28-A: desestabilizar o réxime, sumar forzas para a ruptura democrática

A esquerda española que nalgún momento dixo pretender exercer como oposición real ao turnismo ou mesmo presentarse como opción de ruptura, non aspira xa a ser máis que muleta necesaria que influencie no posíbel as políticas do goberno, sen condicionar ese apoio a unha saída democrática aos conflictos nacionais e sen cuestionar os estreitos marcos sistémicos (nomeadamente as imposicións da UE) que impiden calquer opción de avance social real.


 

Estas eleccións e o ciclo electoral deben servir como un paso máis para a extensión social do proxecto nacionalista e de esquerda, avanzando cara a consolidación do BNG como ferramenta unitaria e referencial (non só a nivel electoral) para os sectores máis conscientes da sociedade, o activismo social e as loitas populares. É neses espazos onde onde é factíbel e desexábel a ampliación do proxecto unitario do soberanismo.

As eleccións ás cortes españolas do 28 de abril foron convocadas nun contexto de ofensiva reaccionaria e españolista, mais tamén de evidentes dificultades do réxime para conseguir un marco de estabilidade. A convocatoria estará moi condicionada polo conflito catalán, ao celebrarse en pleno xuízo contra parte da dirixencia política do proceso independentista. Precisamente, o feito de ter varios candidatos imposibilitados de facer campaña por estaren en prisión ou no banco dos acusados defendéndose de acusacións delirantes, ilustra mellor que ningún outro a natureza do réxime do 78 e a forma en que este responde ás verdadeiras ameazas contra a súa natureza, fundamentada na súa unidade defendida pola forza sempre que preciso.

Como sinalamos despois da moción de censura que levou a Pedro Sánchez ao goberno, esta nova alternancia na xestión do estado non serviría máis que para tentar unha nova operación de relexitimación do réxime, que porén atopa cada vez máis problemas en efectivizarse.

A maioría que non houbo para aprobar os orzamentos (o que deu pé á disolución do Congreso por puro cálculo electoral) si que existía cando menos desde 2015 para outras medidas formalmente defendidas polo PSOE, como a derogación da reforma laboral ou da “Lei Mordaza”. A renuncia a cumprir mesmo eses mínimos, xunto ao feito de que, fora de xestos, mantívose no fundamental a mesma posición ante o conflito catalán, demostra as enormes limitacións da cara B do réxime representada polo eterno “mal menor” do PSOE. Igualmente, a esquerda española que nalgún momento dixo pretender exercer como oposición real ao turnismo ou mesmo presentarse como opción de ruptura, non aspira xa a ser máis que muleta necesaria que influencie no posíbel as políticas do goberno, sen condicionar ese apoio a unha saída democrática aos conflictos nacionais e sen cuestionar os estreitos marcos sistémicos (nomeadamente as imposicións da UE) que impiden calquer opción de avance social real.

Así, alternativas ás que aparece abocado o estado redúcense á limitada escolla entre a alternativa rexereracionista protagonizada polo PSOE (ben con apoio do Cs ou ben de Podemos, en cuxo caso que tería que contar con sectores do autonomismo ou do nacionalismo dispostos a participar da mesma) ou a regresión aberta e acelerada representada pola alianza tripartita xa concretada en Andalucía con PP-Cs-Vox. Nesta última posibilidade chama a atención, en contraste con outros estados europeos, a rapidez en normalizar a extrema dereita como actor político normalizado, co que pactar sen problemas e mesmo asumindo moitos elementos do seu discurso.

Diante desta ameaza, a xa habitual tentación do “voto útil” volverá estar moi presente dirixindo o voto cara ao PSOE, o que esixe un discurso e unha liña de clara desmarcaxe e denuncia do papel do mesmo durante estes 40 anos. Entre outros motivos, porque a experiencia en moitos outros contextos demostra que é a desmobilización e a frustración xerada pola xestión anti-popular da suposta “esquerda” a que moitas veces abriu paso á emerxencia e o medre da extrema dereita.

O papel do soberanismo de esquerda

Desde que nacemos como espazo organizado, sempre defendemos abertamente a irreformabilidade do estado español, e por tanto a necesidade dunha estratexia de ruptura asentada na organización e mobilización social e acompañada dunha acción institucional consecuente con iso. A evolución dos últimos anos, non fixo máis que confirmar esa diagnose, que tamén é asumida claramente polo BNG nas conclusións das súas últimas Asembleas Nacionais.

Para avanzar nese camiño, seguimos a acreditar na necesaria unidade de todas aquelas organizacións e persoas que asuman un proxecto de liberación nacional e social para o noso pobo, e que neste momento asuma a centralidade da loita pola República Galega como horizonte en base ao que acumular forzas en todos os ámbitos.

Estas eleccións e o ciclo electoral deben servir como un paso máis para a extensión social do proxecto nacionalista e de esquerda, avanzando cara a consolidación do BNG como ferramenta unitaria e referencial (non só a nivel electoral) para os sectores máis conscientes da sociedade, o activismo social e as loitas populares. É neses espazos onde onde é factíbel e desexábel a ampliación do proxecto unitario do soberanismo, mais que na agregación matemática de outros proxectos que non comparten os mesmos mínimos programáticos.

Tras a previsíbel desfeita das alianzas de sectores do soberanismo coa esquerda española, nesta nova fase o BNG debe ser quen de presentarse novamente unha voz propia e sen tutelas, mais tamén de ser o altavoz das demandas populares con un discurso desacomplexadamente de esquerdas, feminista e combativo, exercendo un papel de confrontación constante co réxime e impugnándoo na súa totalidade.

O proxecto do BNG contrasta co da esquerda española no discurso nacional, pois considera o noso país como suxeito político con todas as consecuencias, mais tamén o fai ao asumir propostas (xestión pública dos sectores fundamentais, oposición á UE e á OTAN, proceso constituínte, república…) tanto tácticas como estratéxicas que delimitan claramente o seu campo co de outros sectores políticos, tamén o dun neo-autonomismo posibilista que pretende reconfigurarse no país.

Nesa liña será fundamental ligar o nacional e o social e polo tanto soster un discurso claramente alicerzado sobre as políticas materiais e os problemas do noso pobo, a maioría deles condicionados e agravados pola nosa dependencia como nación.

En definitiva, a dialéctica reforma versus ruptura está máis vixente que nunca e, igual que nos momentos críticos da “transición”, o rol consecuente do movemento nacionalista galego será determinante para o avance nos próximos anos.

Por tanto, do papel do BNG, sen renunciar a calquer conquista inmediata que poda resultar un alivio ou avance nas condicións das maiorías sociais do noso país, non se debería esperar en nengún caso xogar un papel de estabilidade, gobernabilidade ou sustento a un goberno que non recoñeza os mínimos democráticos. As voces do soberanismo en Madrid deben ser un transmisor das demandas do noso pobo, mais tamén un factor de constante deslexitimación e combate do réxime.

Nese camiño, pensamos que son útiles as alianzas, pre ou post-electorais, cos sectores que nos outros pobos de estado compartan esa vía, necesarias para reforzar un polo verdadeiramente rupturista frente ás falsas alternativas. Unha alianza verdadeiramente internacionalista e solidaria que demostre que as relacións entre os pobos oprimidos polo mesmo réxime poden darse en pé de igualdade, sen as dinámicas españolizantes e de subordinación que tan nefastos resultados deron para o soberanismo.

Venezuela: A festa da democracia que non será televisada

A finais do século XX Venezuela seguía a ser un país con dinámicas profundamente coloniais, do que o imperio extraía recursos mentres a maior parte da poboación non tiña as necesidades básicas cubertas. Coa entrada do século XXI e desde os seus inicios, a Revolución Bolivariana puxo as vidas no centro e comezou a construír o soño do Comandante Chávez. As nacionalizacións dos recursos supuxeron un incremento nas arcas estatais que permitiu multiplicar o gasto público, o que significou, a fin de contas, o aumento do índice de desenrolo humano. Camiñouse cara a fin da desigualdade mediante a redución da pobreza, da desnutrición, a erradicación do analfabetismo, o aumento dos servizos de saúde, a redución do desemprego, o aumento dos pensionados ou o aumento do acceso á vivenda e á tecnoloxía. Alén de todo isto, Venezuela demostrou ser unha república xenerosa que aumentou o presuposto para cooperación interamericana.

Ximena González

O vindeiro 20 de maio celébranse eleccións presidenciais, a consellos municipais e lexislativos estatais en Venezuela. Achéganse entre o silencio dos medios de comunicación do estado español; os que difundían a actualidade política de Venezuela diariamente desde a óptica da oposición radical, agora, sumidos nun profundo mutismo, ocultan un novo proceso democrático.

Da manipulación á ocultación

Durante os últimos anos, a actualidade venezolana utilizouse pola prensa do sistema como cortina de fume para ocultar as problemáticas que estamos a sufrir froito da crise capitalista. Os casos de corrupción en cargos políticos, o avance do independentismo ou a lei mordaza e o seu retroceso en liberdade de expresión pasaron a un segundo plano nuns medios que abrían constantemente con novas sobre a conflitividade social en Venezuela.

As portadas e titulares acumuláronse, pero non serviron para botar luz sobre a situación real, polo que segue vixente o oscurantismo en canto á realidade do país. As novas publicábanse sen finalidade informativa, buscando o posicionamento da opinión pública cos sectores mais duros da oposición venezolana, branqueando á extrema dereita golpista; desde o Estado Español clámase pola liberdade dos “presos políticos venezolanos”, presos por instigar á violencia, por impulsar as guarimbas e formar parte da insurrección que co apoio de grupos paramilitares asasina diariamente nas rúas de Venezuela. Pero cando a nova cruza o Atlántico, os mortos xa mudan de bando, e nos medios europeos aparecen como membros da oposición asasinados pola policía de Maduro.

Pero a identificación constante nos medios españois de Venezuela con un réxime ditatorial dá paso ao silencio cando se achegan novos comicios. A non cobertura das novas electorais é a única baza posible para seguir mantendo viva a idea da ditadura. É así que oscilando entre a manipulación e a ocultación, conseguen que un sistema que se centra no social e non no capital sexa socialmente rexeitado.

Esta situación de silencio mediático é froito do nacemento da Asemblea Nacional Constituínte que serviu non só para dar máis poder ao pobo na toma de decisión política, senón que foi fundamental para avanzar na paz e frear a violencia opositora nas rúas.

A loita contra o imperio: inxerencias internacionais

Desde o inicio da Revolución Bolivariana o eixo imperialista adicouse non só a cuestionar o sistema que comezaba a camiñar, se non a derrubar cada intento de construír un modo diferente de vivir. As dúbidas e as desconfianzas respecto a Venezuela abranguen todos os ámbitos, desde o público/informativo ao gobernamental, e a pesar de que en toda a UE se fixo seguidismo á manipulación promovida polos Estados Unidos de América, o Estado Español tivo sempre un papel determinante.

O ataque continuo e prolongado no tempo que pasou desde o non recoñecemento do Presidente Nicolás Maduro ao apoio do terrorismo no país bolivariano e culminou co apoio de España á Unión Europea perante as sancións estabelecidas contra Venezuela, desembocou na ruptura de relacións durante tres meses. A actitude irrespectuosa e inxerencista de España non foi tolerada polo goberno de Nicolás Maduro, que pretende basear as súas relacións internacionais no respecto e a colaboración no canto de facelo no servilismo e a vasalaxe. A predisposición de Venezuela a manter relacións diplomáticas respectuosas evidénciase no novo intento de retomar o contacto institucional con un estado que violou permanentemente as normativas que rexen as convencións diplomáticas.

Non obstante, a pesar das boas intencións amosadas por Venezuela para retomar as conversas, agárdase con escepticismo a reacción de España, e a súa posición oficial perante as próximas eleccións. Polo momento a súa actitude non é esperanzadora, xa que como membro da Unión Europea e da ONU non mantivo unha voz discrepante ante a negativa das mesmas de enviar observadores internacionais a cubrir os comicios do 20 de maio. A situación apunta, con alta probabilidade, ao non recoñecemento do gañador, e polo tanto, ao continuísmo na deturpación da imaxe da democracia venezolana.

O avance da Revolución: os logros do pobo

A finais do século XX Venezuela seguía a ser un país con dinámicas profundamente coloniais, do que o imperio extraía recursos mentres a maior parte da poboación non tiña as necesidades básicas cubertas. Coa entrada do século XXI e desde os seus inicios, a Revolución Bolivariana puxo as vidas no centro e comezou a construír o soño do Comandante Chávez. As nacionalizacións dos recursos supuxeron un incremento nas arcas estatais que permitiu multiplicar o gasto público, o que significou, a fin de contas, o aumento do índice de desenrolo humano. Camiñouse cara a fin da desigualdade mediante a redución da pobreza, da desnutrición, a erradicación do analfabetismo, o aumento dos servizos de saúde, a redución do desemprego, o aumento dos pensionados ou o aumento do acceso á vivenda e á tecnoloxía. Alén de todo isto, Venezuela demostrou ser unha república xenerosa que aumentou o presuposto para cooperación interamericana.

Sen minusvalorar a figura de Hugo Chávez e recoñecendo a súa altura histórica, cabe sinalar que a Revolución Bolivariana non foi un movemento unipersoal, senón que é un proxecto que precisa de moitos brazos e moitas cabezas, é unha vitoria do pobo que segue en construción, e cuxa continuidade depende, neste momento crítico da reelección de Nicolás Maduro. O actual presidente enfróntase a unha situación difícil, na que as vendas de petróleo aos Estados Unidos de América están en valores mínimos e os presupostos estatais redúcense. A agresividade da oposición e as sancións aplicadas desde os exterior son obstáculos engadidos para unha xestión eficaz, non obstante, Maduro xa ten demostrado que é capaz de gobernar de xeito eficiente en momentos de adversidade. Durante o seu mandato ten combatido constantemente a corrupción dentro das institucións do estado, enfrontado o desabastecemento e a violencia económica, e reforzado a seguridade de xeito que foi posible desactivar un golpe de estado que tería rematado cos avances nomeados.

A resilencia de Nicolás Maduro fai del o candidato ideal para enfrontarse ao constante asedio á Revolución e seguir construíndo un outro modelo político e económico.

O triunfo da democracia, xuntos podemos mais!

A campaña mediática de desprestixio a Venezuela conseguiu que se asuma como certo o que non é real. A suposta ditadura bolivariana celebrou, desde 1999, 5 eleccións presidenciais, 4 eleccións parlamentarias, 6 rexionais, 7 municipais, 6 referendos e 3 consultas constitucionais; a estas convocatorias súmase a do vindeiro 20 de maio que combina presidenciais, municipais e lexislativas. Mais, alén da cantidade, a democracia venezolana é exemplo de calidade. Con un sistema electoral totalmente dixitalizado e con identificación mediante pegada dactilar, a seguridade é maior do que na maior parte dos estados da Europa, e por suposto do que nos Estados Unidos de América. É de valorar tamén que a calidade da democracia teña raíces fondas, e que a poboación asumise a súa participación na vida política desde a base. A descentralización da toma de decisións políticas cara ás asambleas e comunidades permite que numerosos Consellos Comunais, organizacións ou movementos sociais guíen a vida política baixo a dirección e promoción do Ministerio do Poder Popular para as Comunas e Protección Social.

Tamén no ámbito institucional son multitude os partidos que participan da vida política. A estas próximas eleccións, nas que a extrema dereita rexeitou candidatarse, concorren dezaseis partidos representados por catro candidatos; Nicolás Maduro preséntase á reelección á fronte do Gran Polo Patriótico, e enfrontarase a Henri Falcón por Avanzada Progresista, Javier Bertucci de Esperanza por el Cambio e Reinaldo Quijada por Unidad Política Popular 89. O imperio, ante a imposibilidade de parar o avance do pobo nas urnas, rexeita desta volta presentar un candidato; o seu candidato será a indignación popular, a manipulación, o descrédito. Porque nun mundo onde o capital manda non se pode consentir o exemplo dun pobo digno que non só resiste, senón que avanza.

Contra a represión do Estado: todos os proxectos e todas as ideas. En defensa de Arnaldo Otegi

Consideramos da máxima importancia fortalecer a solidariedade e complicidade entre os distintos movementos que constrúen alternativas revolucionarias e de ruptura democrática pola independencia entre as distintas nacións sometidas á dominación do Estado español.r.

O MGS expresa a súa profunda solidariedade e cumplicidade coa coalición EH-Bildu, con Sortu e con Arnaldo Otegi, diante da decisión da Xunta Electoral de Gipuzkoa que nega o seu dereito a se candidatar ao posto de Lehendakari. Prolónganse así as medidas inxustas que xa tiveran como consecuencia un encarceramento de seis anos e medio, unicamente por realizar unha actividade política en clave independentista e a favor da resolución democrática do conflito basco.

Non nos amosamos sorprendidos por unha nova violación de dereitos fundamentais no Estado Español, particularmente dirixida de novo contra o independentismo, xa que só reafirma dúas teses nas que vimos insistindo desde a nosa fundación: que o actual marco xurídico-político é ilexítimo e inxusto, baseado na sucesión desde o réxime anterior e na opresión dos pobos, e que a vía de ruptura co sistema sitúase fundamentalmente nas loitas populares independentistas. O Estado Español non é democrático, e modula a súa actuación en función das súas necesidades, o que inclúe se é preciso a ilegalización de partidos, a persecución policial e xudicial de movementos políticos, sociais e populares, ou a instauración dunha nova lexislación punitiva e securitaria.

Ademais, consideramos da máxima importancia fortalecer a solidariedade e complicidade entre os distintos movementos que constrúen alternativas revolucionarias e de ruptura democrática pola independencia entre as distintas nacións sometidas á dominación do Estado español. Sabemos que virán novos episodios semellantes, nos que se contraporá a vontade dos pobos coa legalidade e arbitrariedade de Madrid, e precisaremos de toda a forza popular que poidamos acumular e organizar. Só vencen os pobos que loitan!

Por unha alternativa política soberanista, de esquerda e de ruptura: apoiemos BNG-Nós Candidatura Galega

O soberanismo galego volve comparecer nestes comicios cunha alternativa electoral que se insire nun programa estratéxico máis amplo, que ten como principais obxectivos a soberanía nacional e a transformación social real.

Este domingo celébranse eleccións xerais no Estado Español, as segundas nun prazo de seis meses ante a ausencia de maiorías parlamentarias para conformar un novo goberno. A conxuntura aberta tras o 20 de decembro non só non serviu para abrir un cambio político que xa se albiscaba minimalista, senón que prolongou durante medio ano o goberno do PP e de Mariano Rajoy, así como a vixencia das súas principais medidas antipopulares, desde a reforma laboral até a LOMCE, a Lei Mordaza ou uns orzamentos antisociais e preparados desde as oligarquías europeas.

Á súa vez, esta conxuntura inscríbese nunha fase política máis ampla, que está caracterizada no fundamental por unha profunda crise económica, que aumentou a explotación e o empobrecemento da maioría social, mais que non se traduciu nunha nova correlación de forzas que revertise a concentración de poder e riqueza e dotase ao pobo galego de instrumentos democráticos. Ao contrario, o sistema político foi quen de construír as súas propias alternativas internas, que aumentaron a pluralidade aparente ao prezo de manter a unanimidade nas cuestións políticas centrais, desde a unidade do Estado e o menosprezo da soberanía nacional, até a defensa do capitalismo e das principais unións interimperialistas. Outra característica desta fase é a reducción da mobilización social e o desprazamento do malestar desde os ámbitos menos controlábeis, as rúas e a organización popular, ata o espazo mediático en mans dos monopolios e o institucionalismo inocuo.

13458724_1017084851674477_5392434892879529227_o

 

O soberanismo galego volve comparecer nestes comicios cunha alternativa electoral que se insire nun programa estratéxico máis amplo, que ten como principais obxectivos a soberanía nacional e a transformación social real. A candidatura BNG-Nós Candidatura Galega revindica o dereito á existencia política do país e a necesidade inmediata de desmontar o legado regresivo do Partido Popular mais tamén de erguer a voz da clase traballadora e das clases populares galegas, que teñen os salarios e as pensións máis baixas do Estado, que soportan as máis altas taxas de precariedade, temporalidade e emigración.

BNG- Nós Candidatura Galega reinvidica así unha política industrial propia, a criazón da banca pública e galega, o apoio aos sectores produtivos, a reversión da precarización, a defensa dos servizos públicos ou unha fiscalidade progresiva, entre outras medidas. Trátanse de propostas que pretenden avanzar no camiño da superación do modelo colonial que mantén o Estado Español, desde a denuncia constante dun deseño global alleo, e construído en función dos intereses da oligarquía española, á súa vez asociada e subordinada ás grandes potencias económicas da UE. En definitiva, Nós Candidatura Galega pretende representar máis un chanzo para cuestionar á vez o modelo institucional e político centralista das últimas décadas e o modelo económico que nos situou na actual emerxencia e exclusión social, para afirmar os dereitos nacionais, económicos e sociais, e responder cunha proposta de superación que garanta o futuro de Galiza e faga fronte ao imperialismo desde a nosa propia realidade e movemento de liberación nacional.

Desde o Movemento Galego ao Socialismo apelamos á clase traballadora e ao conxunto das clases populares galegas a votar neste domingo por BNG-Nós Candidatura Galega, mais tamén a ampliar e intensificar a organización e mobilización popular en defensa das xustas aspiracións do noso pobo, no contexto dun proceso de loita  moito máis amplo que o marcado pola vía institucional.