A 44 anos do seu asasinato. Moncho Reboiras, na memoria e na acción.

Lucía Freire chamou a atención sobre as prioridades de reforzar a organización e concienciación da clase traballadora, en combate coa ideoloxía dominante. 

O militante revolucionario, o comunista e independentista, o cadro político, o organizador sindical, o activista cultural… Cada 12 de agosto o Movemento Galego ao Socialismo e Isca! lembran non só a figura de Moncho Reboiras, asasinado nos estertores do franquismo cando aínda comezaba a articular o movemento nacional popular, senón a vixencia das súas ideas e das nosas necesidades, as de construír as ferramentas organizativas e ideolóxicas coas que nos liberar.

Polo MGS tomou a palabra Lucía Freire, membro da MN do partido e da Executiva Confederal da CIG, quen realizou unha valoración da actual situación política, chamando a atención sobre as prioridades de reforzar a organización e concienciación da clase traballadora, en combate coa ideoloxía dominante. Fixo fincapé no estreito contacto coas masas que se realiza dentro do sindicalismo nacionalista e de clase, se ben chamou a atención sobre a necesidade de redobrar os esforzos formativos para que este non se limite á resolución dos conflitos. Entre outros aspectos, tamén sinalou o avanzo, aínda insuficiente, da participación das mulleres no movemento nacional popular.

Interveu tamén Nemésio Barxa, avogado que nos anos 70 defendeu as distintas represaliadas da UPG e doutras organizacións. Nun discurso ateigado de referencias emotivas, lembrou as dificuldades existentes nos primeiros momentos para coñecer as circunstancias do asasinato de Reboiras, dada a práctica de ocultación e manipulación policial e xudicial do tardofranquismo e tamén da Transición. De feito, explicou que acadou o acceso á información no transcurso dun proceso aberto contra Francisco Carballo, que fora xulgado por escribir que Reboiras fora asasinado. Barxa argumentara que precisaba da información para poder atender ao seu defendido, quen tamén intervira nesta mesma homenaxe en 2013. Barxa enmarcou o asasinato de Reboiras dentro das características estruturais do réxime franquista, o terror e a desmemoria, contra as que se erguían mozos como Reboiras, desde o ámbito estudantil, o traballo na fábrica ou o cultural, e notou que o Moncho representaba unha figura excepcional, non só pola súa enerxía, amor ao país, ao seu pobo e a súa lingua, senón porque a súa actividade puido atinxir todos estes campos.

Participaron tamén Xoán Bautista, do BNG de Dodro, e José Rodríguez, por Isca!. O primeiro reflexionou sobre o traballo político que hoxe pode desenvolver o nacionalismo, como legado de actuacións comprometidas e mesmo heroicas no pasado. O segundo  chamou a atención sobre o inmenso traballo desenvolvido por Reboiras nos seus 25 anos de vida, e sinalou a complexa situación material na que se atopa a mocidade galega na actualidade, necesitada de alternativas profundas e de organizacións que defendan os seus intereses e aspiracións, desde o estudantil até o mundo do traballo.

A homenaxe incluíu tamén a actuación musical do grupo Raiba!, que ofreceu unha adaptación exclusiva do seu repertorio ao formato acústico e estreou tamén un tema especificamente dedicado a Moncho Reboiras. O acto concluíu cos dous himnos que identifican ao comunismo galego, a Internacional e o Himno Nacional, e coa entrega dunha coroa de flores na tumba de Reboiras.

Podes ver aquí a galería fotográfica.

2017: Moncho Reboiras presente!

Élia Lago: “A vida de Moncho foi truncada aos vinte e cinco anos, mas, rebelde até o último segundo, sachou, abonou e sementou para que hoxe estexamos aquí lembrándoo e loitando con convencimento todos os días das nosas vidas”

Como cada ano desde a súa fundación, o Movemento Galego ao Socialismo celebrou este 12 de agosto, 42º cabodano do asasinato de Moncho Reboiras pola policía española, unha homenaxe a Moncho Reboiras, militante exemplar da causa da liberación nacional e social de Galiza. Fíxoo, máis unha vez, misturando o necesario exercicio da reivindicación cunha dose de celebración da memoria e confraternización entre os máis dun cento de asistentes, moitos deles veciños e veciñas de Moncho Reboiras e da súa familia e tamén xente procedente doutras comarcas do país que quixeron participar nunha xornada que medra ano a ano.  

O acto, conducido por Ximena González, iniciou coas palabras de Xoán Bautista Mariño, concelleiro do BNG no concello de Dodro, a que pertence Imo. Mariño centrouse na necesidade de continuarmos colectivamente a loita da que tamén Moncho Reboiras facía parte: a loita por superar un sistema capitalista que nos oprime e que ten, no caso particular de Galiza, unha fasquía extractivista e colonial que nos aferrolla dobremente. A continuación foi a quenda de Élia Lago, membro da Mesa Nacional do MGS e de Isca!, que reflexionou sobre a necesaria identificación entre as nosas circunstancias e aquelas nas que viviu Moncho Reboiras, sobre o significado intenso do compromiso militante, até as últimas consecuencias, e sobre os retos para un futuro libre e socialista. Pola súa parte, Ramiro Oubiña, histórico militante sindical, centrou a súa intervención en pór de relevo a importancia de Reboiras na creación do primeiro sindicato galego — o SOG — en medio aos estertores do franquismo, e  comparou a situación daquela altura coa actual, evidenciando a farsa da chamada “transición” e o inmenso traballo que aínda fica por facer, caracterizando a autonomía e o estado do ben estar como ferramentas do capital destinadas a desinchar as apostas revolucionarias e independentistas en períodos longos e pondo de relevo que apenas a militancia real e diaria nas causas da soberanía e do socialismo pode conducir a avanzos reais. 

Este ano, as intervencións políticas e de homenaxe estiveron intercaladas polos temas cargados de sentimento social e reivindicativo do cantautor galego Roberto Sobrado, que deron paso á ofrenda floral acompañada polo canto dos himnos da Patria e da Internacional, que fecharon o acto.  Sen embargo, como vén sendo habitual, unha boa parte das asistentes continuaron a xornada nunha carballeira próxima na que o MGS realiza un xantar aberto de convivio e confraternización co que dá por rematado o curso político.

Este ano, como os anteriores, a homenaxe a Moncho Reboiras en Imo foi precedida dunha intensa campaña de axitación con centro na figura de Reboiras e que, como o ano pasado, baixo o lema “Moncho Reboiras Vive!”, cubriu a maior parte do país e, en particular, as comarcas do Barbanza e Compostela.

Podes acceder á galería completa de GzFoto clicando aquí.

Ante a “operación Jaro”, solidariedade e mobilización contra a represión

Desde o Movemento Galego ao Socialismo queremos aproveitar este novo episodio represivo para chamar a atención sobre o carácter ilexítimo da xustiza española, que continúa a funcionar como unha ferramenta do Estado contra aqueles movementos disidentes que cuestionan o réxime.

Nove militantes independentistas foran detidos en outubro de 2015 no marco da “Operación Jaro”,  tras a cal a Audiencia Nacional ordenou a suspensión de actividades da organización política Causa Galiza, posteriormente anulada. Sen embargo, malia que a organización pode actuar con garantías legais –o que desmonta a maior parte da argumentación previa da Fiscalía e da Audiencia Nacional- si continúa o proceso penal contra estes nove militantes, acusados de enaltecimento do terrorismo e de integración en banda terrorista.

Desde o Movemento Galego ao Socialismo queremos aproveitar este novo episodio represivo para chamar a atención sobre o carácter ilexítimo da xustiza española, que continúa a funcionar como unha ferramenta do Estado contra aqueles movementos disidentes que cuestionan o réxime. Esta manipulación instrumental do sistema xudicial exércese con especial intensidade contra as organizacións e iniciativas de liberación nacional e nomeadamente desde a Audiencia Nacional, un tribunal especializado na represión política que tamén simboliza a continuidade e adaptacións das estruturas franquistas do réxime previo.

Tampouco é nova a elasticidade e flexibilidade que se aplican ás nocións de “terrorismo” e ás súas derivacións, como o enaltecemento, a apoloxía, a consideración de “entorno”, etc… Por medio desta linguaxe, e das súas moi concretas consecuencias policiais e penais, o Estado Español aplica unha caste de dereito penal do inimigo que sitúa nunha xigantesca indefensión a aquelas persoas e movementos populares que se mobilizan en defensa de principios soberanistas, e outras e moi diversas causas políticas e sociais, e que xa ten levado á ilegalización de partidos políticos,peches de xornais ou persecucións policiais e penais contra as máis diversas organización.

Esta situación non é meramente conxuntural, senón que responde a estruturas de continuidade, moi en particular, a dominación do Estado Español sobre os distintos pobos a el sometidos e a súa negativa (convincente e reiteradamente demostrada) a contemplar calquera solución que respete as vontades libremente expresadas. Daquela, non chegaremos a superarmos por completo a vía represiva sen unha ruptura total e definitiva co réxime, en clave independentista e popular, que inicie unha nova etapa tamén caracterizada pola extensión das liberdades e dereitos democráticos. No entanto, é preciso que en cada etapa e ante cada golpe sexamos capaces de organizar respostas adecuadas, reforzando a organización e mobilización popular e contribuindo a unha máis positiva correlación de forzas.

En consecuencia, do MGS adherimos e chamamos á manifestación convocada por diversas organización políticas e sociais para o domingo 23 en Compostela, na que se esixirá o fin deste proceso político-xudicial. Por último, transmitimos a nosa solidariedade persoal e política ás persoas encausadas e desexamos que poidan participar con plenitude de dereitos na vida política do noso país.

Homenaxe a Doris Benegas

Somos conscientes de que a herdanza deste referente integral non desaparecerá do movemento popular e revolucionario de Castela, ao que desexamos o maior acerto e éxito para desplegar os valores militantes e humanos da compañeira Doris.

Desde o Movemento Galego ao Socialismo saúdamos e sumámonos á iniciativa de Izquierda Castellana e do resto de organizacións que hoxe homenaxean Doris Benegas en Valladolid. A militante castellana falecía o pasado 29 de xullo aos 64 anos de idade tras toda unha vida de compromiso co movemento nacional castellano, obreiro, popular e feminista, cunha traxectoria inabarcábel de loita e militancia, nas antípodas dos compromisos efémeros, as expresións virtuais ou o arribismo político.

Un longo camiño morado, vermello e comuneiro que será xustamente recoñecido e percorrido de novo no acto que hoxe se celebra. Benegas participou na fundación do movemento xuvenil castelán revolucionario e despois nas súas expresión políticas -da UPC a Izquierda Castellana-, organizou a clase traballadora xa desde o franquismo -o que lle ocasionou o despedimento da Renault-, implicouse na solidariedade internacionalista, dinamizou a fundación das primeiras organizacións feministas na súa cidade, figurou como candidata na lista de Iniciativa Internacionalista -temporalmente ilegalizada polo Tribunal Supremo- e mesmo padeceu un novo proceso represivo nos últimos anos, detida e imputada pola Audiencia Nacional, tras promover diversas mobilizacións nas inmediacións do Congreso español. Como avogada, a súa traxectoria profesional é inseparábel dos mesmos principios e valores: participou de causas como a defensa dos movementos sociais, o xuízo do caso do aceite da colza frente aos empresarios sen escrúpulos, a defensa de militantes independentistas e de esquerda ou a representación de insumisos e antifascistas, a acusación contra as agresións sexuais, a denuncia do narcotráfico e nos últimos tempos a colaboración coas persoas afectadas polos desafiuzamentos. Somos conscientes de que a herdanza deste referente integral non desaparecerá do movemento popular e revolucionario de Castela, ao que desexamos o maior acerto e éxito para desplegar os valores militantes e humanos da compañeira Doris.

Na homenaxe están previstas declaracións políticas, actuacións musicais e a intervención de representantes de diversos movementos sociais, como o feminista e o xuvenil. O acto tamén conta con presenza internacional, cunha delegación galega enviada polo BNG, ademais de intervencións de Sortu, a CUP, ERC ou o Foro de São Paulo, entre outras organizacións que non poderían entenderse sen o internacionalismo, a solidaridade e a amizade mutua entre os movementos que comparten conviccións na loita dos pobos.

Do MGS transmitimos novamente á Izquierda Castellana, e ao conxunto do movemento revolucionario de Castela, a nosa máis fonda aperta, o noso recoñecemento e memoria, conscientes de que a única homenaxe válida para as que loitan é sempre a mesma: a vitoria.

Internacionalismo: Refórzase a coordenación entre organizacións independentistas e revolucionarias

 
 

O encontro serviu para asinar un manifesto conxunto, que reproducimos a continuación, no que as organizacións participantes comparten análises sobre o carácter irreformábel do Estado e o necesario acceso á soberanía popular e á independencia das nacións sometidas, e á vez impulsar unha Mesa Internacional de Organizacións Independentistas e Revolucionarias para articular a solidariedade entre os respectivos pobos.

O Movemento Galego ao Socialismo participou no pasado 9 de outubro na Diada do País Valencià, a convite da organización irmá Poble Lliure. O responsábel de Organización, Inácio Pavón, e o Responsábel das Relacións Internacionais, José Emílio Vicente, marcharon na manifestación que reclamou nas rúas de València o dereito a decidir, mais tamén dunha intensa xornada que incluiu un acto internacionalista, a sinatura dun manifesto e a constitución dunha Mesa Internacional de Organizacións Independentistas e Revolucionarias, foro de diálogo e coordenación entre diversos partidos.

Os actos comezaron na mañá do domingo, onde se sucederon as intervencións políticas a cargo de Andalucía Comunista, Izquierda Castellana, UPG, MGS, Sortu e Poble Lliure. Do Movemento Galego ao Socialismo chamouse a reforzar a loita soberanista e de esquerdas nas distintas nacións, tanto como ferramenta de resistencia ante unha profunda crise do capitalismo con gravísimas consecuencias para os pobos, como na sua dimensión de auténtico vector de ruptura e transformación, incapaz de ser asimilado polo sistema, na liña do expresado no manifesto conxunto. Resaltouse tamén a capacidade de resistencia do soberanismo galego, a pesar de todas as dificuldades, cando se asenta na mobilización social e na organización da clase traballadora. Por último, o MGS reiterou a solidariedade ante calquera ataque á ruptura independentista aberta na Catalunya, e anunciou un especial seguimento deste proceso nos vindeiros meses, nos que sen dúbida aumentará a confrontación co Estado.

O encontro serviu para asinar un manifesto conxunto, que reproducimos a continuación, no que as organizacións participantes comparten análises sobre o carácter irreformábel do Estado e o necesario acceso á soberanía popular e á independencia das nacións sometidas, e á vez impulsar unha Mesa Internacional de Organizacións Independentistas e Revolucionarias para articular a solidariedade entre os respectivos pobos.

Ademais, o MGS participou na manifestación unitaria que pola tarde reuniu a milleiros de persoas. O lema principal xiraba en torno do financiamento do País Valencià, se ben as consignas e organizacións presentes defendían tamén un amplo abano de reivindicacións, nas que salienta o dereito a decidir do País Valencià, no camiño da constitución dunha república conxunta dos Países Cataláns. 

A seguir podes ler o texto do manifesto asinado no encontro:

Non hai cambio sen ruptura... Autodeterminación e independencia: democracia para os pobos!

O réxime xurdido da transacción do franquismo á monarquía borbónica vixente os últimos 40 anos presenta síntomas claros de esgotamento:

Non serviu para garantir unhas condicións de vida digna ao conxunto das clases populares e traballadoras dos diferentes pobos oprimidos polo estado español. Máis ben ao contrario: reforzouse o carácter oligárquico do estado e acentuáronse as inxustizas sociais, consagrando un modelo económico ao servizo de especuladores e terratenientes que se fundamenta na desposesión sistemática e os retrocesos constantes en canto a dereitos sociais e laborais.

Nen sequera deu resposta á realidade plurinacional do estado e as ansias de liberdade e soberanía dos pobos que o conforman, senón que involucionou até un réxime desacomplexadamente hostil contra a diversidade de linguas, culturas e identidades. O seu carácter oligárquico supón un freo insalvábel ao desenvolvemento de modelos económicos que respondan as necesidades reais das diferentes nacións; e consagra situacións de inxustiza como o colonialismo interno, os latifundios, as taxas de paro vergonzantes ou o espolio fiscal, que tan só favorecen as elites que o rexen.

É un réxime sostido principalmente na corrupción, que hai que cualificar de sistèmica, posto que foi o mecanismo polo cal os grandes capitais impuxeran as súas políticas, privatizando servizos esenciais, favorecendo a especulación, danando a saúde pública, a calidade ambiental e, en xeral, o espazo e o ben común, e conformando un sistema fiscal que tan só favorece as grandes fortunas.

É neste contexto, agravado polo proceso de reestruturación capitalista iniciado no 2008, que as clases populares andaluzas, vascas, castelás, catalás e galegas han ir tomando conciencia da necesidade dun cambio de réxime, dun novo modelo económico que dea resposta ás necesidades e demandas sociais e dunha democratización política que garanta a soberanía popular e a erradicación da corrupción.

E é tamén neste contexto que o réxime respondeu ofrecendo a súa rexeneración, a mal chamada “nova política”: unha proposta de cambio sen ruptura que, como tal, non é máis nada que unha operación de maquillaxe e de reposto de protagonistas que non pon en cuestión os fundamentos do estado nin o sistema de dominación.

As organizacións de esquerdas consecuentes de Galiza, os Països Catalans, Euskalherria, Castela e Andalucía, herdeiras da loita polos dereitos sociais e políticos dos noso pobos, somos moi conscientes do engano que supuxo a transacción franquista.

Somos ben conscientes de que non haberá cambio posíbel no estado español sen unha ruptura democrática que cuestione de raíz a monarquía borbónica.

E somos moi conscientes que esta Ruptura tan só é posíbel a partir da plena soberanía popular, é dicer, do exercicio do Dereito á Autodeterminación e o acceso á Independencia dos nosos pobos.

Desde o caso Betaragune e a inhabilitación de Arnaldo Otegi, até o encarceramento de Andrés Bódalo e a represión ao sindicalismo combativo andaluz, pasando pola criminalización e persecución xudicial contra o independentismo catalán, o estado español móstranos constantemente o seu carácter antidemocrático. Un Estado do que xa tan só restan as cloacas e un sistema xudicial totalmente sometido aos designios do poder político e económico. Un Estado irreformábel e unha prisión de pobos.

Por iso, as organizacións asinantes, seguindo os compromisos da Declaración de Valencia do 25 de abril de 2015:

  • Reafirmámonos na necesidade da Ruptura Democrática como única vía para un cambio real favorábel ao conxunto das clases populares.
  • Consecuentemente, despregaremos políticas de apoio mutuo cara a lograr o exercicio do Dereito á Autodeterminación e o recoñecemento da Independencia dos nosos pobos.
  • Traballaremos para configurar un marco de relacións internacionais baseado na paz, a cooperación e o respecto da soberanía dos pobos.
  • Comprometémonos a impulsar unha Mesa Internacional de Organizacións Independentistas e Revolucionarias que sirva para articular a solidariedade entre os nosos pobos, para o despregamento de espazos de debate, cooperación e apoio mutuo na loita; e, en xeral, para a definición e construción dun proxecto compartido de transformación social desde as respectivas e plenas soberanías nacionais.

València, Països Cataláns, 9 de Outubro de 2016.

Andalucía Comunista
Izquierda Castellana
Movemento Galego ao Socialismo
Primeira Linha
Unión do Povo Galego
Sortu
Poble Lliure