Xa cruzaron a liña vermella

Acaban de cruzar a liña vermella. A liña que ninguén se atrevera a cruzar até hoxe. Nos últimos 30 anos, as diversas reformas que se nos foron impondo desde Madrid tiveron a capacidade de aprofundar nun espolio continuo, con ritmo maior ou menor segundo a circunstancia, pero imparábel, en calquera caso. Esta reforma, en troca, non só avanza sobre as demais: o salto adiante non é só unha apropiación de metros a favor de quen ordena e manda: é un salto cualitativo, temerario, do que nada de bon pode sair. Porque, que cousa boa vai sair dun argumentario de despropósitos como o que hoxe nos apresentaron? O que temos acima da mesa é unha reforma inútil e idiota, isto é, carente de ideas – de ideas novas, enténdase, porque das ideas vellas, das que os ultraliberais fabrican e envenenan nos seus think tanks de luxo, desas si que hai. Talvez non estexan todas, pero si moitas: as principais.

O obxectivo –non mintan— é eliminar o proletariado e convertelo en “precariado”, con carácter xeral. Nin os contratos antigos se salvan, porque por primeira vez aparece a retroactividade da lei para as condicións, por exemplo, do despedimento. De modo que ninguén fica á maxe. Para iso son os contratos de proba de un ano, con despedimento gratuito (claro), que multiplicarán a temporalidade e que, despois de pasarmos por diversos postos e de estarmos sempre suxeitos ao recambio constante despois dun ano, o único que producirán será unha paralisante sensación de inutilidade e de fracaso persoal. Para iso son tamén os contratos de formación e aprendizaxe, que se converten no argumento preferido para dominar até á idade de 30 anos e con independencia dos da experiencia, a xeración máis formada e preparada da nosa historia. Para iso, para que creza sen fin o “precariado”, é tamén a queda xeneralizada dos salarios que se vai producir cando, despois de caducaren os convenios colectivos nas empresas, quen traballamos nos vexamos abocados directamente a convenios de pior nível, a convenios estatais ou, no seu defecto, ao Estatuto dos Traballadores e aos seus 641,40€ de salario miserábel. E para iso é tamén o fin da ultraactividade dos convenios, que permitía conservalos até que se negociase un novo. Que vai pasar cando a empresa non queira sentar a negociar, sabendo que desa maneira se poderá acoller a condicións inferiores para o seu persoal e, portanto, máis beneficiosas para ela? Pasará que terá as portas abertas e unha man amiga no governo.

E se a empresa quixer ir por esa vía antes do fin da vixencia do convenio? Tranquilidade: sempre poderá descolgarse del, dos sucesivos convenios, cada vez mais precarios, apenas aducindo previsión de perdas. Ou poderán tamén beneficiarse da desregulación dos horarios, ou contratar persoal a tempo parcial que despois realice xornadas superiores a libre disposición da empresa – porque, si, desde agora, esa fraude será legal. Ou, se cadra, quererá desfacerse de nós através dos novos e flamantes EREs, que provabelmente coñezan en breve unha nova época dourada onde o único limite estará na indemnización que a empresa estexa disposta a pagar. Total, control por parte das autoridades públicas en materia laboral non vai haber, que para iso a lei se encarga de saltalas ou arredalas de golpe, fora do xogo. E, por outra parte, a indemnización será de xoguete, testemuñal, porque por primeira vez se atacan os 45 días para despidos improcedentes (será que algún deses señores se parou a pensar que significa o de “improcedente”?), e se toman como referencia xeral do despedimento os 20 días.

E que poderemos facer para evitarmos isto? Negociarmos un novo convenio será case imposíbel, porque a priorización do convenio de empresa sobre todos os demais deixará un novo tipo de vítima, mais especializado e mais desamparado: aquel cuxa falta é traballar nunha pequena empresa, onde a acción sindical sexa case pura fición. Resulta que, na Galiza, 90% das empresa teñen menos de 10 persoas a traballar. Que presión sindical se pode facer neses casos? Que forza — se aquí non se dividirá a clase traballadora, senón que directamente se atomizará?

Enfin: o referido até aquí son apenas exemplos das novidades. Pero a iso temos xa que sumar o que, desde antes, padecemos cun PSOE rendido perante os lexisladores internacionais que son os grandes capitais. Non hai medidas improvisadas, o que hai é un plano ben pensado e perfeitamente executado para eliminar sistematicamente o dereito laboral e para extirpar con facilidade quen se opoña. Para contentar as empresas – as grandes, nomeadamente – o empobrecimento xeral e a exclusión social son imprescindíbeis. Por que? Porque a necesidade fundamental da empresa privada, que agora se converte na base reguladora para todo, é concentrar capital constantemente e cada vez a maior velocidade. Pode parecer que todas e todos perdemos. Pero non é así. Hai quen gañe. Hai elites e classes poderosas que gañan, e gañan moito.

De modo que ninguén pretenda facernos crer que esta aldraxe procura mellorar o acceso ao emprego. O que procura é aumentar os réditos da explotación laboral. Non é, portanto, calquera plano para sairmos da crise. Porque crise non é que 2/3 da poboación mundial vivan por baixo do umbral de pobreza, nen que no primeiro mundo o índice de desamparados e parias se estexa a disparar como nunca antes. É un plano para que quen se aproveita da situación poda aproveitarse mellor. Que ninguén nos diga, portanto, que a situación era irremediábel e que hai que facer esforzos. Porque o cada vez se ve mellor desde aquí é unha loita de clases, unha loita entre os intereses de acumulación irracional do 1% da poboación e os intereses de vida digna do restante 99%. E nesa loita, a nosa arma máis poderosa é a folga. A folga xeral!

Manifestación nacional en defensa do emprego e dos servizos públicos. Si, existen alternativas!

A CIG presentou a campaña “Si, existen alternativas! En defensa do emprego e dos servizos públicos” que rematará neste primeira fase cunha manifestación nacional o vindeiro 23 de outubro en Compostela. Con esta campaña á central sindical pretende enfrontar a falsa idea de que a única saída á crise pasa polos recortes sociais e laborais, pondo en valor que hai outras políticas posíbeis, mais que requiren rachar co modelo capitalista neoliberal.

Con esta nova campaña a central nacionalista dá continuidade ás mobilizacións realizadas no verán en defensa do emprego e contra os recortes nos servizos públicos; recortes que teñen incidencia importante na calidade dos servizos, mais tamén no emprego, pois a través destes retallos estase a destruír unha cantidade importante de postos de traballo.

Aínda que a campaña nace coa idea de ter continuidade no tempo, a primeira etapa rematará o vindeiro domingo 23 de outubro cunha manifestación nacional en Compostela aberta á participación de toda a cidadanía. A marcha, que sairá da Alameda ás 12:30 horas, estará precedida de asembleas de delegados e delegadas da CIG en todas as comarcas, celebrándose a primeira delas este mesmo mércores na Coruña. “Dende a CIG queremos desmontar as falsidades utilizadas para aplicar as políticas de recortes e propor á cidadanía que existen alternativas, pero hainas que enmarcar dentro dun modelo económico e social distinto ao capitalista neoliberal”, resumía Suso Seixo ao inicio da rolda.

Alternativas aos recortes

Dende o inicio da crise económica, a CIG veu alertando que as medidas sociais e laborais adoptadas non ían axudar á saír da situación de recesión e facilitar a creación de emprego, senón que o seu efecto sería contrario, posto que non inciden nas verdadeiras causas da crise. Unha crise financeira na súa orixe e vinculada a unha economía especulativa argallada á marxe da economía real e na que apenas ten peso o sector produtivo.

Neste senso, Seixo criticou que dende o estoupido da crise os estados teñan inxectando enormes recursos públicos á banca, primeiro con achegas directas para a súa recapitalización, e agora permitindo a especulación coa débeda pública, que ten deixado ao borde da quebra a moitos estados. “Os problemas coa débeda pública remataríanse cunha medida tan sinxela como que o Banco Central Europeo comprase á débeda aos estados”, sinalou Seixo, quen criticou que os gobernos europeos e o BCE eviten enfrontar unha decisión deste calado.

O Secretario Xeral da CIG puntualizou que os problemas económicos que poida ter a banca son coa débeda privada e non coa pública. No caso do estado español, a débeda pública representa o 65% do PIB mentres que a privada representa o 217% do PIB. “Se os recursos que se destinan á recapitalizar á banca privada se destinasen á crear unha Banca Pública hoxe as medianas e pequenas empresas, así como as familias, terían a posibilidade de acceder ao crédito e estaríamos nunha situación económica e en materia de emprego totalmente distinta”, aseverou.

Encetando con esta problemática, Seixo cuestionou as medidas aplicadas polos gobernos para reducir o déficit público, medidas todas elas baseadas en recortes do gasto público e a conseguinte perda de calidade dos servizos e do emprego. Pola contra, a CIG propón atallar esta cuestión pola vía contraria: equilibrar os orzamentos incrementando os ingresos.

“Isto supón falar dun cambio na política fiscal, incrementar os impostos á banca, ás rendas máis altas e ás grandes fortunas, recuperar o imposto de patrimonio e sucesións, rematar coa fraude fiscal e cos paraísos fiscais, etc.. Segundo os datos dos inspectores de Facenda, a fraude fiscal no Estado español sitúase nos 66.000 millóns de euros, fraude que nun 71% está cometida pola banca e as grandes empresas”, puntualizou.

A importancia do voto

“Existen políticas alternativas, o que realmente está en crise é este modelo capitalista neoliberal, mais esta cuestión non se quere abordar”, matizou. Ante isto, o Secretario Xeral da CIG adiantou que as eleccións que se celebrarán o 20 de novembro non solucionarán a crise e mesmo advertiu que no caso dunha maioría absoluta do PP, a situación agravarase de xeito considerábel, xa que seus son os principios deste modelo.

Fronte a isto, Seixo animou a cidadanía a participar activamente co seu voto o día das eleccións, co obxecto de conseguir que mude a correlación de forzas no Congreso a favor daquelas organizacións políticas que durante este tempo estiveron opóndose á batería de medidas antisociais e aos recortes e que defenden un modelo económico e social alternativo.

En loita polo emprego, camiñemos cara o socialismo!

Nos últimos anos o capitalismo tentou sortear a súa crise cunha serie de medidas: perante un crecemento menor dos seus beneficios, promoveu una financeirización acelerada da economía e o investimento na construción, mentres a clase traballadora, frente á descida do seu poder adquisitivo, viuse obrigada a un endebedamento maior amplamente promovido pola banca. Así se deu o grande boom inmobiliario, no estado español favorecido coa lexislación desreguladora do solo do PP, acelerando a conversión da vivenda nun ben especulativo, e non na necesidade social básica que é.  Todo isto derivou no crash da burbulla inmobiliaria e a caída de grandes bancos estadounidenses, que arrastrou toda a economía mundial.

Os líderes do capitalismo mundial, asustados, prometeron en diversas reunións que procederían a regular todo o sistema bancario, de paraísos fiscais, etc que eles mesmos montaran anos atrás. Mais despois de todas esas afirmacións, ao que recorreron as cabezas do capitalismo internacional foi ao maior ataque aos dereitos dos traballadores en décadas.

En Europa, a troika formada pola Unión Europea, o Fondo Monetario Internacional e o Banco Central Europeo, en connivencia cos gobernos dos Estados, fosen “socialdemócratas” (Grecia, Estado español), ou conservadores (a ampla maioría), deseñaron unha aceleración na desmontaxe das medidas de protección dos traballadores/as aparecidas tras a 2ª Guerra Mundial.

Decididos a que a crise a pagásemos a clase traballadora e a rematar co sector público baixo a escusa do défice (que non creceu tanto e que nunca se quere reducir facendo pagar mais ás grandes fortunas e ás empresas multinacionais con beneficios cada vez máis multimillonarios), na Galiza encontrámonos coas contrarreformas do governo central do PSOE e do galego do PP desde 2009.

Así, en pouco tempo aprobouse unha contrarreforma laboral deseñada para recortar a estabilidade laboral e facilitar o despedimento, e tamén procedeu o PSOE a un ataque ao sistema público de pensións: unha contrarreforma para traballar máis e cobrar menos que contou co acordo da patronal e CCOO-UGT, só contestada na Galiza pola CIG na folga convocada en xaneiro. Ademais, prosegue o ataque ao público, liquidando o sector semipúblico das caixas de aforro; e acaba de aprobar a nova reforma dos convenios colectivos para reducir a nosa capacidade de presión, centralizando en Madrid todo o posíbel. Estas medidas foron aprobadas coa complicidade manifesta do PP, que aplica semellantes políticas de cortes sociais na Xunta de Galiza que afectan gravemente á clase traballadora: privatización sanitaria nos hospitais de Vigo ou Pontevedra, recortes no ensino público, privatización da asistencia aos nosos maiores, peche de oficinas de benestar, etc.

Todas estas medidas que non fan máis que facilitar os despedimentos e rebaixar o poder adquisitivo dos traballadores/as, provocan a queda do consumo (e mesmo o peche de pequenas empresas, débiles frente aos grandes monopolios), e polo tanto unha espiral maior de desemprego: 250.000 desempregados/as no noso país, e un paro na mocidade galega de mais do 30%, onde aqueles que traballan fano cunha temporalidade do 63% en menores de 24 anos.

A pesar de que nos din que non hai alternativa, existen, sen embargo, medidas alternativas para frear a crise e paliar o desemprego, favorecendo os intereses da clase traballadora. Muitas delas son medidas aplicábeis inmediatamente e recollidas na táboa reivindicativa desta Marcha da que participamos: salario de inserción laboral, mellora e ampliación dos servizos públicos e o seu emprego, mellorar o poder adquisitivos dos salarios, aumentar o investimento público produtivo, unha nova política fiscal para que paguen máis aqueles que máis teñen ou unha banca pública ao servizo da creación de emprego e o investimento.

E a longo prazo só un cambio cara un novo sistema económico pode garantir os dereitos dos traballadores/as, estudantes, pensionistas… só no socialismo terán solución os nosos problemas. Para conseguirmos iso sabemos que só através da loita organizada poderemos arrancar conquistas favorábeis á nosa clase: nunca ao longo da historia os dereitos conseguidos foron regalados polos poderosos, senón arrincados coa loita de moitas xeracións, por iso é fundamental a nosa organización consciente. E esa loita ten que se desenvolver en todos os frentes, porque sabemos que moitas das decisións que nos afectan decídense fora do ámbito laboral: é na loita política e nos Parlamentos onde se recortan ou amplían moitos dos nosos dereitos. Polo tanto os traballadores galegos, ademais de nos organizar nun sindicato nacionalista e de clase,  e polo tanto pertencermos á CIG, precisamos de instrumentos políticos que leven a nosa voz a todos os lugares onde se decide sobre os nosos dereitos. Por iso traballadores galegos, desempregados coma nós, ou con emprego; participamos no Movemento Galego ao Socialismo, integrados no BNG. Cando Galiza é cada vez mais un país onde a clase traballadora aumenta en números absolutos e o capitalismo como sistema afecta a mais galegos e galegas que nunca na historia, somos os membros da clase traballadora os que debemos liderar a conquista da liberación nacional e social do noso país. Polo pleno emprego e o socialismo, adiante a loita da clase traballadora galega!

 

(Texto do nº6 da nosa folla informativa “Máis Alá!”, repartido da manifestación nacional da CIG o 3 de xullo, coincidindo coa chegada da Marcha Galega polo Emprego.)

A 3ª Asemblea Nacional do MGS acorda impulsar o proceso constituínte dunha nova organización adaptada á nova fase política