O Consello Nacional do BNG aproba recuperar as asembleas nacionais abertas

O Consello Nacional do BNG aceptou umha emenda para incorporar ao documento base a eliminación definitiva do sistema de delegados para participar nas asembleas nacionais. Esta emenda foi presentada polo MGS e aprobada en sete asembleas comarcais ao igual que outras dúas, no mesmo sentido, que foron presentadas e aprobadas por compañeiros/as das asembleas do BNG do Condado e Compostela.

Unha transacción das tres emendas deixa o texto da seguinte maneira:

“Modificarase o artigo 3 dos actuais estatutos do BNG, reintroducindo o dereito á participación directa de toda a afiliación nas asembleas nacionais, de acordo coas normas establecidas en canto a cotas, prazos de alta e inscrición previa para a participación no proceso asembleario. Esta decisión só poderá ser modificada no futuro se é aprobada por unha maioría cualificada de 2/3 dos membros do BNG.”

De aprobarse definitivamente, na Asemblea Nacional da vindeira semana, devolverase a soberanía ao conxunto da afiliación do BNG e rematarase definitivamente cunha das medidas mais polémicas e que mais dano fixo no corpo social do nacionalismo tanto pola prática militante que impuxo, como polo que simbolicamente representou nun momento no que se camiñaba cara un BNG mais institucional e menos participativo.

Mentres en torno a esta Asemblea Nacional só se está a falar de nomes e de apelidos para “gañala”, como se se tratara dunha competición deportiva, desde o MGS pensamos que a aprobación desta emenda demostra, na práctica, como se deben facer as cousas e como non se queremos solucionar os problemas que ten o BNG para que siga sendo unha ferramenta útil e de futuro.

Unha candidatura de esquerda soberanista.

En coherencia coas nosas posicións, e tal como recollemos no noso posicionamento perante a XIII Asemblea, presentaremos unha candidatura ao Consello Nacional, baseada na defensa do espazo político que representamos. Pretendemos que sexa a candidatura de toda a militancia que defenda estes principios, e non só de membros da nosa organización, polo que nela participarán, na medida do seu desexo, militantes do BNG que apostan por este rumo para o conxunto da frente. Non tería sentido a existencia dunha candidatura conxunta con ApU, con base nun documento no que pode haber coincidencias, dado que a UPG é tamén corresponsábel de termos chegado a esta situación, e a súa actuación nos organismos locais e comarcais do BNG e en Galiza Nova, ben como a súa práctica institucional, non se corresponde co que, neste momento, defende no documento oficial. Tampouco procede buscarmos unha alianza con outros sectores do BNG, que agora pregoan “o pluralismo” en triste contraste coa súa práctica recente, da cal é boa mostra o regulamento das eleccións municipais, que representou, polo seu sectarismo, a maior fonte de conflitos internos nas diferentes localidades dos últimos tempos. Por tanto, presentarmos a nosa propia candidatura é a única opción viábel e honesta de actuación nesta XIII Asemblea Nacional.

Hai outro camiño. O MGS ante a XIII Asemblea Nacional: as ideas e os medios da esquerda soberanista

A Asemblea Nacional que queremos.

O MGS defendeu, durante todo o que vai de proceso asemblear, que a XIII Asemblea Nacional do BNG debía estar centrada no debate das ideas e das propostas necesarias para aprofundar nunha liña soberanista e de esquerda para a organización. Unha asemblea participativa e polo tanto aberta a toda a militancia do BNG -o que se debe garantir para futuras ocasións mediante unha reforma estatutaria, e non co subterfuxio da fórmula dun delegado por militante-. É importante tamén termos claro que a recuperación dos sinais de identidade e da credibilidade social do BNG vai ser un proceso longo e, polo tanto, nada comeza nin remata nesta asemblea.

Nesta liña, fixemos as nosas achegas ao longo de todo o proceso, con respeito escrupuloso de prazos e formas, e tentando facer chegar a nosa visión ao conxunto da militancia do BNG en todo o país. Así, realizamos máis de vinte actos en todas as comarcas. Neles explicamos os documentos elaborados polo MGS e o noso proceder até ao momento: as achegas na Executiva, no Consello Nacional e na comisión de correntes para elaborar un texto base; a redacción dun voto particular cando non foi posíbel un texto base conxunto; e finalmente a elaboración de emendas presentadas nas asembleas comarcais para eliminar as ambigüidades e silencios calculados do documento base redixido pola ApU.

Os debates, onde hai que dalos.

Mais non só importa o que se fai, senón tamén as formas. Actuamos sempre polas canles internas da organización, ou facendo pública a nosa posición nos medios propios da organización e de modo respeitoso, sen recorrer a medios como La Voz de Galicia nin facer o xogo a aqueles que só pretenden enfraquecer o BNG ou condicionar a súa liña política.

Ter opinións propias, non coincidentes coas dos outros sectores ou militantes da fronte, é un dereito de calquera militante ou forza organizada. Nós mesmos temos moitos e diversos posicionamentos, sobre os máis diversos aspectos da liña política, organización interna e forma de intervención social do BNG, como evidencian o noso voto particular e as nosas emendas. Mais inserir estas opinións -centradas, por outra parte, no reparto de postos orgánicos- nunha campaña antinacionalista máis vasta contra o BNG non é de admitir. De feito, a externalización deses debates non está a servir nin sequera para transmitir á militancia información veraz do pluralismo interno e das lexítimas posicións de cada sector. Porén, o peor defecto desta práctica non é só a súa inutilidade real para a militancia, senón a súa utilización para debilitar o conxunto e acrecentar a sensación de inestabilidade. Lonxe de representar un exercicio de transparencia, estas comparecencias reiteradas integran unha dinámica máis propia da chantaxe que do diálogo. Así pois, frente aos continuos rumores, saídas á imprensa, manifestos de alcaldes e demais declaracións públicas de dirixentes de +G, Encontro Irmandiño e ApU, o MGS aposta por debater abertamente nos organismos do BNG.

Somos conscientes de que a nosa renuncia voluntaria ás aparicións públicas continuas pode contribuir á invisibilización do MGS que avesamente promoven outras correntes. E aínda así rexeitamos este uso espúreo dos medios de comunicación, que só fai dano ao BNG e en nada axuda a crear un ambiente de colaboración, confianza mutua e fraternidade.

Unha candidatura de esquerda soberanista.

En coherencia coas nosas posicións, e tal como recollemos no noso posicionamento perante a XIII Asemblea, presentaremos unha candidatura ao Consello Nacional, baseada na defensa do espazo político que representamos. Pretendemos que sexa a candidatura de toda a militancia que defenda estes principios, e non só de membros da nosa organización, polo que nela participarán, na medida do seu desexo, militantes do BNG que apostan por este rumo para o conxunto da frente. Non tería sentido a existencia dunha candidatura conxunta con ApU, con base nun documento no que pode haber coincidencias, dado que a UPG é tamén corresponsábel de termos chegado a esta situación, e a súa actuación nos organismos locais e comarcais do BNG e en Galiza Nova, ben como a súa práctica institucional, non se corresponde co que, neste momento, defende no documento oficial. Tampouco procede buscarmos unha alianza con outros sectores do BNG, que agora pregoan “o pluralismo” en triste contraste coa súa práctica recente, da cal é boa mostra o regulamento das eleccións municipais, que representou, polo seu sectarismo, a maior fonte de conflitos internos nas diferentes localidades dos últimos tempos. Por tanto, presentarmos a nosa propia candidatura é a única opción viábel e honesta de actuación nesta XIII Asemblea Nacional.

Ideas, e non só postos.

Estamos nun punto do camiño en que o debate de ideas está a ser absolutamente preterido e substituido por unha simples desputa sobre os postos de dirección a ocupar polas correntes. Especialmente grave parécenos a actitude de +G e o Encontro Irmandiño: os primeiros pretenden converter definitivamente o BNG nun partido do sistema, autonomista e mornamente socialdemocrata; os segundos, envolvidos nunha retórica demagóxica sobre a necesidade de “refundar/rexenerar” o BNG -como panacea contra todos os males- sen ningunha proposta concreta, dan unha viraxe discursiva de 180 graos desde o seu suposto altermundismo e esquerdismo para negociar -mesmo con conferencias de imprensa a modo de chantaxe pública- co sector mais á dereita do BNG. Isto é o que pode acontecer cando unha formación política decide cubrirse cunha nebulosa indefinición do seu posicionamento ideolóxico: que pode rematar por converxer non só con quen foi corresponsábel da deriva autonomista, do autismo respecto aos movimentos sociais e do discurso de “nin esquerda nin direita”, senón con quen agora pula abertamente polo galeguismo frente ao nacionalismo, con quen é favorábel ao avanzo no proceso de integración capitalista da Unión Europea, quen propón abandonarmos as “propostas irrealizábeis”.

A militancia do BNG asiste, entre o escepticismo e a fadiga, a un inacabábel tira-puxa nos medios de comunicación, baixo a escusa dun BNG plural, mais que nin sequera parece precisar de construír un texto común, centrándose no reparto de postos nas listas ou nos cabezas destas. Particularmente rechamante é o papel que se reserva para a militancia independente, a maioría da fronte, e a máis danificada por estas controversias vacuas, cupulares e mediáticas.  Homes e mulleres do BNG apenas poden ser observadores ante tan triste espectáculo, amplamente retransmitido, que practicamente renuncia á presentación de emendas ao documento base e pretende a substitución íntegra dun texto por outros de parte que a militancia non pode emendar e que, polo tanto, non reflicten unha visión de conxunto: esa é a visión “integradora” e “plural” que oferecen estas dúas correntes.

Dúas correntes que, sabedoras de que somos fieis aos principios que declaramos, pretenden invisibilizarnos, xa que o contraste coas súas posicións sería clarificador, ou mesmo descualificarnos con insultos públicos. Unha imaxe falsa que desaparece con só contrastar os feitos reais.

O papel do MGS.

A nosa actuación durante estes dous anos, tanto na Executiva Nacional do BNG como no resto de organismos, foi a de apoiarmos de forma coherente as liñas políticas que defendemos, e non condicionar as nosas posicións ao que facían outras organizacións, presas das súas particulares limitacións, contradicións e estratexias. Damos exemplos: ao debaterse a postura do BNG frente ás convocatorias de folgas xerais, a postura do MGS foi que o BNG debía apoialas con firmeza, algo que +G pretendia rebaixar (sobretodo a segunda, convocada en solitario pola CIG): finalmente na Executiva resultou aprobado ese posicionamento cos votos do MGS e mais a ApU. Coincidirmos ou non con outra corrente nunca é un criterio decisivo e non temos medo a ficar sós defendendo as posturas que cremos xustas: durante a aprobación do regulamento para as eleccións municipais, o MGS advertiu que era un método antidemocrático e que implicaba un risco de fractura no BNG, e coherentemente non apoiamos ese regulamento, aprobado en conxunto pola ApU e +G.

Desde o seu nacemento, nas asembleas anteriores de 2006 e 2009 e na actual, o MGS sempre defendeu o mesmo: a necesidade de consolidar unha liña política de esquerda soberanista e a de recuperar a acción social do BNG e a relación en pé de igualdade cos movementos sociais con base na auto-organización. Hai unhas correntes que vogan en sentido contrario e outras que din que agora mudaron. Pola nosa parte, comprometémonos a seguirmos sendo totalmente previsíbeis: os nosos principios non mudan co vento, nin cunha mudanza de goberno, nin antes, nin durante, nin despois dunha Asemblea Nacional. Tampouco se someten a negociación por postos de dirección, nin buscan chegar ás capas dos xornais que queren destruirnos.

A chave do futuro: afirmar o soberanismo somando

Em meados dos anos 90, a a direçom do BNG iniciou um caminho que afirmava que a priorizaçom do campo institucional levaria, fruito da própria açom de governo, ao aumento dos apoios sociais e ao crescimento da consciência nacional. Caminho que, como era previsível, nom estivo isento de renúncias.

O MGS ante a XIII Asemblea Nacional do BNG

1. Balanzo crítico

O Movemento Galego ao Socialismo advertiu desde a súa fundación das dimensións da deriva político-organizativa do Bloque Nacionalista Galego, e da importancia que esta tiña non só para o nacionalismo senón para o país e a clase traballadora. Sen dúbida, a peor consecuencia foi que neste momento, na conxuntura máis premente, non temos unha fronte unida, combativa e ben estruturada, capaz de transformar o desastre obxectivo en conciencia nacional e de esquerdas, en organización militante e actuación social, e polo contrario temos que dedicar boa parte dos esforzos a reconstruir internamente o nacionalismo galego como axente de liberación nacional e transformación social.

Neste sentido, reclamabamos na última Asemblea Nacional un xiro á esquerda e ao soberanismo, abandonando posturas conciliadoras co poder económico e mornamente autonomistas no plano nacional. Dous anos despois, estamos aínda moi lonxe de darnos por satisfeitos. Si existiu un cambio no rexistro do discurso -que se opuxo frontalmente ás medidas neoliberais impulsadas coa excusa da crise polos gobernos español e galego-, unha mellora na actuación social -particularmente na confluencia e relación preferente co sindicalismo nacional e de clase- e unha posición máis coherente no plano internacional, con exemplos como a condena da agresión imperialista de Libia ou a solidariedade coa Revolución cubana. Sen embargo, mantivéronse deficiencias moi sintomáticas: unha convivencia interna convulsa -unha candidatura co 15% de votos quedara fóra da Executiva, o debate interno tivo unha presenza pública desmesurada e mediatizada, moi superior á das propostas e o discurso propio da fronte, e elaborouse un regulamento de elaboración das listas municipais que favorecía as exclusións en vez das integracións-, unhas alianzas incoherentes -a nivel nacional, polo continuísmo nos pactos co PSOE, e a nivel internacional, pola continuidade da aposta fenecida de Galeuscat- e determinadas posturas erráticas e desmoralizantes entre a base nacionalista de esquerdas -como a solicitude no Senado dunha base militar na Limia, o apoio á mobilización en defensa de Garzón, a participación en actos tan contraditorios co nacionalismo galego como os eventos oficiais da Guardia Civil, ou a asidua ausencia de crítica exteriorizada ante a imposición aos cargos institucionais de xura da Constitución.

Máis grave aínda é o permanente cuestionamento, por parte de sectores relevantes do BNG, dos seus principais sinais de identidade, desde o frontismo ata o asemblearísmo ou o seu carácter de esquerdas, que supostamente tería que ser superado en prol dunha ineluctábel modernización que pasa polo homologación cos partidos sistémicos. Algúns exemplos relevantes desta ofensiva foron o manifesto de parte dos alcaldes, que non só se atribuían o peso dos logros eleitorais da fronte, senón que se afirmaban en posesión da fórmula para reeditalos noutros ámbitos e en consecuencia reclamaban maiores atribucións que as derivadas dos seus direitos como militantes; e o recente intento de impulsar primarias nas que non só participaría á militancia, á semellanza do que realizan formacións tan incardinadas no sistema como o Partido Socialista Francés ou os partidos alternantes no poder nos Estados Unidos. Estas iniciativas, lonxe de representar unha “apertura” á sociedade -termo fetiche por excelencia para encobrir calquera renuncia á defensa das posicións propias- teñen como finalidade avivar os nosos peores defectos como organización, ao impoñer un debate basicamente mediático, nun panorama tan asfixiante co nacionalismo, entre personalismos que aspiran a competir en función das súas dotes de lideranza, reais ou impulsadas polos medios, e debilitar externamente o programa político aprobado polo conxunto da organización.

2. Forma de actuar

Se queremos construír un país e un mundo diferente, nós mesmos temos que actuar doutro xeito. Do MGS decidimos limitar a nosa presenza pública, xa que non contamos cun sistema minimamente pluralista de medios de comunicación, senón máis ben ao contrario: os grandes grupos están dominados por intereses que só aspiran á desaparición do nacionalismo galego. As frecuentes aparicións neste ámbito de diversos sectores do BNG non están a achegar á militancia información veraz do pluralismo da fronte e das lexítimas posturas de cada sector organizado politicamente, senón que son utilizadas para debilitar ao conxunto e acrecentar a sensación de inestabilidade. Lonxe de representar un exercicio de transparencia, estas comparecencias foron utilizadas para presionar previamente ás celebracións das reunións dos organismos, nunha dinámica máis propia da chantaxe que do diálogo, mentres a militancia de base só accede ao espectáculo soñado por PP e PSOE, e non ao contraste real de argumentos. Nesta Asemblea Nacional proseguimos un camiño que debería ter moito máis percorrido: utilizar os mecanismos de comunicación interna da fronte, as nosas propias listaxes e os nosos locais, para comunicar directamente coa militancia interesada, sen máis límites que os do encontro reflexivo, pausado e ausente de descalificacións, mantido entre compañeiras e compañeiros e na nosa casa, nos nosos propios termos e non nos marcados e desexados polas direccións de La Voz de Galicia e a TVG.

O Movemento Galego ao Socialismo cumpriu minuciosamente todos os acordos adoptados nas reunións preparatorias da Asemblea Nacional no que atinxe ao procedemento, os prazos, os contidos a tratar e as dimensións dos documentos. Daremos a coñecer as nosas propostas por medio do contacto directo en actos específicos, en asembleas comarcais e na Asemblea Nacional, e polos nosos propios medios de información como esta web.

3. As nosas propostas

As nosas propostas, que poden ser consultadas integramente no documento anexo, sintetízanse nos seguintes pontos:

-A crise nón é só económica, senón política, derivada da natureza intrínseca do capitalismo e non dos seus excesos. Non entrou en crise o capitalismo -onde esta ten un carácter permanente- senón as medidas tomadas para superala. O imperialismo non é tampouco consecuencia da inmoderación de determinados gobernos, senón unha expresión necesaria do sistema para abrir mercados, apropiarse de recursos vitais e atacar movimentos disidentes. Ademais, o modelo de desenvolvimento pretende ignorar conscientemente os límites do planeta, poñéndonos a todos á beira do abismo. Neste sentido, non caben visión condescendentes coa UE, unha institución á medida do capital transnacional, cun papel determinante na imposición do neoliberalismo, sen funcionamento minimamente democrático e negadora da soberanía de pobos como o noso. Os procesos de “rescate” representan a desmontaxe do pacto social que medrara tras a II Guerra Mundial, un atentado contra a soberanía dos pobos afectados e contra os direitos das súas clases traballadoras. O grande capital aspira a absorber definitivamente os servizos públicos básicos, ata converter este sector nun mero ente asistencialista e ineficaz. As políticas económicas neoliberais, impulsadas desde a UE e sumisamente traspostas ao Estado, teñen tido consecuencias dramáticas na nosa economía e na clase traballadora galega, que padece a redución do gasto social, a privatización da sanidade e a economía, os recortes das pensións, a reforma laboral ou a perda de forza na negociación colectiva. Máis unha vez evidenciáronse as limitacións de Galiza para poder decidir, máis alá do escaso interese da Xunta por exercer as súas miúdas competencias. Incrementáronse as desigualdades sociais, derrubouse a produción industrial e medrou de forma grave o desemprego, particularmente entre a mocidade.

– A autonomía non foi un éxito do pobo galego no camiño do autogoberno, senón o opio das nacións sen Estado, unha fórmula ideada desde arriba para narcotizar as lexítimas aspiracións nacionais cunha descentralización administrativa, ben resumida na gráfica fórmula de “café para todos”. Para superar o actual modelo, o nacionalismo galego debe cuestionar o modelo autonómico e pular polo recoñecemento do dereito de autodeterminación desde a esquerda, para exercermos a soberanía en favor da clase traballadora galega.

-En consonancia co expresado, o nacionalismo debe reafirmar a súa aposta pola soberanía, o internacionalismo e o antiimperialismo, impulsando a loita por un sistema económico a favor das maiorías sociais. Esta posición debe levar aparellada unha política coherente de relacións internacionais.

-O BNG debe acompasar o discurso coa súa práctica política. Se recoñecemos que PP e PSOE son dúas caras do mesmo proxecto, debemos exercer de alternativa coherente, revisando as fórmulas de pacto institucional con estes últimos, e aspirando ao medre da conciencia social e nacional por riba do resultado eleitoral inmediato. Nas institucións debemos ter unha actuación congruente a todos os niveis, en defesa dos servizos públicos e da superación das desigualdades sociais.

-No que atinxe aos aspectos organizativos, do MGS reclamamos, entre outras propostas: unha modificación estatutaria que elimine a delegación nas Asembleas Nacionais; diversos mecanismos que impidan as afiliacións masivas, sen implicación real na vida e debates da organización, que teñan como único obxectivo condicionar as decisións nun proceso asemblear determinado; a recuperación das asembleas como órganos de debate e toma de decisión política; a representación proporcional do pluralismo político na Executiva Nacional; a incompatibilidade da candidatura á Presidencia do Goberno galego coa Portavocía Nacional, para diferenciar nidiamente planos institucional e orgánico; un modelo máis democrático e pluralista de elección de cargos orgánicos e institucionais; e a recuperación da actividade política e social máis do BNG máis alá do traballo institucional.

-Somos conscientes de que os nosos obxectivos non se acadarán só cunha intervención electoral e institucional, senón por medio da hexemonía social do nacionalismo galego, gañada por medio da participación activa e referencial no tecido asociativo, cultural e veciñal do noso pobo, en chave galega, amplo e plural.

Para vehiculizar estas propostas, o MGS elaborou un texto que será submetido a debate e votación en todas as comarcas como voto particular. Alén de aproveitar a inestimábel oportunidade de expoñer e defender esta tese, participaremos na elaboración de emendas ao texto aprobado como base polo Consello Nacional, e participaremos activamente no debate xurdido das achegas do conxunto da militancia.

4. Candidatura ao Consello Nacional

Malia que achamos que o fundamental é impulsar o debate de ideas nesta Asemblea Nacional, o MGS tamén impulsará unha lista propia para o próximo Consello Nacional, como outro mecanismo máis de afortalar o proxecto político do BNG para o século XXI, participando así do liderado coletivo da fronte e impulsando un cambio de rumo á altura das circunstancias.

Descarga: Documento de TESES PARA A XIIIª ASEMBLEA NACIONAL DO BNG. Proposta do Movemento Galego ao Socialismo

Actos públicos do MGS en todas comarcas do país

En opinión do Movemento Galego ao Socialismo, os sucesivos resultados eleitorais do BNG nos últimos anos, e non só iso, poñen de manifesto o errada que foi a liña mantida pola dirección da fronte na última década tal e como vimos denunciando desde a nosa constitución como corrente organizada. Compre polo tanto reflexionar colectivamente sobre as causas e buscar as solucións que nós coidamos que só poden atoparse na recuperación da tensión e clareza ideolóxica.

Porén, entendemos que as correntes organizadas non debemos contribuir a deteriorar aínda mais a imaxe do BNG, trasladando aos medios de comunicación debates que son só internos e da base social do nacionalismo de esquerdas. É por iso que, de cara a vindeira Asemblea Nacional do BNG e para debater a nosa alternativa con todos os compañeiros e compañeiras da frente patriótica, temos programado actos en todas as comarcas do noso país.

Neste momento temos convocados os seguintes actos:

Compostela. 1 de decembro ás 20h no Restaurante Paz Nogueira.
Carballiño. 1 de decembro ás 20h no local do BNG
Ourense. 2 de decembro ás 20, 30h no local do BNG
Melide. 2 de decembro ás 20h no local do BNG

Celanova. 7 de decembro ás 20h no local do BNG
Ribadavia. 8 de decembro ás 20h no local do BNG
Verín. 9 de decembro ás 20h no local do BNG

Moaña. 12 de decembro ás 20h no local do BNG
A Coruña. 13 de decembro ás 20h no local do BNG
Vigo. 14 de decembro ás 20h no local do BNG
Lugo. 15 de decembro ás 20.15h no CC Maruxa Mallo
Noia. 16 de decembro ás 19:30h no local do BNG

A Estrada. 19 de decembro ás 20h no local do BNG
Ponteareas. 20 de decembro ás 20:30h no local do BNG
Carballo. 20 de decembro ás 20h no local do BNG
Ferrol. 21 de decembro ás 19:30h no local do BNG
Boiro. 22 de decembro ás 20:00h no local do BNG
Poio. 22 de decembro ás 20:00h no Casal de Ferreirós

A Guarda. 26 de decembro ás 20:30h no local do BNG
Vilagarcía de Arousa. 27 de decembro ás 20:00h no local do BNG
Foz. 28 de decembro ás 20:30h no local do BNG
Monforte. 30 de decembro ás 20:00h no local do BNG
Corcubión. 30 de decembro ás 20:30h no local do BNG

O Barco de Valdeorras. 7 de xaneiro ás 19:30h no local do BNG
Barakaldo. 8 de xaneiro ás 16:30h no Centro Galego
Laracha. 9 de xaneiro ás 20:00h no local do BNG
Allariz. 9 de xaneiro ás 20:30h no local do BNG

 

Iremos informando, semanalmente, das novas convocatorias nas que animamos a participar a toda a militancia do BNG.

Mais información: nacional@mgs-galiza.org

A 3ª Asemblea Nacional do MGS acorda impulsar o proceso constituínte dunha nova organización adaptada á nova fase política