base aos obxectivos e os principios compartidos. Sabernos plurais e aceptar que as diferenzas non impiden traballarmos xuntas na mellora da organización e dos seus avances sociais e institucionais.

Potenciar os factores e os valores colectivos (que sempre foron a nosa principal forza) fronte aos individuais. O conxunto da militancia como motor da acción política.

– Afortalar a acción social (na liña por exemplo do aprobado na estratexia “Avanza Galiza”, pendente de desenvolvemento na sua maior parte) e non só o traballo institucional e en base aos ciclos electorais.

Falar para as maiorías sociais, nomeadamente a clase traballadora, e sobre a súa realidade material, non só dando resposta inmediata aos seus problemas senón evidenciando a razón dos mesmos e a súa relación co actual marco político e social.

– Que o discurso e a mensaxe colectiva se decidan con criterios políticos e non só en gabinetes de comunicación ou marketing. Abandonar experiencias pasadas nas que a propaganda vacía tivo máis peso que a acción e o discurso político.

– Recuperar o perfil e discurso explicitamente soberanista, que estivo en boa parte ausente nesta campaña, a excepción dalgunhas voces. Sermos pedagóxicos pero firmes nos principios, sen medo nin complexos de dicirlle a verdade á xente. Sen deixarse levar por quen celebra o posíbel abandono da liña soberanista como un triunfo do pragmatismo político. O papel dalgúns medios de comunicación nos últimos días da campaña e con posterioridade ao 12X con apelos a deixar de lado os discursos mais avanzados, particularmente desde algúns de perfil claramente españolista e reaccionario, mostran que existe unha vontade clara de tentar “domesticarnos” e que deixemos de ser un proxecto claramente confrontado con este réxime.

Atendendo a estes acordos adoptados no proceso de reconstrución da fronte cómpre afrontar o novo ciclo con perfil e discurso soberanista, con firmeza ideolóxica e a mobilización das maiorías socias para enfrontar as políticas dos gobernos da Xunta e Madrid.

En particular será necesario definir ben o noso papel ante o PSOE/Podemos nesta fase na que os recortes e os axustes os pagarán as clases populares. A pesar do voto favorábel na investidura (en base un acordo do que ainda non se cumpriu unha liña), é preciso visibilizarnos claramente como oposición desde a esquerda e o soberanismo para sumarnos ao resto de voces das nacións sen Estado que reivindican na acción parlamentar do Congreso Español a ruptura co réxime do 78 e a aposta por unha transformación social real que non faga pagar ás traballadoras as crises do capital. Debemos asumir colectivamente a responsabilidade de confrontar cun Estado centralista e antidemocrático, entre outros motivos para non deixar espazo libre ao fascismo.

Por último, pensamos que non procede atender nin moito menos facer chamamentos do tipo “grande acordo social pola reconstrución”, que invocan desde a dereita até o conxunto dos chamados “axente sociais”, nunha especie de equivalente galego dos novos Pactos da Moncloa que coherentemente temos criticado. A superación da dura situación social que se presenta ante nós non virá do pacto social, senón da mobilización, o conflito e da suma de forzas pola ruptura, dende a esquerda e o soberanismo, desta cárcere de pobos que é o Estado Español.

A nova fase na que entramos está chea de riscos, mais tamén de oportunidades para que o avance do soberanismo vaia alén do electoral e cimente así sobre bases mais firmes que permitan avances políticos reais. Traballemos desde xa para iso.

Perante as eleccións ao Congreso: só confiamos no noso pobo!

Imaxe de GZFoto.

A representación parlamentar ten que ser aproveitada para reforzar as nosas principais fortalezas, que non residen nas institucións nin en Madrid, senón na nosa terra e fóra delas: na nosa organización popular, na capacidade de mobilización, no afortalamento do tecido social e na construción de espazos de disidencia

1) Parabenizamos o conxunto da militancia do BNG, á sua base social e simpatizante, polo novo resultado eleitoral, que confirma unha liña ascendente que acompaña a paulatina recuperación do proxecto histórico, da identidade soberanista e de esquerdas da organización. A obtención de representación no Congreso, cun deputado, ten un valor cualitativo moi relevante, xa que permitirá intervir directamente na defensa dos intereses e aspiracións da clase traballadora e as clases populares galegas, extender o coñecemento do proxecto político alternativo, patriótrico e de esquerdas defendida polo BNG, e aumentar en xeral a conciencia política no noso pobo.

2) É de notar que esta representación foi conseguida nunhas condicións non enteiramente novidosas, mais de enorme dificultade: o debate político é cada vez máis dependente dos intereses económicos e políticos das grandes corporacións e dos medios de comunicación, nomeadamente da televisión, e garda menos relación co traballo de rúa, as campañas e os actos políticos tradicionais; nunhas eleccións que máis unha vez foron interpretadas como presidenciais en exclusiva, o BNG tivo que introducir un marco alternativo que xiraba en torno da identificación, as necesidades e as prioridades de Galiza como nación. Calquer éxito do BNG é consecuencia directa dos esforzos do seu corpo militante, que presenta aínda fraquezas, mais que é único entre todas as organizacións políticas galegas. Non obstante, temos que recoñecer as nosas limitacións e afortalar a loita ideolóxica e os seus instrumentos no noso país, con especial atención á construción de medios de comunicación e institucións alternativas de socialización e construción nacional.

3) A representación parlamentar ten que ser aproveitada para reforzar as nosas principais fortalezas, que non residen nas institucións nin en Madrid, senón na nosa terra e fóra delas: na nosa organización popular, na capacidade de mobilización, no afortalamento do tecido social e na construción de espazos de disidencia. Agardamos que sexa útil tamén para fortalecer as relacións e a coordinación co independentismo de esquerdas de Euskal Herria e os Países Cataláns, tamén reforzado, coa ambición de nos converter nunha nova fronte de conflito para o réxime, doente dunha profunda crise ante as demandas de liberación nacional dos pobos sen Estado.

4) Na coxuntura actual, queremos expresar as seguintes consideracións arredor da conformación dun novo goberno no Estado, de coalición entre o PSOE e Unidas Podemos.

a) O marco conceptual dun “goberno de progreso” só se sostén de ignorarmos deliberadamente o que afirmamos en teses asembleares, nos programas eleitorais e nos documentos internos: o Partido Socialista foi sempre un instrumento privilexiado das clases dominantes, máximo defensor do réxime, da dependencia da Galiza e da monarquía, firmemente comprometido coa ortodoxia neoliberal e coas principais potencias e organizacións imperialistas (EUA, OTAN, Unión Europea). É fundamental que as forzas que teñen un proxecto alternativo e superador do actual marco, nomeadamente o BNG, eviten calquer posición de subalternidade a este fraudulento “campo progresista”.

b) O programa do BNG parte da premisa da ruptura necesaria no Estado para acadar transformacións positivas para os pobos e nomeadamente para o noso. Se esta proposición é aceitada como verdadeira, non pode ser abandonada de contado para negociar reformas parciais, investimentos ou acordos orzamentarios. Non podemos aceptar unha concepción especulativa sobre a ligazón entre a “Axenda Galega” e unha estratexia soberanista inexistente, senón que a articulación debe realizarse á inversa: primeiro debemos definir a estratexia e despois encaixar nela as moitas demandas e aspiracións do noso pobo desde a súa consideración como suxeito político pleno, e non como unha rexión meramente agraviada por un poder afastado. As políticas do Estado en contra das nosas aspiracións e intereses non son o reflexo dunha política insensíbel e ignorante, senón a consecuencia dunha opresión nacional real, que reserva para nós un papel subalterno e dependente dentro do réxime, cuxa modificación non é posíbel de forma reformista ou negociada, xa que existen notábeis beneficios materiais para o capital e o poder político que o representa.

c) Sen deixar de considerar a correlación real de forzas, a nivel político, social e institucional, debemos defender o noso programa na súa integridade, cunha liña de continuidade clara entre calquer demanda concreta (como a descentralización e abaratamento de infraestruturas fundamentais, o nivel de investimentos no noso país, as medidas de abaratamento da enerxía eléctrica, as alternativas á crise industrial, a aprobación de medidas de defensa da nosa lingua e cultura, entre outras) e outras medidas máis avanzadas.

d) Sen deixar de defender en todo momento e circunstancia os nosos propios intereses e a nosa estratexia, debemos ter en conta a crise profunda que padece o réxime e a existencia dun proceso independentista na Catalunya. Se as alternativas transitan entre a restauración e a ruptura, a nosa achega debe ser expresa e clara en favor da segunda e non podemos aceptar calquer manobra que pretenda situarnos como un instrumento accesorio da reestabilización do réxime. Na liña do que xa temos manifestado en cada convocatoria das mobilizacións de solidariedade, debemos comprender -e integrar coerentemente na nosa actuación- a profunda relevancia que ten este proceso independentista, principal vector de ruptura no Estado, e defender a constitución de repúblicas soberanas como alternativa real. Debemos ter cautelas ante unha posíbel instrumentalización que pretenda facernos lexitimar calquer intento de restauración, reestabilización ou reforma do réxime e promover, desde a noso propio contexto político e correlación de forzas, a cooperación e solidariedade mutua entre os movementos soberanistas do Estado.

e) Finalmente, existen factores conxunturais máis recentes que tamén merecen a nosa atención. O PSOE profundizou na súa liña reaccionaria na ultima campaña eleitoral, negando o carácter de conflito político na Catalunya, prometendo o encarceramento do presidente exiliado por medio da utilización instrumental da Fiscalía e convertendo a prohibición expresa de referendos nunha promesa eleitoral destinada aos sectores máis reaccionarios; tamén reiterou o seu compromiso co neoliberalismo e coa submisión ás directrices de recortes e medidas antipopulares da Unión Europea, por medio do compromiso co Plan de Estabilidade 2019-2022, co impulso de novas medidas contra o sistema público de pensións e a favor do abaratemento do despedimento (a “mochila austríaca“), e emblematicamente coa anunciada promoción da ministra Calviño como principal representante do ultraliberalismo; tamén aprobou en funcións unha nova restrición das liberdades na rede, por medio dun decreto-lei polo cal se amplían os poderes do goberno para pechar páxinas e servidores. Pedro Sánchez non só herdou os orzamentos anteriores, que xestionou sen ningún incomodo, senón que mantivo na súa integridade -coa corresponsabilidade de boa parte dos partidos do arco parlamentar- a arquitectura legal regresiva impulsada pola maioría absoluta do goberno Rajoy, o que inclúe a reforma laboral de 2012, a Lei Mordaza, a LOMCE, a reforma do Tribunal Constitucional que permite a inhabilitación directa de cargos políticos e outras disposicións profundamente antipopulares.

5) Nós confiamos e confiaremos sempre no noso pobo. A organización do poder popular, o afortalamento das organizacións e loitas populares son os nosos principais instrumentos para gañarmos un futuro diferente. As recentes contendas electorais representaron un paso pequeno, mais de enorme valor cualitativo para reforzar o noso proxecto alternativo, combativo, patriótico e de esquerda, antagónico ao que representan e comparten PP e PSOE. De nós depende aproveitalo para organizar e mobilizar máis pobo no combate pola liberdade.

A 3ª Asemblea Nacional do MGS acorda impulsar o proceso constituínte dunha nova organización adaptada á nova fase política