25 de xullo: abrir o camiño do pobo

A ruptura democrática pola independencia podería agora atopar unha fenda evidente, representar unha altenativa tanxíbel para masas que non poden continuar a viver como antes, como proxecto alternativo e construído desde o noso país e para o seu pobo, que pon en primeiro plano a necesidade de definir e dirixir un modelo económico, por medio do poder popular.

O Movemento Galego ao Socialismo chama á participación popular e masiva na manifestación convocada polo BNG no 25 de xullo e na mobilización organizada polas entidades xuvenís -entre elas Isca!- na tarde do 24. Ademais, tamén animamos a asistir ás numerosas actividades culturais, de lecer, deportivas ou festivas que se concentran no Festigal, no que o noso partido instalará un posto de difusión e venda de material. Trátase das principais expresións coas que o soberanismo galego impulsa neste Día da Patria a súa ambición política, que por forza parece aínda afastada ou mesmo utópica. Mais esta pretensión, que para o MGS se desplega nos obxectivos estratéxicos de independencia e socialismo, é tamén unha necesidade social vinculada ao fin de toda forma de opresión, para transformar e para salvar a vida. É a ambición da emancipación, do cambio político profundo e real que nos libere, expresada moito antes de que teñamos creados os medios que a converterán en realidade.

Esta mobilización chega marcada polas contradicións proprias do momento. Nin Galiza nin ningún outro pobo do mundo pode agardar máis do capitalismo que crise -económica, enerxética, alimentaria, climática- e barbarie: desigualdades sociais en ascenso, un aumento da explotación e opresión política e social, a centralización e concentración da riqueza, unha maior agresividade imperialista e xeralizada, enormes efectos destrutivos sobre os sistemas ecolóxicos e un crecente baleiramento das institucións formalmente democráticas. A ausencia de soberanía impide que o pobo poida escoller un modelo favorábel aos seus intereses, e as consecuencias padecémolas con especial crueza nos últimos anos, con manifestacións claras no declive dos salarios e do emprego, a precarización e terciarización da economía, a sangría da emigración, a privatización do sector público, o inverno demográfico do país…

A cuestión da alternativa é fundamental. Neste contexto, a ruptura democrática pola independencia podería agora atopar unha fenda evidente, representar unha altenativa tanxíbel para masas que non poden continuar a viver como antes, como proxecto alternativo e construído desde o noso país e para o seu pobo, que pon en primeiro plano a necesidade de definir e dirixir un modelo económico, por medio do poder popular. Mais na época de extensión da explotación, a depauperación e a precariedade, na que vivemos con maís dureza o proxecto que nos impoñen a dominación de España e o imperialismo, o soberanismo vive momentos de fraqueza que lle impiden acadar avanzos cualitativos.

Asumimos que non temos aínda os instrumentos axeitados. Mais somos revolucionarias e revolucionarios, non espectadores dos acontecementos. As e os soberanistas debemos prepararnos para unha serie de longas batallas: atopámonos nunha primeira fase dun proceso que debe levar á premente reconstrución e rearticulación do movemento soberanista no seu conxunto, por medio dunha maior maduración, clarificación estratéxica, e capacidade de incidencia social. No curto prazo, precisamos un rexurdir da conciencia nacional e de clase, unha revitalización urxente da mobilización popular, e urxentes transformacións económicas e sociais que superen o status dependente da nosa nación. Teremos máis unha importante oportunidade para as demandar e popularizar no campo electoral, no cadro das importantes eleccións galegas que decorrerán no outono, onde o BNG impulsará unha candidatura e un programa soberanista co obxetivo de abrir unha nova fase política no país.

O noso pobo non é débil, porque forma parte da inmensa maioría da humanidade que padece as mesmas miserias, ten o mesmo inimigo e os mesmo soños: abrir os camiños de todos os pobos para estremecer o mundo.

Unidade e loita no Día da Patria; no Día da Patria, loita e unidade

O chamamento da mobilización debe partir do recoñecemento da estrutura de clases da Galiza de 2016, e polo tanto dirixirse ás clases populares galegas, moi en particular á clase traballadora, e farase énfase na ligazaón entre a loita nacional e a social, e entre a mobilización e as conquistas populares.

1. INTRODUCIÓN

O Día da Patria Galega ten que mobilizar o maior número de persoas en favor das posicións estratéxicas da autodeterminación, a soberanía e a transformación social; para proxectar externa e socialmente a mensaxe principal do soberanismo nesta fase política; e tamén para aproximarse mutuamente ­dentro da coherencia co anterior­ entre as organizacións e persoas sen adscrición organizativa que se identifican no substancial con estas premisas; en definitiva, para construír avanzos na formación de conciencia.

Neste contexto e tal como entendemos que debe artellarse a celebración dunha data de tanta referencia para o soberanismo, sería unha irresponsabilidade reducir a data do 25 de xullo a unha mera demostración de forza dunha estrutura política concreta. Tampouco parece adecuado deixarse levar polas presións dun ano electoral e focalizar a convocatoria neste sentido e poñer de manifesto o excesivo peso do institucionalismo e a dinámica electoral; na práctica, sería unha absorción das enerxías militantes do conxunto do nacionalismo, que atinxen moitos campos e métodos de actuación (social, sindical, cultural, feminista, xuvenil…) en favor da conxuntura e perdendo a oportunidade de saír do calendario escrito deste ano.

Por outra parte, tampouco podemos considerar pertinente unha convocatoria semellante ao do ano anterior, cun discurso desnaturalizado, desideoloxizado e vagamente galeguista, e que eclipsou o papel das organizacións, con certa sombra de sospeita sobre a lexitimidade da poboación soberanista para se organizar de forma permanente en estruturas estábeis.

Neste contexto, do MGS defende un 25 de xullo que non sexa músculo, mitin nin desfile cidadán, senón unidade e loita. Entendemos agrupada no significante “loita” unha serie de reivindicacións mínimas en torno da autodeterminación, o anti­imperialismo e a xustiza social. Neste sentido, desmarcámonos sen complexos de quen que quer unidade mais rexeita a loita ­e pon como condición a desideoloxización que obrigue ao conxunto da mobilización a aceptar a posición politica máis conservadora, mesmo que esta sexa claramente minoritaria­ e tamén dos que reclaman a loita máis descartan a unidade, en nome da confusión entre as imprescindíbeis fortaleza dos principios e confianza nas propias forzas co replegamento interno na identidade e traxectoria da organización propia, co enaltecemento defensivo da estima propia pola existencia da propia organización. Por último, tampouco compartiríamos que ningún sector político utilice a unidade de xeito instrumental, como elemento retórico que permite presentarse ante as bases propias como o seu defensor e a outras partes como obstáculos, como adoita acontecer en torno aos emprazamentos feitos públicos mediaticamente, sen diálogo previo nin confianza e lealdade coas organizacións coas que se pretende convocar.

2. PROPOSTA POLÍTICA

O MGS propón para este Día da Patria a constitución dunha plataforma política e social limitada a convocar e organizar a mobilización, consensuar unhas consignas de mobilización, coordinar a propaganda e consensuar o discurso inicial e final.

Esta plataforma está aberta á participación de todas as entidades políticas e sociais que asuman o formato, recoñezan o papel das organizacións e asuman uns mínimos discursivos.

É evidente que non se pode pretender constituír unha iniciativa conxunta cun modelo completamente pechado, senón que o deseño final debe xurdir como conclusión do debate e acordo entre as organizacións convocantes. Non obstante, si é lexítimo apontar algúns pontos que consideramos de inclusión mínima do noso ponto de partida:

A. A defensa da necesidade da autoorganización e do dereito de autodeterminación, exercido de forma exclusiva e unilateral polo pobo galego como único suxeito lexítimo, culminado nun Estado propio.

B. O consecuente rexeitamento da dependencia e colonización do Estado Español.

C. A denuncia explícita dos principais problemas que atinxen ao noso pobo: a intensidade da explotación laboral e o desemprego, a precariedade, a emigración, o deterioro dos servizos públicos, os ataques contra a identidade nacional, a lingua e a cultura, as distintas medidas agresivas aprobadas por Madrid nos últimos anos (LOMCE, Lei Mordaza, Reformas Laborais, pactos de estabilidade e crecemento, rescate da banca, fiscalidade, etc…).

D. O chamamento da mobilización debe partir do recoñecemento da estrutura de clases da Galiza de 2016, e polo tanto dirixirse ás clases populares galegas, moi en particular á clase traballadora, e farase énfase na ligazaón entre a loita nacional e a social, e entre a mobilización e as conquistas populares, de xeito deslindado da lóxica e dinámica meramente electoral. Tamén ten que incorporar un discurso feminista e antipatriarcal avanzado e congruente coas demandas actuais do movemento.

E. A simboloxía e consignas serán elevadas e identificadas claramente coa liberación nacional.

F. Todas as organizacións convocantes teñen que asumir un compromiso claro coa mobilización, cun posicionamento explícito das súas direccións. Non é aceitábel adherir para contentar a determinados sectores internos e non implicarse para non incomodar a outros.

G. O rexeitamento explícito do imperialismo como fase actual do capitalismo, con énfase particular en manifestacións como a ofensiva do capital en todos os campos (privatizacións, austeridade, TTIP), a vixencia das distintas estruturas imperialistas (UE e OTAN en particular) e o recurso á guerra e á violencia de Estado como instrumento permanente.

H. A afirmación de internacionalismo e solidariedade con todos os pobos que loitan pola súa liberdade do imperialismo.

I. O manifesto convocante, a intervención final e os seus protagonistas serán consensuados entre as organizacións convocantes.