Ante o novo goberno no Estado Español

A chave das batallas que virán é entendermos que loitamos contra un réxime e non só contra un goberno.

O PSOE acaba de voltar ao goberno do estado tras unha moción de censura que inaugura un período transitorio no cada vez máis inestábel réxime español. A pesar do evidente debilitamento do bipartidismo, de momento o sistema é quen de seguir a oscilar entre as dúas caras que se foron alternando nas últimas décadas e que aplicaron políticas moi similares no substancial.

É evidente que existe certa expectativa social co novo goberno e que non é posíbel ser indiferente á percepción en amplos sectores de cando menos certo alivio á hora de retirar do goberno a un PP que representaba a corrupción institucionalizada a todos os niveis. Porén, a lóxica do “mal menor” non debe levarnos a acompañar falsas expectativas a respecto das necesarias mudanzas de fondo que en ningún caso van ter lugar da man deste goberno.

Non debería ser preciso lembrar novamente que é o PSOE e cal foi o seu papel xa desde a transición á hora de apuntalar o réxime, e como durante os seus sucesivos gobernos, aplicou algunhas das máis duras e regresivas medidas contra os dereitos sociais e laborais e as liberdades públicas. Tampouco a retórica coa que Pedro Sánchez voltou o ano pasado ao liderado do partido pode ocultar a súa traxectoria, mesmo xa desde antes do goberno Rajoy, cando apoiou a reforma da Constitución Española que prioriza o pago da débeda coa banca fronte ao gasto social. Máis recentemente puidemos constatar o seu pleno aliñamento no bloque do 155, lexitimando a brutal represión vía violencia policial, presas políticas, exiliadas e as numerosas causas xudiciais abertas. Nesta liña, só dúas semanas antes de ser investido, o propio Pedro Sánchez defendía a necesidade de reformar o código penal para actualizar os supostos do delito de rebelión e poder perseguir mais eficazmente procesos de liberación nacional como o catalán. Isto deixa claro cal será a liña que seguirá no tratamento do que demostrou ser o elo mais feble do réxime: a cuestión nacional.

A configuración do goberno que vimos de coñecer ilustra nalgunhas das súas principais figuras cales son as expectativas reais que podemos ter: Interior será rexido por un xuíz cómplice de torturas e moi significado na represión xudicial contra o independentismo vasco no seu ciclo máis duro de ilegalizacións e detencións masivas. Exteriores será exercido por unha persoa que evidencia a pertenza do PSOE á oligarquía e que nos últimos tempos foi reivindicado pola extrema dereita unionista polo seu furibundo españolismo. Economía será ocupado por una funcionaria da UE que representa de forma impecábel o cumprimento estrito da ortodoxia neoliberal imposta por esta institución.

Será un goberno débil e breve e que ademais terá que gobernar cos orzamentos aprobados polo PP. Por iso, parece previsíbel que o novo goberno se limitará a aplicar certas medidas cosméticas que lles permitan gañan folgos nas enquisas e enfrontar a próxima convocatoria electoral con máis garantías fronte ao ascenso de Ciudadanos, mais que non afecten nada no fundamental, nomeadamente o cerne das principais contrarreformas dos últimos anos no campo laboral, social ou de liberdades públicas.

Fronte a esta nova operación de relexitimación do réxime, cómpre articular unha resposta á altura por parte do soberanismo e das clases populares. Será chave sincronizar os esforzos das diferentes organizacións do movemento nacionalista e seguir a acumular forzas en favor dunha alternativa de ruptura democrática e en favor da recuperación de dereitos roubados nos últimos anos. É preciso traballar de novo co horizonte da folga xeral unindo loitas en todas as frontes, vencellando as diversa iniciativas populares a un proxecto de superación do marco actual.

Aínda coas dificultades derivadas do feito de o soberanismo galego non contar con unha voz propia nas institucións estatais, cómpre avanzar na coordinación co resto de pobos do estado para golpear de forma mais eficiente e contundente. Nun momento en que fica claro que os movementos independentistas son o maior -e único, hoxe por hoxe- factor que pode pór en cuestión a andamiaxe construída no ano 78, debemos aproveitar a fenda aberta polo proceso catalán e afondar nela afortalando as nosas ferramentas sociais e políticas para o proceso de emancipación nacional. O papel do nacionalismo galego nesta conxuntura non pode limitarse a reclamar un mellor reparto das migallas, unha nova redistribución de recursos e competencias ou a demandar unha descentralización formal que xa demostrou ter nulo percorrido, senón a cuestionar a esencia do sistema de poder.

A crise social, nacional e de lexitimación democrática do sistema seguirá vixente, e o noso papel é evidenciala en todas as frontes formulando alternativas superadoras. Fronte a quen pretenda reservarnos un papel similar ao da esquerda española ou ao de algunhas forzas teoricamente nacionalistas ou rexionalistas do estado, que exercen como factor de lexitimación ou estabilidade do sistema, a nosa función debe ser xusto a contraria.

A chave das batallas que virán é entendermos que loitamos contra un réxime e non só contra un goberno. De feito, as mudanzas de goberno poden ser plenamente funcionais para o mantemento do substancial: a unidade do estado e os privilexios da oligarquía española. Fronte a iso, o noso deber é seguir organizadas e non dar tregua na loita por recuperar o poder para o noso pobo.

8 de marzo: impulsemos a loita feminista contra o capital

Na maior parte do mundo o Paro Internacional de Mulleres exprésase desde posicións anticapitalistas -como na Galiza- e cuestiona non só os privilexios no actual sistema senón o propio sistema, traendo a primeira liña de loita cuestións centrais como a economía e o papel dos traballos invisíbeis que sustentan hoxe o capitalismo e que se sustentan na vida das mulleres.

 

 

Esta folga chama a construír alternativas económicas, políticas e sociais ao capitalismo desde unha óptica antipatriarcal, e faino cunha ferramenta de loita histórica do movemento obreiro adaptada ás análises do feminismo onde o traballo reprodutivo ou de reprodución da vida (saúde, crianza, coidados, alimentación) aflora á superficie e reclama o valor social que o fai imprescindíbel para a vida de todas.

8 de marzo de 1909. 129 traballadoras da fábrica téxtil Cotton de Nova Iorque atrincheirábanse nas instalacións da fábrica durante unha folga para esixir a mellora das condicións laborais. Como resposta, o patrón provoca un incendio que remata coa vida das traballadoras. Un ano despois, durante a II Conferencia Internacional de Mulleres Socialistas en Copenhague decídese, a proposta de Clara Zetkin, establecer o 8 de marzo como día internacional da muller en conmemoración deste acontecemento.

A que no inicio sería unha data de loita e demandas sociais das mulleres obreiras para acadar a igualdade, foi diluíndo o seu significado ao longo dos anos a través das políticas socialdemócratas e liberais, chegando a ser unha data celebrada polo gran capital á que se lle retira o cariz reivindicativo. Paralelamente, pasou o tempo sen que, alén dos logros acadados no campo socialista, a situación global das mulleres mellorase significativamente.

Ben entrados no século XXI e sendo as mulleres a metade da poboación mundial, a nosa loita segue a ser percibida como unha loita sectorial, de minorías, á que non se dá a importancia que realmente ten. Seguen vixentes preconceptos como que os traballos feminizados teñen menos valor que os realizados por homes. A división sexual do traballo no capitalismo coloca ás mulleres nunha posición subalterna e crea o falso dilema traballo produtivo – traballo reprodutivo asignando a través dos xéneros os roles sociais de mulleres e homes. Mais o feminismo marxista -que hoxe avanza nas súas posicións situando a folga como elemento central da loita feminista- ten analizado que o conflito é entre o capital e a vida, reivindicando a través da organización social obreira que traballo produtivo e reprodutivo perdan o sesgo de xénero e teñan o mesmo valor social, como paso imprescindíbel para eliminar a opresión de xénero das mulleres.

Son evidentes as discriminacións salariais, laborais, de conciliación no traballo produtivo e a invisibilidade do traballo reprodutivo da vida. As mulleres optamos sempre aos peores empregos, moitas veces a tempo parcial e cobrando salarios inferiores ao SMI. E é que desde a incorporación da muller ao mundo laboral, o sistema capitalista pulou porque o traballo feminino tivese como resultado exactamente o inverso á tendencia natural: en lugar de supor unha nova distribución do traballo que permitise a redución da xornada laboral e ao reforzamento da riqueza e o benestar da sociedade, a xornada laboral mantívose e aumentou a competencia, polo que diminuíron os salarios e medrou o enriquecemento da patronal proporcionalemente á pobreza entre traballadoras. Esta precarización das mulleres conduciunos, paralelamente, a unha menor implicación na loita, ben por non dispoñer da independencia económica suficiente para poder asumir a repercusión económica de folgas ou da perda do emprego, ben por non dispoñer do tempo suficiente no día a día para involucrarnos no traballo político ou sindical. As duplas ou triplas xornadas que asumimos as mulleres, tendo que ocuparnos do traballo do fogar e dos coidados, limitan o tempo e as forzas das que dispoñemos. Todo isto conforma un perfecto engrenaxe no que un dos sectores mais precarios da poboación, precisamente polas súas condición penosas de traballo, viña soportando sobre as súas costas o peso dos empregos mais ruíns e dos coidados que se desprezan e non se asumen dende os gobernos. E é que na familia tradicional a muller segue a representar ao proletariado.

Mentres tanto, e malia que non se trata dun problema sectorial senón que afecta a todo o espectro do proletariado, a desmobilización xeralizada, a caída do campo socialista e o retroceso ideolóxico que esta supuxo, provocaron o estancamento da situación. Desde o Movemento Galego ao Socialismo consideramos necesario que o conxunto da clase traballadora e revolucionaria tome conciencia, para ver o problema baixo o prisma do significado histórico da liberación da muller como parte indispensábel da superación desta sociedade e da fin da explotación do home polo home.

Neste senso o 8 de marzo de 2018 supón unha nova esperanza. A pesar do inmobilismo que se viña arrastrando, este ano retómase o aspecto combativo da súa orixe coa convocatoria da folga de mulleres. Nun escenario no que á precariedade e á desigualdade se suma unha agresividade social que comprende desde a cousificación até os feminicidios, e que fai do feito de ser muller un factor de risco, a situación tórnase crítica e desemboca no que se espera que sexa un punto de inflexión. Chegamos a esta folga con bo estado de ánimo após vitorias acadadas como a das traballadoras de Bershka da provincia de Pontevedra ou as traballadoras da limpeza en Euskal Herria que amosaron que a unidade e a resistencia na loita seguen a ser as únicas vías para a adquisición de dereitos.

Pero esta folga, alén de reclamar a igualdade laboral e unhas condicións máis xustas, é tamén unha vitoria das feministas marxistas, pois na maior parte do mundo o Paro Internacional de Mulleres exprésase desde posicións anticapitalistas -como na Galiza- e cuestiona non só os privilexios no actual sistema senón o propio sistema, traendo a primeira liña de loita cuestións centrais como a economía e o papel dos traballos invisíbeis que sustentan hoxe o capitalismo e que se sustentan na vida das mulleres. E, ademais, un triunfo sobre posicións burguesas que tamén hoxe acadan relevancia social dentro da loita feminista e que cómpre combater dende o seo do propio movemento feminista.

Esta folga chama a construír alternativas económicas, políticas e sociais ao capitalismo desde unha óptica antipatriarcal, e faino cunha ferramenta de loita histórica do movemento obreiro adaptada ás análises do feminismo onde o traballo reprodutivo ou de reprodución da vida (saúde, crianza, coidados, alimentación) aflora á superficie e reclama o valor social que o fai imprescindíbel para a vida de todas.

É responsabilidade revolucionaria colocar no centro esta loita e esta folga de mulleres, entendendo o avance do feminismo revolucionario como o avance do conxunto da clase obreira. Por iso, dende o MGS chamamos ás compañeiras a secundar a folga convocada para o vindeiro 8 de marzo así como a asistir á manifestación nacional convocada o 4 de marzo en Vigo, e as convocatorias locais do 8M en cidades e vilas galegas e convidamos aos compañeiros a que nos acompañen en solidariedade e respecto.

#4MEuVouAVigo #8MEuParo

Chamamento conxunto de Partidos Comunistas e Obreiros en solidariedade co pobo palestino e contra a inaceptábel posición de Donald Trump

Facemos un chamamento aos traballadores e traballadoras e a todos os pobos a fortalecer a súa solidariedade co pobo palestino para acadar a liberación dos milleiros de presos políticos dos cárceres israelís, a destrución do muro da vergoña, a retirada do exército israelí de todos os territorios ocupados

Os Partidos Comunistas e Obreiros que asinamos este chamamento condenamos fortemente a declaración inaceptábel do presidente de EE.UU. Donald Trump por medio da cal os EUA recoñecen Xerusalén como capital de Israel.

Esta decisión socava a  xusta loita do pobo de Palestina contra a ocupación israelí, pola criazón e o recoñecemento dun Estado palestino nas fronteiras de 1967 e con Xerusalén Leste como a súa capital. Ademais, esta decisión é unha provocación perigosa contra os pobos do Oriente Medio, xa que aponta cara unha conflagración máis xeral na rexión para satisfacer os plans imperialistas de EE.UU.

A Unión Europea e os líderes dos seus estados membros en xeral tamén son responsábeis destes acontecementos porque levan anos profundando as súas relacións co estado de Israel, ao mesmo tempo que o estado israelí oprime e asasina ao pobo palestino.

Facemos un chamamento aos traballadores e traballadoras e a todos os pobos a fortalecer a súa solidariedade co pobo palestino para acadar a liberación dos milleiros de presos políticos dos cárceres israelís, a destrución do muro da vergoña, a retirada do exército israelí de todos os territorios ocupados de 1967, incluídos os Altos do Golán (Siria) e as Granxas de Shebaa (Líbano), o fin de todos os bloqueos contra os palestinos en Cisxordania e na Faixa de Gaza, o regreso dos refuxiados palestinos aos seus fogares en base ás resolucións das Nacións Unidas e o recoñecemento dun estado palestino independente, soberano e viábel nas fronteiras de 1967, con Xerusalén Leste como a súa capital.

Asinan o manifesto:

  1. Partido Comunista de Albania
  2. Partido Alxeriano pola Democracia e o Socialismo
  3. Partido Comunista de Australia
  4. Partido do Traballo de Austria
  5. Partido Comunista do Azerbaiyán
  6. Tribuna Progresista de Bahrein
  7. Partido Comunista de Bangladesh
  8. Partido Comunista de Wallonia-Bruxelas
  9. Partido do Traballo de Bélxica
  10. Partido Comunista Brasileiro
  11. Partido Comunista do Brasil
  12. Partido Socialista Obreiro de Croacia
  13. AKEL-Chipre
  14. Partido Comunista Alemán
  15. Partido Comunista de Bohemia e Moravia
  16. Partido Comunista en Dinamarca
  17. Partido Comunista de Ecuador
  18. Partido Comunista de Estonia
  19. Partido Comunista de Finlandia
  20. Partido Comunista de Grecia
  21. Partido Húngaro dos Traballadores
  22. Partido Comunista da India
  23. Partido Comunista da India (Marxista)
  24. Partido do Traballo de Corea
  25. Partido Tudeh do Irán
  26. Partido Comunista da Irlanda
  27. Partido dos Traballadores da Irlanda
  28. Partido Comunista (Italia)
  29. Movemento Galego ao Socialismo
  30. Movemento Socialista de Kazajastán
  31. Partido do Traballo da Corea
  32. Partido Comunista das Filipinas -PKP 1930
  33. Partido Comunista Iraquí
  34. Partido Comunista de Luxemburgo
  35. Partido Comunista de Malta
  36. Partido Comunista de México
  37. Partido Popular Socialista de México
  38. Novo Partido Comunista dos Países Baixos
  39. Partido Comunista de Noruega
  40. Partido Comunista Palestino
  41. Partido Comunista Paraguaio
  42. Partido Comunista Portugués
  43. Partido Socialista Romanés
  44. Partido Comunista dos Estados Unidos
  45. Partido dos Comunistas -USA
  46. Partido Comunista da Federación Rusa
  47. Partido Comunista Obreiro de Rusia
  48. Partido Comunista de Serbia
  49. Partido Comunista (Suíza)
  50. Unión de Partidos Comunistas-CPSU
  51. Partido Comunista da Unión Soviética
  52. Novo Partido Comunista de Iugoslavia
  53. Partido Comunista de Sri Lanka
  54. Partido Comunista de Suráfrica
  55. Partido Comunista dos Pobos de España
  56. Partido Comunista de Turquía
  57. Partido Comunista da Ucraína
  58. Partido Comunista Unificado de Xeorxia
  59. Partido do Pobo Palestino
  60. Partido Obreiro Húngaro
  61. Polo de Renacemento Comunista da Francia
  62. Unión de Comunistas de Bulgaria
  63. Unión de Comunistas de Ucraína
  64. Unión do Povo Galego

 

Podes consultar tamén o comunicado que emitimos sobre o Centenario da Declaración Balfour:

Palestina, capital Xerusalén

Esta última decisión evidencia, aínda con máis claridade, o papel dos Estados Unidos no conflito entre o pobo palestino e o Estado de Israel, á vez que ratifica, máis unha vez, que as potencias imperialistas non teñen ningunha vontade de acadar unha solución ao mesmo.

O presidente dos Estados Unidos, o oligarca Donald Trump, anunciou nesta semana que o seu goberno recoñecería oficialmente a cidade de Xerusalén como capital de Israel, facendo efectiva unha lei que xa fora aprobada polo Congreso en 1995, e cuxa aplicación forase adiando desde aquela.

Esta última decisión evidencia, aínda con máis claridade, o papel dos Estados Unidos no conflito entre o pobo palestino e o Estado de Israel, á vez que ratifica, máis unha vez, que as potencias imperialistas non teñen ningunha vontade de acadar unha solución ao mesmo, nomeadamente por medio da solución dos dous Estados, que eventualmente recoñecería a parte oriental de Xerusalén como capital palestina. Durante décadas usaron as negociacións de paz como un instrumento de presión e debilitamento da lexítima resistencia palestina.

Nese sentido, queremos aproveitar para reafirmar algúns dos aspectos centrais que definen o noso posicionamento sobre a cuestión palestina, emitido publicamente con ocasión do Centenario da Declaración Balfour:

— En canto á posición de Israel sobre un acordo co pobo palestino, sinalamos o seguinte:

En realidade, Israel nunca considerou, nen como mera hipótese, a posibilidade de renunciar ao racismo e entenderse cun pobo que aspira á autodeterminación na súa propia terra, nin tampouco respeitar aquela lexislación internacional que prexudique os seus intereses. Todas e cada una das súas condicións innegociábeis -oposición á soberanía palestina en Xerusalén, oposición ao dereito de regreso dos refuxiados, oposición ao retroceso ás fronteiras de 1967, oposición ao desmantelamento das colonias- están en directa oposición coas necesidades palestinas.

— En relación á resolución estratéxica do conflito, queremos reafirmar o dereito do pobo palestino a establecer o seu Estado no conxunto do seu territorio histórico (xa que se trata dun dereito que ninguén ten direito a llo arrebatar nen denegar), con Xerusalén como capital:

Reclamamos o dereito do pobo palestino a exercer a autodeterminación e constituír o seu propio Estado unitariamente e en toda a Palestina histórica, ao consideralo un dereito inalienábel que ademais permitiría plenamente acadar as aspiracións de liberdade, independencia e retorno dos refuxiados. Non obstante, denunciamos tamén o incumprimento actual das resolucións das Nacións Unidas que permitirían crear un Estado soberano e independente nas fronteiras previas á guerra de 1967, con Xerusalén como capital e sen o abandono do dereito ao retorno como contrapartida.

Por último, reafirmamos o recoñecemento da lexitimidade da resistencia do pobo palestino, manifestamos a nosa solidariedade coas prisioneiras e refuxiados, e comprometémonos a reforzar a acción anti-imperialista e antisionista desde a Galiza.

Podes consultar o comunicado completo sobre o Centenario da Declaración Balfour:

On the hundredth anniversary of the Balfour Declaration: for Palestinian freedom, independence and Right of Return

In reality, Israel never considered, not even hypothetically, the possibility of renouncing racism and seeking understanding with a people seeking self-determination in its own land; and neither the possibility of acknowledging any international law that hinders their interests.

In reality, Israel never considered, not even hypothetically, the possibility of renouncing racism and seeking understanding with a people seeking self-determination in its own land; and neither the possibility of acknowledging any international law that hinders their interests.

This November marks the hundredth anniversary of the Balfour declaration: a formal letter from the Foreign Minister of the United Kingdom announcing the establishment of a national homeland for the Jewish people in Palestine. This Declaration was ingrained in the framework of the French-British agreements of Sykes-Picot of the previous year, which allowed for a division of the region among the European powers after WWI and the defeat of the Ottoman empire- this provision was itself a betrayal of the agreements reached with the Arabs who had fought with the allies. On the other hand, the Balfour promise, proclaimed by British imperialism over a land over which they had no rights, was of great importance in the posterior process of massacre, pillage and theft of Palestinian land and resources, the deliberate destruction of the social and physical structures of the Palestinian people, whose national rights were never recognised. In the following decades, British colonial politics began to lay the foundations of the Zionist state through the British Mandate for Palestine, while facing the continuous resistance of the Palestinian people. An example of this resistance, and a foundational event for the resistance, is the revolution of 1936-1939.

The creation of the State of Israel after WWII constituted the most important imperialist advance in that region of the world, with tragic consequences, including genocide, which endure even today, due to the state’s functionality for the main global powers, its formal and rhetoric only consideration of the rights of the peoples, human rights and international law, and the resulting negative correlation of forces in the national, regional and global context. The 1947 181 UN resolution foresaw the partition between an Arab state, a Jewish state and an international area. The plan, however, which was only accepted by the Zionists and rejected by the Palestinians and the Arab states, resulted in the unilateral proclamation of the State of Israel on the following year, and on its quick military victory over an Arab coalition. The Nakba (catastrophe) expelled most of the Arab population from their lands and forced 700.000 Palestinians to become refugees in neighbouring countries. Systematic and planned massacres of Palestinians were organized, before and after independence, by the Zionist army and paramilitaries. This was an authentic ethnic cleansing operation and an unanswered crime against humanity. With the Six Days War in 1967, Israel began the military occupation of the West Bank from Jordan, the Gaza Strip from Egypt, and Eastern Jerusalem (also from Jordan, although it was a UN-designated international space), as well as the Syrian Golan Heights and the Egyptian Sinai. This provoked a new exodus of 200.000 Palestinians. After the war Israel began the establishment of colonial settlements in the recently occupied territories in order to settle more than half a million Israelis in the West Bank, Eastern Jerusalem and Gaza, the only place where they retreated from, in August 2005.

As a result, all Palestinians that did not go into exile live nowadays in occupied land, forced into permanent confrontation and submission to a State of great military power which is also allied with the world’s major powers, and which contemplates no other option than the unconditional surrender of a whole people which it treats as an enemy and which it continuously submits to violence, occupation and apartheid, denying its very right to existence, name, identity, and a history from which it wants them forever gone.

Israel designed all kinds of attempts to neutralize Palestinian resistance. After four decades of massacres and ethnic cleansing, the State of Israel applied openly racist politics of segregation and oppression. The first Intifada of 1987 led Israel to enhance the physical and demographic separation of the Palestinian population, while it maintained direct control of the economy and natural resources.  The so-called “peace process” which was interpreted as an international diplomatic success actually reinforced the Palestinian population’s dependence, as it was used as an excuse to extend the settlements programme, land confiscations, and economic decline, poverty and unemployment in Gaza and the West Bank. These lands were divided into territorial units which remind of Apartheid South Africa’s Bantustans, over which Israel limits the freedom of movement, further undermining Palestinian unity and social cohesion. This framework of apartheid and discrimination did not prevent Israel from renewing its offensive in more recent years, as evidenced by the aggressions of 2008, 2012 and 2014 in the Gaza strip. Finally, the day to day reality of everywhere in Palestine is that of systematic, genocidal oppression: that of the millions of refugees forbidden from returning to their homes, the thousands of prisoners in Israeli jails, the torture and impunity of the occupation armies; that of destroyed homes, crops and industries and the giant walls that divide entire populations; that of structural unemployment, poverty, hunger and misery of a dependent people who are not in control of their resources or economy.

In reality, Israel never considered, not even hypothetically, the possibility of renouncing racism and seeking understanding with a people seeking self determination in its own land; and neither the possibility of acknowledging any international law that hinders their interests. Each and every one of their non-negotiable conditions -opposition to Palestinian sovereignty in Jerusalem, opposition to the refugees’ right of return, opposition to a return to the 1967 borders, opposition to the dismantling of settlements- stand directly against the immediate and urgent needs of Palestinians, as well as infringing a large number of UN resolutions, such as 181, 194, 242 and more. Neither Israel nor its main patron, the United States, have any interest in acknowledging a legislation that is powerless to enforce itself. On the contrary, the use of force is Israel’s main resource; inasmuch as the people of Palestine resist and do not forever forfeit their freedom.

In the meantime, the old Zionist slogan “a land without a people for a people without a land” stands in stark contrast not only with the existence, but also with the continued resistance of the Palestinian national and popular movement.  Despite all manner of difficulty, due to the power of the enemy as well as historic internal faction disputes (themselves fed and encouraged by Israel), this is a heroic struggle for national liberation which lives on despite the enormous initial disadvantage of forces, the absence of whatsoever human rights concerns on the enemy side, and the subsequent enormous human sacrifice it implies, including death, torture and decades long imprisonments.

In this context, the Galician Movement for Socialism wants to use the shameful anniversary of the Balfour declaration to make the following considerations on the subject of the Palestinian national liberation struggle:

— We reaffirm our permanent solidarity with the cause of the Palestinian people, which we also define as the heart of all national liberation struggles in the Arab region, against the reactionary regional regimes as well as against imperial interests in a central space of global geopolitics. The weakening and ultimate defeat of NATO-Zionist hegemony in the region represent a common goal for all the revolutionaries of the world.

— We support and reclaim for the people of Palestine their right to exert self-determination and build their own unitary state in all historical Palestinian land, we consider this an inalienable right which would furthermore fully achieve the aspirations of freedom, independence and return of the refugees. Nevertheless, we also denounce the infringement of the UN resolutions which would allow to create a sovereign, independent state within the 1967 borders,  with Jerusalem as a capital and without the forfeiting of the right of return.

— We denounce the alliance of the capitalist powers with Israel, namely, the United States of America, NATO, the State of Spain, the European Union and their regional allies. Far from meaning any support for the Palestinian cause, these powers are complicit with Israel and are necessary agents in the perpetuation of occupation and apartheid. The hundred year old crimes are deeply intertwined with imperialist interest and imperialist political, economic and military strategy.  

— We recognize the legitimacy of any and all means of resistance employed by the Palestinian people  to achieve liberty for as long as the occupation lasts We strongly condemn the attempt by the imperialist powers to impose false agreements that disregard the right to self-determination and avoid putting and end of occupation and impunity.

— We would most earnestly show our solidarity    with all of the prisoners who continue the anti-imperialist struggle for national liberation from within Israeli prison, and with all of the refugees, within or without UNRWA facilities, who aspire to return to the lands and homes from which they have been banished.

— We commit to reinforce this solidarity and anti-imperialist action, by improving our knowledge of the principles, strategies and initiatives of the Palestinian resistance.   We also want to call on the Galizan people to spread and to strengthen the traditional bonds of friendship and solidarity with the Palestinian people as well as to reinforce the anti-imperialist organizations and movements that stand in solidarity with the Palestinian cause and with the rights of the peoples of the world against the NATO-Zionist hegemony, namely the international Boycott, Disinvestment and Sanctions (BDS) campaign, which enables to weaken the normalization of a racist, genocidal regime based on ethnic cleansing.

100 anos de outubro: a revolución onde prendeu a esperanza

o aniversario da Revolución Socialista de Outubro debe ser entendido non como unha excusa para a nostalxia, senón como unha oportunidade para profundizar no seu estudo, lembrar e difundir o seu significado entre o noso pobo e internacionalmente, salientar os seus innumerábeis logros e tamén para nos apoiar no pasado para construír a memoria do noso futuro

Hai cen anos comezaba unha nova etapa para a humanidade por medio do acontecemento máis importante na súa historia. Nas máis difíceis circunstancias, a revolución socialista triunfaba non só para demolir un antigo e extenso imperio, senón para inaugurar a época do paso do capitalismo ao socialismo, da opresión á liberdade, da vella á nova e superior forma de sociedade.

Orgullámonos da historia do comunismo mundial na que nos identificamos. As armas forxadas na revolución e probadas no lume do combate son un patrimonio que atesouramos e valoramos. Mais o aniversario da Revolución Socialista de Outubro debe ser entendido non como unha excusa para a nostalxia, senón como unha oportunidade para profundizar no seu estudo, lembrar e difundir o seu significado entre o noso pobo e internacionalmente, salientar os seus innumerábeis logros (materiais, sociais, ideolóxicos, culturais, científicos, educativos, deportivos, nacionais…) e tamén para nos apoiar no pasado para construír a memoria do noso futuro aínda pendente, para mobilizar todas as forzas posíbeis polo socialismo.

O seu coñecemento permitiranos preparanos mellor para a loita pola liberdade, a independencia e o socialismo, conscientes da necesidade de desenvolver a organización revolucionaria desde as condicións propias da Galiza do século XXI. Non obstante, algunhas das leccións máis relevantes de Outubro, e do desenvolvemento específico do marxismo por Lenin e os bolcheviques, son de extraordinaria vixencia: a caracterización do imperialismo -hoxe nunha fase moito máis avanzada- como a etapa actual do capitalismo e do marxismo-leninismo como o marxismo propio desta etapa; a relevancia da construción do partido comunista e da vangarda revolucionaria; a posibilidade de que a revolución socialista triunfe inicialmente nun grupo de países ou nun país; o carácter central da estratexia e a consideración da insurrección como arte, a organización da revolución a partir dunha situación propicia e dunha política de alianzas congruente cunha determinada formación social; o papel do Estado e a ditadura do proletariado, etc…

A vitoria contrarrevolucionaria hai un cuarto de século, que levou á desaparición da Unión Soviética dos estados socialistas en Europa, debe ser entendida como unha importantísima derrota que sen embargo non elimina nin o carácter fundamental nin as necesidades da nosa época. Polo contrario, os seus efectos son visíbeis no avanzo da dominación capitalista e imperialista, que entrou nunha nova fase máis agresiva, que destrúe cotiamente as condicións de vida dos pobos do mundo, recorre continuamente á agresión e á guerra, destrúe os hábitats e os recursos, e mesmo ameaza a supervivencia da vida no planeta. A loita incesante de millóns de comunistas en todo o mundo, o exemplo de resistencia de Cuba e de moitos pobos oprimidos, a capacidade de reorganización e a forza da clase obreira permitirán o desenvolvemento da loita de clases no século XXI até a vitoria.

A práctica é o criterio da verdade. Sabemos da seriedade e gravidade das dificuldades obxectivas e subxectivas para o desenvolvemento da nosa loita. Mais como comunistas acreditamos na forza da clase traballadora para afrontar a loita de clases, corazón do proceso revolucionario, aínda en circunstancias máis duras que as actuais. Comprometémonos a desenvolver unha estratexia revolucionaria contra o capital, desde a defensa innegociábel dos dereitos dos pobos e a necesidade da conquista do poder para a clase traballadora, a partir da nosa realidade de nación oprimida e sen esquecer as nosas tarefas internacionais, inseparábeis das nacionais. Desde a loita e a organización tomaremos o noso Palacio de Inverno.

Un novo mundo sen opresión, sen miseria nin fame é posíbel, mais non chegará só: haberá que conquistalo. A revolución de Outubro é unha bandeira para nós, para todos os tempos e todos os países, un camiño aberto hai un século que agarda as pegadas das traballadoras e traballadores do globo. A esperanza que prendeu en Outubro medrará como chama xigante na Galiza e en todo o mundo.