2017: Moncho Reboiras presente!

Élia Lago: “A vida de Moncho foi truncada aos vinte e cinco anos, mas, rebelde até o último segundo, sachou, abonou e sementou para que hoxe estexamos aquí lembrándoo e loitando con convencimento todos os días das nosas vidas”

Como cada ano desde a súa fundación, o Movemento Galego ao Socialismo celebrou este 12 de agosto, 42º cabodano do asasinato de Moncho Reboiras pola policía española, unha homenaxe a Moncho Reboiras, militante exemplar da causa da liberación nacional e social de Galiza. Fíxoo, máis unha vez, misturando o necesario exercicio da reivindicación cunha dose de celebración da memoria e confraternización entre os máis dun cento de asistentes, moitos deles veciños e veciñas de Moncho Reboiras e da súa familia e tamén xente procedente doutras comarcas do país que quixeron participar nunha xornada que medra ano a ano.  

O acto, conducido por Ximena González, iniciou coas palabras de Xoán Bautista Mariño, concelleiro do BNG no concello de Dodro, a que pertence Imo. Mariño centrouse na necesidade de continuarmos colectivamente a loita da que tamén Moncho Reboiras facía parte: a loita por superar un sistema capitalista que nos oprime e que ten, no caso particular de Galiza, unha fasquía extractivista e colonial que nos aferrolla dobremente. A continuación foi a quenda de Élia Lago, membro da Mesa Nacional do MGS e de Isca!, que reflexionou sobre a necesaria identificación entre as nosas circunstancias e aquelas nas que viviu Moncho Reboiras, sobre o significado intenso do compromiso militante, até as últimas consecuencias, e sobre os retos para un futuro libre e socialista. Pola súa parte, Ramiro Oubiña, histórico militante sindical, centrou a súa intervención en pór de relevo a importancia de Reboiras na creación do primeiro sindicato galego — o SOG — en medio aos estertores do franquismo, e  comparou a situación daquela altura coa actual, evidenciando a farsa da chamada “transición” e o inmenso traballo que aínda fica por facer, caracterizando a autonomía e o estado do ben estar como ferramentas do capital destinadas a desinchar as apostas revolucionarias e independentistas en períodos longos e pondo de relevo que apenas a militancia real e diaria nas causas da soberanía e do socialismo pode conducir a avanzos reais. 

Este ano, as intervencións políticas e de homenaxe estiveron intercaladas polos temas cargados de sentimento social e reivindicativo do cantautor galego Roberto Sobrado, que deron paso á ofrenda floral acompañada polo canto dos himnos da Patria e da Internacional, que fecharon o acto.  Sen embargo, como vén sendo habitual, unha boa parte das asistentes continuaron a xornada nunha carballeira próxima na que o MGS realiza un xantar aberto de convivio e confraternización co que dá por rematado o curso político.

Este ano, como os anteriores, a homenaxe a Moncho Reboiras en Imo foi precedida dunha intensa campaña de axitación con centro na figura de Reboiras e que, como o ano pasado, baixo o lema “Moncho Reboiras Vive!”, cubriu a maior parte do país e, en particular, as comarcas do Barbanza e Compostela.

Podes acceder á galería completa de GzFoto clicando aquí.

Ante a “operación Jaro”, solidariedade e mobilización contra a represión

Desde o Movemento Galego ao Socialismo queremos aproveitar este novo episodio represivo para chamar a atención sobre o carácter ilexítimo da xustiza española, que continúa a funcionar como unha ferramenta do Estado contra aqueles movementos disidentes que cuestionan o réxime.

Nove militantes independentistas foran detidos en outubro de 2015 no marco da “Operación Jaro”,  tras a cal a Audiencia Nacional ordenou a suspensión de actividades da organización política Causa Galiza, posteriormente anulada. Sen embargo, malia que a organización pode actuar con garantías legais –o que desmonta a maior parte da argumentación previa da Fiscalía e da Audiencia Nacional- si continúa o proceso penal contra estes nove militantes, acusados de enaltecimento do terrorismo e de integración en banda terrorista.

Desde o Movemento Galego ao Socialismo queremos aproveitar este novo episodio represivo para chamar a atención sobre o carácter ilexítimo da xustiza española, que continúa a funcionar como unha ferramenta do Estado contra aqueles movementos disidentes que cuestionan o réxime. Esta manipulación instrumental do sistema xudicial exércese con especial intensidade contra as organizacións e iniciativas de liberación nacional e nomeadamente desde a Audiencia Nacional, un tribunal especializado na represión política que tamén simboliza a continuidade e adaptacións das estruturas franquistas do réxime previo.

Tampouco é nova a elasticidade e flexibilidade que se aplican ás nocións de “terrorismo” e ás súas derivacións, como o enaltecemento, a apoloxía, a consideración de “entorno”, etc… Por medio desta linguaxe, e das súas moi concretas consecuencias policiais e penais, o Estado Español aplica unha caste de dereito penal do inimigo que sitúa nunha xigantesca indefensión a aquelas persoas e movementos populares que se mobilizan en defensa de principios soberanistas, e outras e moi diversas causas políticas e sociais, e que xa ten levado á ilegalización de partidos políticos,peches de xornais ou persecucións policiais e penais contra as máis diversas organización.

Esta situación non é meramente conxuntural, senón que responde a estruturas de continuidade, moi en particular, a dominación do Estado Español sobre os distintos pobos a el sometidos e a súa negativa (convincente e reiteradamente demostrada) a contemplar calquera solución que respete as vontades libremente expresadas. Daquela, non chegaremos a superarmos por completo a vía represiva sen unha ruptura total e definitiva co réxime, en clave independentista e popular, que inicie unha nova etapa tamén caracterizada pola extensión das liberdades e dereitos democráticos. No entanto, é preciso que en cada etapa e ante cada golpe sexamos capaces de organizar respostas adecuadas, reforzando a organización e mobilización popular e contribuindo a unha máis positiva correlación de forzas.

En consecuencia, do MGS adherimos e chamamos á manifestación convocada por diversas organización políticas e sociais para o domingo 23 en Compostela, na que se esixirá o fin deste proceso político-xudicial. Por último, transmitimos a nosa solidariedade persoal e política ás persoas encausadas e desexamos que poidan participar con plenitude de dereitos na vida política do noso país.

Homenaxe a Doris Benegas

Somos conscientes de que a herdanza deste referente integral non desaparecerá do movemento popular e revolucionario de Castela, ao que desexamos o maior acerto e éxito para desplegar os valores militantes e humanos da compañeira Doris.

Desde o Movemento Galego ao Socialismo saúdamos e sumámonos á iniciativa de Izquierda Castellana e do resto de organizacións que hoxe homenaxean Doris Benegas en Valladolid. A militante castellana falecía o pasado 29 de xullo aos 64 anos de idade tras toda unha vida de compromiso co movemento nacional castellano, obreiro, popular e feminista, cunha traxectoria inabarcábel de loita e militancia, nas antípodas dos compromisos efémeros, as expresións virtuais ou o arribismo político.

Un longo camiño morado, vermello e comuneiro que será xustamente recoñecido e percorrido de novo no acto que hoxe se celebra. Benegas participou na fundación do movemento xuvenil castelán revolucionario e despois nas súas expresión políticas -da UPC a Izquierda Castellana-, organizou a clase traballadora xa desde o franquismo -o que lle ocasionou o despedimento da Renault-, implicouse na solidariedade internacionalista, dinamizou a fundación das primeiras organizacións feministas na súa cidade, figurou como candidata na lista de Iniciativa Internacionalista -temporalmente ilegalizada polo Tribunal Supremo- e mesmo padeceu un novo proceso represivo nos últimos anos, detida e imputada pola Audiencia Nacional, tras promover diversas mobilizacións nas inmediacións do Congreso español. Como avogada, a súa traxectoria profesional é inseparábel dos mesmos principios e valores: participou de causas como a defensa dos movementos sociais, o xuízo do caso do aceite da colza frente aos empresarios sen escrúpulos, a defensa de militantes independentistas e de esquerda ou a representación de insumisos e antifascistas, a acusación contra as agresións sexuais, a denuncia do narcotráfico e nos últimos tempos a colaboración coas persoas afectadas polos desafiuzamentos. Somos conscientes de que a herdanza deste referente integral non desaparecerá do movemento popular e revolucionario de Castela, ao que desexamos o maior acerto e éxito para desplegar os valores militantes e humanos da compañeira Doris.

Na homenaxe están previstas declaracións políticas, actuacións musicais e a intervención de representantes de diversos movementos sociais, como o feminista e o xuvenil. O acto tamén conta con presenza internacional, cunha delegación galega enviada polo BNG, ademais de intervencións de Sortu, a CUP, ERC ou o Foro de São Paulo, entre outras organizacións que non poderían entenderse sen o internacionalismo, a solidaridade e a amizade mutua entre os movementos que comparten conviccións na loita dos pobos.

Do MGS transmitimos novamente á Izquierda Castellana, e ao conxunto do movemento revolucionario de Castela, a nosa máis fonda aperta, o noso recoñecemento e memoria, conscientes de que a única homenaxe válida para as que loitan é sempre a mesma: a vitoria.

Internacionalismo: Refórzase a coordenación entre organizacións independentistas e revolucionarias

 
 

O encontro serviu para asinar un manifesto conxunto, que reproducimos a continuación, no que as organizacións participantes comparten análises sobre o carácter irreformábel do Estado e o necesario acceso á soberanía popular e á independencia das nacións sometidas, e á vez impulsar unha Mesa Internacional de Organizacións Independentistas e Revolucionarias para articular a solidariedade entre os respectivos pobos.

O Movemento Galego ao Socialismo participou no pasado 9 de outubro na Diada do País Valencià, a convite da organización irmá Poble Lliure. O responsábel de Organización, Inácio Pavón, e o Responsábel das Relacións Internacionais, José Emílio Vicente, marcharon na manifestación que reclamou nas rúas de València o dereito a decidir, mais tamén dunha intensa xornada que incluiu un acto internacionalista, a sinatura dun manifesto e a constitución dunha Mesa Internacional de Organizacións Independentistas e Revolucionarias, foro de diálogo e coordenación entre diversos partidos.

Os actos comezaron na mañá do domingo, onde se sucederon as intervencións políticas a cargo de Andalucía Comunista, Izquierda Castellana, UPG, MGS, Sortu e Poble Lliure. Do Movemento Galego ao Socialismo chamouse a reforzar a loita soberanista e de esquerdas nas distintas nacións, tanto como ferramenta de resistencia ante unha profunda crise do capitalismo con gravísimas consecuencias para os pobos, como na sua dimensión de auténtico vector de ruptura e transformación, incapaz de ser asimilado polo sistema, na liña do expresado no manifesto conxunto. Resaltouse tamén a capacidade de resistencia do soberanismo galego, a pesar de todas as dificuldades, cando se asenta na mobilización social e na organización da clase traballadora. Por último, o MGS reiterou a solidariedade ante calquera ataque á ruptura independentista aberta na Catalunya, e anunciou un especial seguimento deste proceso nos vindeiros meses, nos que sen dúbida aumentará a confrontación co Estado.

O encontro serviu para asinar un manifesto conxunto, que reproducimos a continuación, no que as organizacións participantes comparten análises sobre o carácter irreformábel do Estado e o necesario acceso á soberanía popular e á independencia das nacións sometidas, e á vez impulsar unha Mesa Internacional de Organizacións Independentistas e Revolucionarias para articular a solidariedade entre os respectivos pobos.

Ademais, o MGS participou na manifestación unitaria que pola tarde reuniu a milleiros de persoas. O lema principal xiraba en torno do financiamento do País Valencià, se ben as consignas e organizacións presentes defendían tamén un amplo abano de reivindicacións, nas que salienta o dereito a decidir do País Valencià, no camiño da constitución dunha república conxunta dos Países Cataláns. 

A seguir podes ler o texto do manifesto asinado no encontro:

Non hai cambio sen ruptura... Autodeterminación e independencia: democracia para os pobos!

O réxime xurdido da transacción do franquismo á monarquía borbónica vixente os últimos 40 anos presenta síntomas claros de esgotamento:

Non serviu para garantir unhas condicións de vida digna ao conxunto das clases populares e traballadoras dos diferentes pobos oprimidos polo estado español. Máis ben ao contrario: reforzouse o carácter oligárquico do estado e acentuáronse as inxustizas sociais, consagrando un modelo económico ao servizo de especuladores e terratenientes que se fundamenta na desposesión sistemática e os retrocesos constantes en canto a dereitos sociais e laborais.

Nen sequera deu resposta á realidade plurinacional do estado e as ansias de liberdade e soberanía dos pobos que o conforman, senón que involucionou até un réxime desacomplexadamente hostil contra a diversidade de linguas, culturas e identidades. O seu carácter oligárquico supón un freo insalvábel ao desenvolvemento de modelos económicos que respondan as necesidades reais das diferentes nacións; e consagra situacións de inxustiza como o colonialismo interno, os latifundios, as taxas de paro vergonzantes ou o espolio fiscal, que tan só favorecen as elites que o rexen.

É un réxime sostido principalmente na corrupción, que hai que cualificar de sistèmica, posto que foi o mecanismo polo cal os grandes capitais impuxeran as súas políticas, privatizando servizos esenciais, favorecendo a especulación, danando a saúde pública, a calidade ambiental e, en xeral, o espazo e o ben común, e conformando un sistema fiscal que tan só favorece as grandes fortunas.

É neste contexto, agravado polo proceso de reestruturación capitalista iniciado no 2008, que as clases populares andaluzas, vascas, castelás, catalás e galegas han ir tomando conciencia da necesidade dun cambio de réxime, dun novo modelo económico que dea resposta ás necesidades e demandas sociais e dunha democratización política que garanta a soberanía popular e a erradicación da corrupción.

E é tamén neste contexto que o réxime respondeu ofrecendo a súa rexeneración, a mal chamada “nova política”: unha proposta de cambio sen ruptura que, como tal, non é máis nada que unha operación de maquillaxe e de reposto de protagonistas que non pon en cuestión os fundamentos do estado nin o sistema de dominación.

As organizacións de esquerdas consecuentes de Galiza, os Països Catalans, Euskalherria, Castela e Andalucía, herdeiras da loita polos dereitos sociais e políticos dos noso pobos, somos moi conscientes do engano que supuxo a transacción franquista.

Somos ben conscientes de que non haberá cambio posíbel no estado español sen unha ruptura democrática que cuestione de raíz a monarquía borbónica.

E somos moi conscientes que esta Ruptura tan só é posíbel a partir da plena soberanía popular, é dicer, do exercicio do Dereito á Autodeterminación e o acceso á Independencia dos nosos pobos.

Desde o caso Betaragune e a inhabilitación de Arnaldo Otegi, até o encarceramento de Andrés Bódalo e a represión ao sindicalismo combativo andaluz, pasando pola criminalización e persecución xudicial contra o independentismo catalán, o estado español móstranos constantemente o seu carácter antidemocrático. Un Estado do que xa tan só restan as cloacas e un sistema xudicial totalmente sometido aos designios do poder político e económico. Un Estado irreformábel e unha prisión de pobos.

Por iso, as organizacións asinantes, seguindo os compromisos da Declaración de Valencia do 25 de abril de 2015:

  • Reafirmámonos na necesidade da Ruptura Democrática como única vía para un cambio real favorábel ao conxunto das clases populares.
  • Consecuentemente, despregaremos políticas de apoio mutuo cara a lograr o exercicio do Dereito á Autodeterminación e o recoñecemento da Independencia dos nosos pobos.
  • Traballaremos para configurar un marco de relacións internacionais baseado na paz, a cooperación e o respecto da soberanía dos pobos.
  • Comprometémonos a impulsar unha Mesa Internacional de Organizacións Independentistas e Revolucionarias que sirva para articular a solidariedade entre os nosos pobos, para o despregamento de espazos de debate, cooperación e apoio mutuo na loita; e, en xeral, para a definición e construción dun proxecto compartido de transformación social desde as respectivas e plenas soberanías nacionais.

València, Països Cataláns, 9 de Outubro de 2016.

Andalucía Comunista
Izquierda Castellana
Movemento Galego ao Socialismo
Primeira Linha
Unión do Povo Galego
Sortu
Poble Lliure

11-S: Pola ruptura democrática en Catalunya

A República Catalana só poderá construírse desde a unilateralidade, a confrontación co Estado, e a aprobación autónoma e desobediente dun novo marco xurídico e aparello administrativo. En realidade, trátase dunha experiencia que é común á boa parte das nacións que foran capaces de se liberar da dominación dun Estado alleo.

O Movemento Galego ao Socialismo participa hoxe na Diada, Día Nacional de Catalunya, nunha nova xornada de mobilización en favor da independencia. O MGS envólvese nesta mobilización coa participación dunha delegación, encabezada por Breixo Lousada, do departamento de Relacións Internacionais, que participou onte nunha reunión convocada pola Candidatura d’Unitat Popular e marcha hoxe na manifestación de Barcelona.

Tras un longo proceso de ruptura, sustentado precisamente nesta dinámica popular e agora con maioría e amplo respaldo parlamentario, o pobo catalán sitúase ás portas da independencia e da construción da República Catalana, o que representará un paso de xigante para o conxunto dos Países Cataláns, e un duro golpe para o Estado Español e o seu réxime, evidentemente o mesmo que tamén somete ao noso pobo.

Queremos tamén aproveitar a ocasión para extraer novas leccións do proceso desenvolto en Catalunya. Existe naquel país unha longa tradición de intentos federalistas, xestión de institucións autonómicas e negociación co Estado; mais á hora de exercer os dereitos nacionais, e polo tanto de se ocupar da cuestión do poder, todos os ensaios, chamadas ao diálogo e xestos foron igualmente futís. Por outra parte, tamén existe outro longo camiño que intentou superar a sumisión e construír a liberdade colectiva, en condicións moi duras.

A toma de conciencia colectiva tornou maioritaria esta segunda traxectoria, que agora se atopa nas súas últimas etapas. Manifestacións masivas nos últimos anos, consultas sobre a autodeterminación nos municipios, unha consulta organizada desde a Generalitat, e finalmente unhas eleccións plebiscitarias que reflectiron unha maioría parlamentaria a favor da independencia: a resposta do Estado foi sempre a mesma, que non existe máis soberanía que a do pobo español, tal e como afirma a Constitución ilexítima do 78, e que polo tanto non existen alternativas. O pobo catalán non ten diante de si máis camiños que o da desobediencia á lexislación española e ás súas institucións, que se negan reiteradamente a recoñecer a autodeterminación a unha comunidade nacional tan determinada e decidida a exercela. Fronte ás urnas que reclama o pobo catalán para constituír un Estado independente, enfronte non existen máis que ameazas, persecucións e o anunciado desplegamento da represión.

Neste contexto, a República Catalana só poderá construírse desde a unilateralidade, a confrontación co Estado, e a aprobación autónoma e desobediente dun novo marco xurídico e aparello administrativo. En realidade, trátase dunha experiencia que é común á boa parte das nacións que foran capaces de se liberar da dominación dun Estado alleo. O maior erro posíbel para un movimento de liberación nacional sería subordinarse á oligarquía dominante e tratar de reformar o Estado que esta criou á súa medida, no noso caso a España herdada do réxime franquista na súa forma prlamentaria e monárquica. A ruptura debe depender exclusivamente da capacidade de organización e mobilización do pobo para materializar a súa vontade democrática, é unilateral e engarza con todas as aspiracións populares.

Desexamos ao pobo catalán o maior dos éxitos na xornada de hoxe e nos intensos meses que veñen por diante, nos que agardamos a reactivación dunha inmensa mobilización popular que garanta a conquista da soberanía, cun punto de referencia no referendum que confirme a Declaración da República Catalana. Enviamos en especial un saúdo internacionalista e revolucionario á CUP e a Poble Lliure, organizacións coas que compartimos os mesmos anceios de liberación nacional e social, de combate patriótico e de esquerdas. Pola nosa parte, comprometémonos a impulsar desde a Galiza a máxima solidariedade internacionalista, a denunciar as novas manobras do Estado, e a dinamizar o noso propio movemento pola ruptura democrática, que contribúa a debilitar o réxime e avanzar na nosa liberación nacional e social.