A 44 anos do seu asasinato. Moncho Reboiras, na memoria e na acción.

Lucía Freire chamou a atención sobre as prioridades de reforzar a organización e concienciación da clase traballadora, en combate coa ideoloxía dominante. 

O militante revolucionario, o comunista e independentista, o cadro político, o organizador sindical, o activista cultural… Cada 12 de agosto o Movemento Galego ao Socialismo e Isca! lembran non só a figura de Moncho Reboiras, asasinado nos estertores do franquismo cando aínda comezaba a articular o movemento nacional popular, senón a vixencia das súas ideas e das nosas necesidades, as de construír as ferramentas organizativas e ideolóxicas coas que nos liberar.

Polo MGS tomou a palabra Lucía Freire, membro da MN do partido e da Executiva Confederal da CIG, quen realizou unha valoración da actual situación política, chamando a atención sobre as prioridades de reforzar a organización e concienciación da clase traballadora, en combate coa ideoloxía dominante. Fixo fincapé no estreito contacto coas masas que se realiza dentro do sindicalismo nacionalista e de clase, se ben chamou a atención sobre a necesidade de redobrar os esforzos formativos para que este non se limite á resolución dos conflitos. Entre outros aspectos, tamén sinalou o avanzo, aínda insuficiente, da participación das mulleres no movemento nacional popular.

Interveu tamén Nemésio Barxa, avogado que nos anos 70 defendeu as distintas represaliadas da UPG e doutras organizacións. Nun discurso ateigado de referencias emotivas, lembrou as dificuldades existentes nos primeiros momentos para coñecer as circunstancias do asasinato de Reboiras, dada a práctica de ocultación e manipulación policial e xudicial do tardofranquismo e tamén da Transición. De feito, explicou que acadou o acceso á información no transcurso dun proceso aberto contra Francisco Carballo, que fora xulgado por escribir que Reboiras fora asasinado. Barxa argumentara que precisaba da información para poder atender ao seu defendido, quen tamén intervira nesta mesma homenaxe en 2013. Barxa enmarcou o asasinato de Reboiras dentro das características estruturais do réxime franquista, o terror e a desmemoria, contra as que se erguían mozos como Reboiras, desde o ámbito estudantil, o traballo na fábrica ou o cultural, e notou que o Moncho representaba unha figura excepcional, non só pola súa enerxía, amor ao país, ao seu pobo e a súa lingua, senón porque a súa actividade puido atinxir todos estes campos.

Participaron tamén Xoán Bautista, do BNG de Dodro, e José Rodríguez, por Isca!. O primeiro reflexionou sobre o traballo político que hoxe pode desenvolver o nacionalismo, como legado de actuacións comprometidas e mesmo heroicas no pasado. O segundo  chamou a atención sobre o inmenso traballo desenvolvido por Reboiras nos seus 25 anos de vida, e sinalou a complexa situación material na que se atopa a mocidade galega na actualidade, necesitada de alternativas profundas e de organizacións que defendan os seus intereses e aspiracións, desde o estudantil até o mundo do traballo.

A homenaxe incluíu tamén a actuación musical do grupo Raiba!, que ofreceu unha adaptación exclusiva do seu repertorio ao formato acústico e estreou tamén un tema especificamente dedicado a Moncho Reboiras. O acto concluíu cos dous himnos que identifican ao comunismo galego, a Internacional e o Himno Nacional, e coa entrega dunha coroa de flores na tumba de Reboiras.

Podes ver aquí a galería fotográfica.

Contra a criminalización do independentismo, solidariedade

Bautista Álvarez

Estas actuacións contra o independentismo de esquerdas enmárcanse no contexto de represión política e criminalización que sofre nestas semanas con maior intensidade o pobo catalán, vinculada a todos os intentos do Estado español de deter o lexítimo exercicio do dereito de autodeterminación, coa celebración do referendo do vindeiro 1-O.

 

Desde o Movemento Galego ao Socialismo queremos mostrar a nosa solidariedade cos militantes de Poble Lliure contra os que a Fiscalía do Estado ten presentado unha demanda de “enaltecimento do terrorismo” por un acto dedicado ao militante independentista Julià Babia celebrado o pasado febreiro en  Castelló de Farfanya, e que vén de ser aceptada pola Audiencia Nacional, e mostrar o noso total rexeitamento a esta medida.

Esta apertura de dilixencias realízase contra un acto de recordo e memoria de toda unha xeración de independentistas que durante os anos 70 e 80 van manter a coherencia na loita contra este réxime herdeiro do franquismo, e que mantivo viva unha denuncia que hoxe xa é maioritaria na sociedade catalá.

Estas actuacións contra o independentismo de esquerdas enmárcanse no contexto de represión política e criminalización que sofre nestas semanas con maior intensidade o pobo catalán, vinculada a todos os intentos do Estado español de deter o lexítimo exercicio do dereito de autodeterminación, coa celebración do referendo do vindeiro 1-O.

Así, vemos constantes vulneracións de dereitos civís e políticos: rexistros de imprentas ou medios de comunicación para confiscar urnas e papeletas, a censura de portais webs informativos, ameazas a funcionarios de diferentes administracións que colaboren co referendo, e toda a maquinaria xudicial estatal a aplicar o “dereito do inimigo”: chamada a declarar de 712 alcaldes e alcaldesas, multas económicas e sancións administrativas a membros do Govern e da Mesa do Parlament, e mesmo o asalto de institucións catalás e a detención de membros do seu goberno, coa suspensión “de facto” da autonomía, o intento de  control político da policía catalá e a presente ameaza de intervención policial e/ou militar. Igualmente, o aparello estatal e o conxunto de medios de comunicación tentan vincular a masiva, firme e mesmo festiva reinvindicación independentista con conatos violentos, utilizando eles mesmos a linguaxe de guerra: “incautacións”, “desarticulacións”, “desmantelamentos” e outras expresións que tentan facer aparecer o movemento democrático e popular catalán como unha ameaza: estas actuacións contra militantes de Poble Lliure enmárcanse igualmente nesta estratexia estatal.

Desde o Movemento Galego ao Socialismo queremos pois solidarizarnos con Poble Lliure e o conxunto do movemento popular e democrático pola autodeterminación e a independencia catalá que está o sofrer a persecución do Estado. Un Estado saído do franquismo que mostra plenamente a súa faciana represiva frente ás demandas democráticas dos povos, a verdadeira  chave de ruptura, tamén para Galiza, dun réxime fundado na negación dos dereitos nacionais e sociais dos nosos países.

Comisión Permanente do Movemento Galego ao Socialismo

Na Galiza, a 24 de setembro de 2017

No pasamento de Bautista Álvarez: o fío vermello e patriótico

Bautista Álvarez

Identificámonos no fío vermello e patriótico que percorre a historia para preparar e organizar un proceso revolucionario pola independencia e o socialismo no noso país, pola nosa patria e por todas as explotadas e explotados do mundo, o que constituirá a única homenaxe posíbel a Bautista Álvarez e a todas e todos aquelas que nos precederan ou acompañaran na loita.

 

O Movemento Galego ao Socialismo transmite ás súas condolencias a todas as persoas familiares, amigas, camaradas e compañeiras de Bautista Álvarez na hora do seu pasamento. Dirixímonos tamén a todas as militantes da Unión do Povo Galego (UPG) e do Bloque Nacionalista Galego (BNG), partido e fronte nas que militou durante toda a súa vida o histórico militante, quen participou da fundación de ambas organizacións.

Nado en 1933 en San Amaro, formado en Filosofía e Letras, Bautista Álvarez desenvolveu algunhas das primeiras iniciativas políticas e culturais na emigración -como en tantas outras experiencias da nosa historia e do movemento soberanista e independentista en particular- coa fundación do grupo “Brais Pinto” en Madrid. En 1964 funda a Unión do Povo Galego e participa na redacción dos seus 10 pontos programáticos iniciais, xunto a Xosé Luís Méndez Ferrín, Xosé A. Arxona, Mª Xosé Queizán e Raimundo Patiño. No percurso dunha longa traxectoria militante, Bautista Álvarez padecería a represión española nos cárceres e cuarteis da Guardia Civil, sería electo ao Parlamento Autonómico pola coalición Bloque (AN-PG/UPG) – PSG e expulsado, xunto a Lois Diéguez e Claudio López Garrido, por non acatar a Constitución imposta, e despois reeleito durante catro lexislaturas polo BNG, e desempeñou responsabilidades dirixentes na UPG (Presidente entre 1977 e 2008) e no BNG (membro da Comisión Permanente desde 1982 até 2002). Tamén desempeñou unha notábel actividade cultural e presidiu a fundación que o seu partido creou co seu nome en 2004. Trátase dunha longa traxectoria que se funde inevitabelmente coa do soberanismo e as súas principais organizacións nas súas últimas décadas, nunhas condicións difíceis con acertos e erros que explican e levan no seu conxunto até o noso actual movemento de liberación nacional.

Coa actividade da xeración de Bautista Álvarez abríase unha nova etapa na historia do movemento de liberación nacional galego, abruptamente interrompida pola contraofensiva e vitoria fascista, na que se tentaba aplicar o marxismo, teorica e practicamente, ás condicións nacionais, políticas e económicas da Galiza. Por primeira vez incardinábase a causa galega, dentro da loita internacional polo socialismo, o que representaba unha imprescindíbel ruptura explícita coas fases precedentes, pequenoburguesas, agraristas ou populistas, do galeguismo, sen negar a súa trascendencia nacional, histórica e democrática. Á marxe das diferencias de criterio, estratexia e opinión entre o MGS e a UPG na actualidade, recoñécemonos plenamente na xeira aberta pola irrupción dun marxismo-leninismo galego e patriótico e comprometémonos na actualidade co desenvolvemento e reforzamento da agrupación de forzas populares e soberanistas no BNG xunto a outros milleiros de militantes. Identificámonos no fío vermello e patriótico que percorre a historia para preparar e organizar un proceso revolucionario pola independencia e o socialismo no noso país, pola nosa patria e por todas as explotadas e explotados do mundo, o que constituirá a única homenaxe posíbel a Bautista Álvarez e a todas e todos aquelas que nos precederan ou acompañaran na loita.

Viva Galiza independente e socialista!

Comisión Permanente do Movemento Galego ao Socialismo

Na Galiza, a 16 de setembro de 2017

2017: Moncho Reboiras presente!

Élia Lago: “A vida de Moncho foi truncada aos vinte e cinco anos, mas, rebelde até o último segundo, sachou, abonou e sementou para que hoxe estexamos aquí lembrándoo e loitando con convencimento todos os días das nosas vidas”

Como cada ano desde a súa fundación, o Movemento Galego ao Socialismo celebrou este 12 de agosto, 42º cabodano do asasinato de Moncho Reboiras pola policía española, unha homenaxe a Moncho Reboiras, militante exemplar da causa da liberación nacional e social de Galiza. Fíxoo, máis unha vez, misturando o necesario exercicio da reivindicación cunha dose de celebración da memoria e confraternización entre os máis dun cento de asistentes, moitos deles veciños e veciñas de Moncho Reboiras e da súa familia e tamén xente procedente doutras comarcas do país que quixeron participar nunha xornada que medra ano a ano.  

O acto, conducido por Ximena González, iniciou coas palabras de Xoán Bautista Mariño, concelleiro do BNG no concello de Dodro, a que pertence Imo. Mariño centrouse na necesidade de continuarmos colectivamente a loita da que tamén Moncho Reboiras facía parte: a loita por superar un sistema capitalista que nos oprime e que ten, no caso particular de Galiza, unha fasquía extractivista e colonial que nos aferrolla dobremente. A continuación foi a quenda de Élia Lago, membro da Mesa Nacional do MGS e de Isca!, que reflexionou sobre a necesaria identificación entre as nosas circunstancias e aquelas nas que viviu Moncho Reboiras, sobre o significado intenso do compromiso militante, até as últimas consecuencias, e sobre os retos para un futuro libre e socialista. Pola súa parte, Ramiro Oubiña, histórico militante sindical, centrou a súa intervención en pór de relevo a importancia de Reboiras na creación do primeiro sindicato galego — o SOG — en medio aos estertores do franquismo, e  comparou a situación daquela altura coa actual, evidenciando a farsa da chamada “transición” e o inmenso traballo que aínda fica por facer, caracterizando a autonomía e o estado do ben estar como ferramentas do capital destinadas a desinchar as apostas revolucionarias e independentistas en períodos longos e pondo de relevo que apenas a militancia real e diaria nas causas da soberanía e do socialismo pode conducir a avanzos reais. 

Este ano, as intervencións políticas e de homenaxe estiveron intercaladas polos temas cargados de sentimento social e reivindicativo do cantautor galego Roberto Sobrado, que deron paso á ofrenda floral acompañada polo canto dos himnos da Patria e da Internacional, que fecharon o acto.  Sen embargo, como vén sendo habitual, unha boa parte das asistentes continuaron a xornada nunha carballeira próxima na que o MGS realiza un xantar aberto de convivio e confraternización co que dá por rematado o curso político.

Este ano, como os anteriores, a homenaxe a Moncho Reboiras en Imo foi precedida dunha intensa campaña de axitación con centro na figura de Reboiras e que, como o ano pasado, baixo o lema “Moncho Reboiras Vive!”, cubriu a maior parte do país e, en particular, as comarcas do Barbanza e Compostela.

Podes acceder á galería completa de GzFoto clicando aquí.

Paso a paso, independencia e socialismo

Para o soberanismo galego ábrense oportunidades neste ciclo, aproveitando a relativa mellora da percepción social que atravesa o soberanismo a nível político. A falta de alternativas críbeis ás organizacións sistémicas xeran oportunidades que, de non seren aproveitadas, non redundarán na mellora das posicións políticas nacionalistas. É momento de apresentármonos como unha forza política e social que ten propostas concretas, tácticas e estratéxicas, que son substancialmente diferenciadas do resto de forzas políticas, sen ideas e submisas ás axendas que marcan as súas respectivas direccións estatais. Remarcar o perfil propio das propostas soberanistas axudará a facernos ver como a única alternativa á situación de devalo e destrución económica, social, ambiental ou demográfica que vive Galiza.

Ademais, o debate soberanista no Estado estará nun punto álxido neste ciclo debido ao proceso independentista que se vive en Cataluña: o soberanismo ten que aproveitar para dar un debate en chave galega, que combine por un lado a defensa do dereito democrático a decidir das nacións frente a un Estado autoritario e o apoio á súa independencia, e por outro sinalar as melloras concretas que se derivarían de acadarmos a soberanía no noso país.

Sabendo que a situación e conxuntura de cada país é moi diferente, o repto é non só a asunción das propostas concretas e razoábeis que o nacionalismo pon sobre a mesa, mais incardinar esas propostas no programa global de transformación que defende o soberanismo, de forma que pasemos a gañar a hexemonía ideolóxica na sociedade, avanzando de sermos unha minoría, aínda que significativa, a sermos maioría. Dada a correlación de forzas no país que impide polo de agora a xeración de propostas de avanzos de calado partilladas con outros actores, é nesa acentuación do perfil propio que debemos apostar.

Para lograrmos eses avanzos, precisamos actuar en diversas frontes, tanto sectoriais, de coordenación, como de tipo de traballo. Por un lado, é preciso estreitarmos a colaboración xa existente nalgúns campos entre todas as entidades e organizacións que partillan o obxectivo da soberanía nacional e formalizala, de forma que poidamos, desde o respecto á autonomía de cada quen e de forma horizontal, partillar análises e deseñar actuacións en común.

En concreto, é fundamental aproveitar colectivamente a forza do sindicalismo nacionalista: se a soberanía é a ferramenta para vivermos mellor, a consecuencia inmediata é que o foco fundamental do soberanismo, tamén a nível político, debe estar na clase traballadora e clases populares e as súas condicións materiais de existencia, algo que se debe reflectir nas súas propostas, campañas, actuacións e discurso — que non poden ser maioritariamente asépticas desde a óptica de clase.

A difusión das nosas propostas e a presión social que só pode darnos a mobilización e activación da nosa base social é imprescindíbel. Ese vector fundamental ten que ir acompañado sempre dunha actuación a nivel institucional que reforce esas dinámicas, desde o nível local até o nacional. Neses espazos é fundamental mantermos á vez unha xestión exemplar, transparente e transformadora co confronto, legal e simbólico, cos corsés estatais impostos ao noso país: desde o financiamento local e as regras do défice até a imposición da bandeira española, a figura do xefe do Estado e o seu exército. É momento ademais para, por fin, reforzarmos a coordenación dos espazos locais onde a nosa presenza institucional é maior cunha axenda nacional, de forma que iniciativas exitosas a nivel local non fiquen como casos isolados e pontuais, estendendo ao conxunto do país esas propostas, o que dará máis potencia e visibilidade ás nosas actuacións.

A focaxe de todas estas iniciativas non pode ser, pois, unicamente segmentaria e sen ligazón: a simple colocación de demandas puntuais, unha tras outra, por moi adecuadas ou socialmente sentidas que sexan cada unha delas non xerará aumento ningún da conciencia nacional se ficaren á marxe dun contexto global dentro dunha explicación estrutural das causas da dependencia ou se os males son atribuídos apenas á deficiente ou nula actuación do goberno que en cada momento ocupar a Xunta ou o Estado. É o modelo autonómico que nega a soberanía e a nosa capacidade de dispor de instrumentos para mudarmos a realidade dentro do sistema capitalista a razón fundamental que subxace baixo estes problemas, e cómpre non só analizalo, como tamén espallalo.

É tan preciso non enunciar no baleiro a necesidade da soberanía, de forma que se percibise como unha demanda abstracta, e mostrar os aspectos concretos en que substancia esa necesidade, como conectar esas demandas puntuais coa reivindicación global, de forma que non poda ser subsumida polo sistema sen provocar contradicións. O marco xeral de actuación onde se insiren todas as demandas debe ser, pois, a necesidade da ruptura democrática en todas as ordes, e non só mudanzas parciais, necesarias, mais que poden ser revertidas ou diminuídas nun marco sistémico que non controlamos.

A denuncia das deficiencias que apresentan as redes de transporte en Galiza, for por estrada, camiños de ferro, conexións portuarias ou aéreas non pode verse desligada das limitacións legais impostas ao noso país para proceder ao ordenamento destas cuestións. Neste caso, como noutros, haberá que remarcar que estas limitacións proveñen de Madrid, dun deseño e duns intereses alleos que privilexian conexións exteriores, ordenacións estatais que nos prexudican e beneficios empresariais considerados a curto prazo, e non as necesidades das galegas e galegos, e que polo tanto só superando o actual marco legal poden ser definitivamente resoltos.

A cuestión enerxética non pode ser desligada igualmente da necesidade da propriedade, xestión e control público galego das súas infraestruturas, da súa ordenación e explotación, unha en maos estatais e outras en maos de capital transnacional, de forma que necesidades como a xestión hídrica, eléctrica e enerxética respondan a criterios públicos como servizos básicos e universais, de sustentabilidade ecolóxica, etcétera.

As loitas pola manutención e ampliación dos servizos de sanidade, educación, pensións, servizos sociais, etc. non poden ser desligadas da necesidade dunha facenda soberana, e de igual forma as reivindicacións laborais teñen que ter presente a necesidade dun marco galego de relacións laborais soberano que garanta o dereito a un traballo digno, onde toda a lexislación de aplicación sexa decidida aquí e non en Madrid.

No ámbito da lingua precisamos facer patente a falta efectiva de dereitos individuais e colectivos para vivirmos en galego de forma exixente e masiva, desde o ensino até o sector servizos, así como nos postos de traballo, resultado non só das prohibicións da Xunta de Galiza, a cativa lexislación galega, e da ruptura dunha anterior suposta “pax lingüística” que tamén condenaba o galego ao devalo. A situación é tamén resultado dun ordenamento constitucional que sitúa os idiomas que non son o español nunha situación de puro voluntarismo e falta de necesidade de uso, nunha “suboficialidade” que impide resolver o conflito lingüístico — que sempre existiu — de forma favorábel ao galego.

Todas estas cuestións teñen que ter o seu reflexo equilibrado no discurso público da organización política e do conxunto do soberanismo, combinando as explicacións concretas coa alternativa xeral, de forma que a demanda da soberanía estea presente de forma constante no discurso político: é necesario que a extracción pública das conclusións e consecuencias das demandas inmediatas non estea escurecida, desaparecida ou fique á vontade das persoas que fan a transmisión pública das alternativas do nacionalismo, aplicando no seu conxunto as directrices que emanan do aprobado de forma colectiva dos organismos e asembleas.

Nun momento en que a sociedade vive de forma intensa as consecuencias da actual crise sistémica, onde o desemprego e a precariedade configuran o día a día da maior parte dos galegos e galegas, cunha ideoloxía imperante que fomenta o individualismo e o “sálvese quen puder”, a criación e activación de tecido popular a todos os níveis desde o asociacionismo de base é unha tarefa urxente dos soberanistas: a participación e o impulso de iniciativas sociais en todos os campos, cunha perspectiva nacional e popular, do máis local até o nacional e o internacionalismo axudará ao aumento de conciencia e á referencialidade dos militantes e base social nacionalista.

Só desde unha actuación constante e firme no cultural, no lingüístico, na defensa e ampliación dos servizos públicos, da clase traballadora en cada conflito, do territorio frente ás agresións,  seremos quen de socializar e visualizar ese proxecto propio e diferenciado dunha Galiza dona de si e socialmente xusta. Ademais, isto contribuirá ao necesario aumento da militancia e base social soberanista, e á formación, promoción e relevo de cadros políticos, cuestión imprescindíbel para afrontarmos con garantías todas as tarefas que requer un movemento social e político como o noso, que procura unha transformación completa da realidade social, para o que se precisa ter continxentes aínda mais amplos dispostos ao activismo e á actividade política.

Todas estas iniciativas, tanto propostas e campañas das organizacións como actuacións institucionais servirán pois á “pedagoxia” soberanista imprescindíbel: as demandas e a práctica mostrarán á sociedade que a forma de avanzarmos na mellora das condicións de vida é através da vía soberanista, avanzando paso a paso cara unha República Galega independente no camiño do socialismo.

Desde o Movemento Galego ao Socialismo chamamos a participar na manifestación nacional convocada polo BNG no Día da Patria, e que sairá ás 12h da Alameda de Compostela.