Homenaxe a Doris Benegas

Somos conscientes de que a herdanza deste referente integral non desaparecerá do movemento popular e revolucionario de Castela, ao que desexamos o maior acerto e éxito para desplegar os valores militantes e humanos da compañeira Doris.

Desde o Movemento Galego ao Socialismo saúdamos e sumámonos á iniciativa de Izquierda Castellana e do resto de organizacións que hoxe homenaxean Doris Benegas en Valladolid. A militante castellana falecía o pasado 29 de xullo aos 64 anos de idade tras toda unha vida de compromiso co movemento nacional castellano, obreiro, popular e feminista, cunha traxectoria inabarcábel de loita e militancia, nas antípodas dos compromisos efémeros, as expresións virtuais ou o arribismo político.

Un longo camiño morado, vermello e comuneiro que será xustamente recoñecido e percorrido de novo no acto que hoxe se celebra. Benegas participou na fundación do movemento xuvenil castelán revolucionario e despois nas súas expresión políticas -da UPC a Izquierda Castellana-, organizou a clase traballadora xa desde o franquismo -o que lle ocasionou o despedimento da Renault-, implicouse na solidariedade internacionalista, dinamizou a fundación das primeiras organizacións feministas na súa cidade, figurou como candidata na lista de Iniciativa Internacionalista -temporalmente ilegalizada polo Tribunal Supremo- e mesmo padeceu un novo proceso represivo nos últimos anos, detida e imputada pola Audiencia Nacional, tras promover diversas mobilizacións nas inmediacións do Congreso español. Como avogada, a súa traxectoria profesional é inseparábel dos mesmos principios e valores: participou de causas como a defensa dos movementos sociais, o xuízo do caso do aceite da colza frente aos empresarios sen escrúpulos, a defensa de militantes independentistas e de esquerda ou a representación de insumisos e antifascistas, a acusación contra as agresións sexuais, a denuncia do narcotráfico e nos últimos tempos a colaboración coas persoas afectadas polos desafiuzamentos. Somos conscientes de que a herdanza deste referente integral non desaparecerá do movemento popular e revolucionario de Castela, ao que desexamos o maior acerto e éxito para desplegar os valores militantes e humanos da compañeira Doris.

Na homenaxe están previstas declaracións políticas, actuacións musicais e a intervención de representantes de diversos movementos sociais, como o feminista e o xuvenil. O acto tamén conta con presenza internacional, cunha delegación galega enviada polo BNG, ademais de intervencións de Sortu, a CUP, ERC ou o Foro de São Paulo, entre outras organizacións que non poderían entenderse sen o internacionalismo, a solidaridade e a amizade mutua entre os movementos que comparten conviccións na loita dos pobos.

Do MGS transmitimos novamente á Izquierda Castellana, e ao conxunto do movemento revolucionario de Castela, a nosa máis fonda aperta, o noso recoñecemento e memoria, conscientes de que a única homenaxe válida para as que loitan é sempre a mesma: a vitoria.

11-S: Pola ruptura democrática en Catalunya

A República Catalana só poderá construírse desde a unilateralidade, a confrontación co Estado, e a aprobación autónoma e desobediente dun novo marco xurídico e aparello administrativo. En realidade, trátase dunha experiencia que é común á boa parte das nacións que foran capaces de se liberar da dominación dun Estado alleo.

O Movemento Galego ao Socialismo participa hoxe na Diada, Día Nacional de Catalunya, nunha nova xornada de mobilización en favor da independencia. O MGS envólvese nesta mobilización coa participación dunha delegación, encabezada por Breixo Lousada, do departamento de Relacións Internacionais, que participou onte nunha reunión convocada pola Candidatura d’Unitat Popular e marcha hoxe na manifestación de Barcelona.

Tras un longo proceso de ruptura, sustentado precisamente nesta dinámica popular e agora con maioría e amplo respaldo parlamentario, o pobo catalán sitúase ás portas da independencia e da construción da República Catalana, o que representará un paso de xigante para o conxunto dos Países Cataláns, e un duro golpe para o Estado Español e o seu réxime, evidentemente o mesmo que tamén somete ao noso pobo.

Queremos tamén aproveitar a ocasión para extraer novas leccións do proceso desenvolto en Catalunya. Existe naquel país unha longa tradición de intentos federalistas, xestión de institucións autonómicas e negociación co Estado; mais á hora de exercer os dereitos nacionais, e polo tanto de se ocupar da cuestión do poder, todos os ensaios, chamadas ao diálogo e xestos foron igualmente futís. Por outra parte, tamén existe outro longo camiño que intentou superar a sumisión e construír a liberdade colectiva, en condicións moi duras.

A toma de conciencia colectiva tornou maioritaria esta segunda traxectoria, que agora se atopa nas súas últimas etapas. Manifestacións masivas nos últimos anos, consultas sobre a autodeterminación nos municipios, unha consulta organizada desde a Generalitat, e finalmente unhas eleccións plebiscitarias que reflectiron unha maioría parlamentaria a favor da independencia: a resposta do Estado foi sempre a mesma, que non existe máis soberanía que a do pobo español, tal e como afirma a Constitución ilexítima do 78, e que polo tanto non existen alternativas. O pobo catalán non ten diante de si máis camiños que o da desobediencia á lexislación española e ás súas institucións, que se negan reiteradamente a recoñecer a autodeterminación a unha comunidade nacional tan determinada e decidida a exercela. Fronte ás urnas que reclama o pobo catalán para constituír un Estado independente, enfronte non existen máis que ameazas, persecucións e o anunciado desplegamento da represión.

Neste contexto, a República Catalana só poderá construírse desde a unilateralidade, a confrontación co Estado, e a aprobación autónoma e desobediente dun novo marco xurídico e aparello administrativo. En realidade, trátase dunha experiencia que é común á boa parte das nacións que foran capaces de se liberar da dominación dun Estado alleo. O maior erro posíbel para un movimento de liberación nacional sería subordinarse á oligarquía dominante e tratar de reformar o Estado que esta criou á súa medida, no noso caso a España herdada do réxime franquista na súa forma prlamentaria e monárquica. A ruptura debe depender exclusivamente da capacidade de organización e mobilización do pobo para materializar a súa vontade democrática, é unilateral e engarza con todas as aspiracións populares.

Desexamos ao pobo catalán o maior dos éxitos na xornada de hoxe e nos intensos meses que veñen por diante, nos que agardamos a reactivación dunha inmensa mobilización popular que garanta a conquista da soberanía, cun punto de referencia no referendum que confirme a Declaración da República Catalana. Enviamos en especial un saúdo internacionalista e revolucionario á CUP e a Poble Lliure, organizacións coas que compartimos os mesmos anceios de liberación nacional e social, de combate patriótico e de esquerdas. Pola nosa parte, comprometémonos a impulsar desde a Galiza a máxima solidariedade internacionalista, a denunciar as novas manobras do Estado, e a dinamizar o noso propio movemento pola ruptura democrática, que contribúa a debilitar o réxime e avanzar na nosa liberación nacional e social.

Contra a represión do Estado: todos os proxectos e todas as ideas. En defensa de Arnaldo Otegi

Consideramos da máxima importancia fortalecer a solidariedade e complicidade entre os distintos movementos que constrúen alternativas revolucionarias e de ruptura democrática pola independencia entre as distintas nacións sometidas á dominación do Estado español.r.

O MGS expresa a súa profunda solidariedade e cumplicidade coa coalición EH-Bildu, con Sortu e con Arnaldo Otegi, diante da decisión da Xunta Electoral de Gipuzkoa que nega o seu dereito a se candidatar ao posto de Lehendakari. Prolónganse así as medidas inxustas que xa tiveran como consecuencia un encarceramento de seis anos e medio, unicamente por realizar unha actividade política en clave independentista e a favor da resolución democrática do conflito basco.

Non nos amosamos sorprendidos por unha nova violación de dereitos fundamentais no Estado Español, particularmente dirixida de novo contra o independentismo, xa que só reafirma dúas teses nas que vimos insistindo desde a nosa fundación: que o actual marco xurídico-político é ilexítimo e inxusto, baseado na sucesión desde o réxime anterior e na opresión dos pobos, e que a vía de ruptura co sistema sitúase fundamentalmente nas loitas populares independentistas. O Estado Español non é democrático, e modula a súa actuación en función das súas necesidades, o que inclúe se é preciso a ilegalización de partidos, a persecución policial e xudicial de movementos políticos, sociais e populares, ou a instauración dunha nova lexislación punitiva e securitaria.

Ademais, consideramos da máxima importancia fortalecer a solidariedade e complicidade entre os distintos movementos que constrúen alternativas revolucionarias e de ruptura democrática pola independencia entre as distintas nacións sometidas á dominación do Estado español. Sabemos que virán novos episodios semellantes, nos que se contraporá a vontade dos pobos coa legalidade e arbitrariedade de Madrid, e precisaremos de toda a forza popular que poidamos acumular e organizar. Só vencen os pobos que loitan!

25 de xullo: abrir o camiño do pobo

A ruptura democrática pola independencia podería agora atopar unha fenda evidente, representar unha altenativa tanxíbel para masas que non poden continuar a viver como antes, como proxecto alternativo e construído desde o noso país e para o seu pobo, que pon en primeiro plano a necesidade de definir e dirixir un modelo económico, por medio do poder popular.

O Movemento Galego ao Socialismo chama á participación popular e masiva na manifestación convocada polo BNG no 25 de xullo e na mobilización organizada polas entidades xuvenís -entre elas Isca!- na tarde do 24. Ademais, tamén animamos a asistir ás numerosas actividades culturais, de lecer, deportivas ou festivas que se concentran no Festigal, no que o noso partido instalará un posto de difusión e venda de material. Trátase das principais expresións coas que o soberanismo galego impulsa neste Día da Patria a súa ambición política, que por forza parece aínda afastada ou mesmo utópica. Mais esta pretensión, que para o MGS se desplega nos obxectivos estratéxicos de independencia e socialismo, é tamén unha necesidade social vinculada ao fin de toda forma de opresión, para transformar e para salvar a vida. É a ambición da emancipación, do cambio político profundo e real que nos libere, expresada moito antes de que teñamos creados os medios que a converterán en realidade.

Esta mobilización chega marcada polas contradicións proprias do momento. Nin Galiza nin ningún outro pobo do mundo pode agardar máis do capitalismo que crise -económica, enerxética, alimentaria, climática- e barbarie: desigualdades sociais en ascenso, un aumento da explotación e opresión política e social, a centralización e concentración da riqueza, unha maior agresividade imperialista e xeralizada, enormes efectos destrutivos sobre os sistemas ecolóxicos e un crecente baleiramento das institucións formalmente democráticas. A ausencia de soberanía impide que o pobo poida escoller un modelo favorábel aos seus intereses, e as consecuencias padecémolas con especial crueza nos últimos anos, con manifestacións claras no declive dos salarios e do emprego, a precarización e terciarización da economía, a sangría da emigración, a privatización do sector público, o inverno demográfico do país…

A cuestión da alternativa é fundamental. Neste contexto, a ruptura democrática pola independencia podería agora atopar unha fenda evidente, representar unha altenativa tanxíbel para masas que non poden continuar a viver como antes, como proxecto alternativo e construído desde o noso país e para o seu pobo, que pon en primeiro plano a necesidade de definir e dirixir un modelo económico, por medio do poder popular. Mais na época de extensión da explotación, a depauperación e a precariedade, na que vivemos con maís dureza o proxecto que nos impoñen a dominación de España e o imperialismo, o soberanismo vive momentos de fraqueza que lle impiden acadar avanzos cualitativos.

Asumimos que non temos aínda os instrumentos axeitados. Mais somos revolucionarias e revolucionarios, non espectadores dos acontecementos. As e os soberanistas debemos prepararnos para unha serie de longas batallas: atopámonos nunha primeira fase dun proceso que debe levar á premente reconstrución e rearticulación do movemento soberanista no seu conxunto, por medio dunha maior maduración, clarificación estratéxica, e capacidade de incidencia social. No curto prazo, precisamos un rexurdir da conciencia nacional e de clase, unha revitalización urxente da mobilización popular, e urxentes transformacións económicas e sociais que superen o status dependente da nosa nación. Teremos máis unha importante oportunidade para as demandar e popularizar no campo electoral, no cadro das importantes eleccións galegas que decorrerán no outono, onde o BNG impulsará unha candidatura e un programa soberanista co obxetivo de abrir unha nova fase política no país.

O noso pobo non é débil, porque forma parte da inmensa maioría da humanidade que padece as mesmas miserias, ten o mesmo inimigo e os mesmo soños: abrir os camiños de todos os pobos para estremecer o mundo.

Unidade e loita no Día da Patria; no Día da Patria, loita e unidade

O chamamento da mobilización debe partir do recoñecemento da estrutura de clases da Galiza de 2016, e polo tanto dirixirse ás clases populares galegas, moi en particular á clase traballadora, e farase énfase na ligazaón entre a loita nacional e a social, e entre a mobilización e as conquistas populares.

1. INTRODUCIÓN

O Día da Patria Galega ten que mobilizar o maior número de persoas en favor das posicións estratéxicas da autodeterminación, a soberanía e a transformación social; para proxectar externa e socialmente a mensaxe principal do soberanismo nesta fase política; e tamén para aproximarse mutuamente ­dentro da coherencia co anterior­ entre as organizacións e persoas sen adscrición organizativa que se identifican no substancial con estas premisas; en definitiva, para construír avanzos na formación de conciencia.

Neste contexto e tal como entendemos que debe artellarse a celebración dunha data de tanta referencia para o soberanismo, sería unha irresponsabilidade reducir a data do 25 de xullo a unha mera demostración de forza dunha estrutura política concreta. Tampouco parece adecuado deixarse levar polas presións dun ano electoral e focalizar a convocatoria neste sentido e poñer de manifesto o excesivo peso do institucionalismo e a dinámica electoral; na práctica, sería unha absorción das enerxías militantes do conxunto do nacionalismo, que atinxen moitos campos e métodos de actuación (social, sindical, cultural, feminista, xuvenil…) en favor da conxuntura e perdendo a oportunidade de saír do calendario escrito deste ano.

Por outra parte, tampouco podemos considerar pertinente unha convocatoria semellante ao do ano anterior, cun discurso desnaturalizado, desideoloxizado e vagamente galeguista, e que eclipsou o papel das organizacións, con certa sombra de sospeita sobre a lexitimidade da poboación soberanista para se organizar de forma permanente en estruturas estábeis.

Neste contexto, do MGS defende un 25 de xullo que non sexa músculo, mitin nin desfile cidadán, senón unidade e loita. Entendemos agrupada no significante “loita” unha serie de reivindicacións mínimas en torno da autodeterminación, o anti­imperialismo e a xustiza social. Neste sentido, desmarcámonos sen complexos de quen que quer unidade mais rexeita a loita ­e pon como condición a desideoloxización que obrigue ao conxunto da mobilización a aceptar a posición politica máis conservadora, mesmo que esta sexa claramente minoritaria­ e tamén dos que reclaman a loita máis descartan a unidade, en nome da confusión entre as imprescindíbeis fortaleza dos principios e confianza nas propias forzas co replegamento interno na identidade e traxectoria da organización propia, co enaltecemento defensivo da estima propia pola existencia da propia organización. Por último, tampouco compartiríamos que ningún sector político utilice a unidade de xeito instrumental, como elemento retórico que permite presentarse ante as bases propias como o seu defensor e a outras partes como obstáculos, como adoita acontecer en torno aos emprazamentos feitos públicos mediaticamente, sen diálogo previo nin confianza e lealdade coas organizacións coas que se pretende convocar.

2. PROPOSTA POLÍTICA

O MGS propón para este Día da Patria a constitución dunha plataforma política e social limitada a convocar e organizar a mobilización, consensuar unhas consignas de mobilización, coordinar a propaganda e consensuar o discurso inicial e final.

Esta plataforma está aberta á participación de todas as entidades políticas e sociais que asuman o formato, recoñezan o papel das organizacións e asuman uns mínimos discursivos.

É evidente que non se pode pretender constituír unha iniciativa conxunta cun modelo completamente pechado, senón que o deseño final debe xurdir como conclusión do debate e acordo entre as organizacións convocantes. Non obstante, si é lexítimo apontar algúns pontos que consideramos de inclusión mínima do noso ponto de partida:

A. A defensa da necesidade da autoorganización e do dereito de autodeterminación, exercido de forma exclusiva e unilateral polo pobo galego como único suxeito lexítimo, culminado nun Estado propio.

B. O consecuente rexeitamento da dependencia e colonización do Estado Español.

C. A denuncia explícita dos principais problemas que atinxen ao noso pobo: a intensidade da explotación laboral e o desemprego, a precariedade, a emigración, o deterioro dos servizos públicos, os ataques contra a identidade nacional, a lingua e a cultura, as distintas medidas agresivas aprobadas por Madrid nos últimos anos (LOMCE, Lei Mordaza, Reformas Laborais, pactos de estabilidade e crecemento, rescate da banca, fiscalidade, etc…).

D. O chamamento da mobilización debe partir do recoñecemento da estrutura de clases da Galiza de 2016, e polo tanto dirixirse ás clases populares galegas, moi en particular á clase traballadora, e farase énfase na ligazaón entre a loita nacional e a social, e entre a mobilización e as conquistas populares, de xeito deslindado da lóxica e dinámica meramente electoral. Tamén ten que incorporar un discurso feminista e antipatriarcal avanzado e congruente coas demandas actuais do movemento.

E. A simboloxía e consignas serán elevadas e identificadas claramente coa liberación nacional.

F. Todas as organizacións convocantes teñen que asumir un compromiso claro coa mobilización, cun posicionamento explícito das súas direccións. Non é aceitábel adherir para contentar a determinados sectores internos e non implicarse para non incomodar a outros.

G. O rexeitamento explícito do imperialismo como fase actual do capitalismo, con énfase particular en manifestacións como a ofensiva do capital en todos os campos (privatizacións, austeridade, TTIP), a vixencia das distintas estruturas imperialistas (UE e OTAN en particular) e o recurso á guerra e á violencia de Estado como instrumento permanente.

H. A afirmación de internacionalismo e solidariedade con todos os pobos que loitan pola súa liberdade do imperialismo.

I. O manifesto convocante, a intervención final e os seus protagonistas serán consensuados entre as organizacións convocantes.