Homenaxe a Doris Benegas

Somos conscientes de que a herdanza deste referente integral non desaparecerá do movemento popular e revolucionario de Castela, ao que desexamos o maior acerto e éxito para desplegar os valores militantes e humanos da compañeira Doris.

Desde o Movemento Galego ao Socialismo saúdamos e sumámonos á iniciativa de Izquierda Castellana e do resto de organizacións que hoxe homenaxean Doris Benegas en Valladolid. A militante castellana falecía o pasado 29 de xullo aos 64 anos de idade tras toda unha vida de compromiso co movemento nacional castellano, obreiro, popular e feminista, cunha traxectoria inabarcábel de loita e militancia, nas antípodas dos compromisos efémeros, as expresións virtuais ou o arribismo político.

Un longo camiño morado, vermello e comuneiro que será xustamente recoñecido e percorrido de novo no acto que hoxe se celebra. Benegas participou na fundación do movemento xuvenil castelán revolucionario e despois nas súas expresión políticas -da UPC a Izquierda Castellana-, organizou a clase traballadora xa desde o franquismo -o que lle ocasionou o despedimento da Renault-, implicouse na solidariedade internacionalista, dinamizou a fundación das primeiras organizacións feministas na súa cidade, figurou como candidata na lista de Iniciativa Internacionalista -temporalmente ilegalizada polo Tribunal Supremo- e mesmo padeceu un novo proceso represivo nos últimos anos, detida e imputada pola Audiencia Nacional, tras promover diversas mobilizacións nas inmediacións do Congreso español. Como avogada, a súa traxectoria profesional é inseparábel dos mesmos principios e valores: participou de causas como a defensa dos movementos sociais, o xuízo do caso do aceite da colza frente aos empresarios sen escrúpulos, a defensa de militantes independentistas e de esquerda ou a representación de insumisos e antifascistas, a acusación contra as agresións sexuais, a denuncia do narcotráfico e nos últimos tempos a colaboración coas persoas afectadas polos desafiuzamentos. Somos conscientes de que a herdanza deste referente integral non desaparecerá do movemento popular e revolucionario de Castela, ao que desexamos o maior acerto e éxito para desplegar os valores militantes e humanos da compañeira Doris.

Na homenaxe están previstas declaracións políticas, actuacións musicais e a intervención de representantes de diversos movementos sociais, como o feminista e o xuvenil. O acto tamén conta con presenza internacional, cunha delegación galega enviada polo BNG, ademais de intervencións de Sortu, a CUP, ERC ou o Foro de São Paulo, entre outras organizacións que non poderían entenderse sen o internacionalismo, a solidaridade e a amizade mutua entre os movementos que comparten conviccións na loita dos pobos.

Do MGS transmitimos novamente á Izquierda Castellana, e ao conxunto do movemento revolucionario de Castela, a nosa máis fonda aperta, o noso recoñecemento e memoria, conscientes de que a única homenaxe válida para as que loitan é sempre a mesma: a vitoria.

11-S: Pola ruptura democrática en Catalunya

A República Catalana só poderá construírse desde a unilateralidade, a confrontación co Estado, e a aprobación autónoma e desobediente dun novo marco xurídico e aparello administrativo. En realidade, trátase dunha experiencia que é común á boa parte das nacións que foran capaces de se liberar da dominación dun Estado alleo.

O Movemento Galego ao Socialismo participa hoxe na Diada, Día Nacional de Catalunya, nunha nova xornada de mobilización en favor da independencia. O MGS envólvese nesta mobilización coa participación dunha delegación, encabezada por Breixo Lousada, do departamento de Relacións Internacionais, que participou onte nunha reunión convocada pola Candidatura d’Unitat Popular e marcha hoxe na manifestación de Barcelona.

Tras un longo proceso de ruptura, sustentado precisamente nesta dinámica popular e agora con maioría e amplo respaldo parlamentario, o pobo catalán sitúase ás portas da independencia e da construción da República Catalana, o que representará un paso de xigante para o conxunto dos Países Cataláns, e un duro golpe para o Estado Español e o seu réxime, evidentemente o mesmo que tamén somete ao noso pobo.

Queremos tamén aproveitar a ocasión para extraer novas leccións do proceso desenvolto en Catalunya. Existe naquel país unha longa tradición de intentos federalistas, xestión de institucións autonómicas e negociación co Estado; mais á hora de exercer os dereitos nacionais, e polo tanto de se ocupar da cuestión do poder, todos os ensaios, chamadas ao diálogo e xestos foron igualmente futís. Por outra parte, tamén existe outro longo camiño que intentou superar a sumisión e construír a liberdade colectiva, en condicións moi duras.

A toma de conciencia colectiva tornou maioritaria esta segunda traxectoria, que agora se atopa nas súas últimas etapas. Manifestacións masivas nos últimos anos, consultas sobre a autodeterminación nos municipios, unha consulta organizada desde a Generalitat, e finalmente unhas eleccións plebiscitarias que reflectiron unha maioría parlamentaria a favor da independencia: a resposta do Estado foi sempre a mesma, que non existe máis soberanía que a do pobo español, tal e como afirma a Constitución ilexítima do 78, e que polo tanto non existen alternativas. O pobo catalán non ten diante de si máis camiños que o da desobediencia á lexislación española e ás súas institucións, que se negan reiteradamente a recoñecer a autodeterminación a unha comunidade nacional tan determinada e decidida a exercela. Fronte ás urnas que reclama o pobo catalán para constituír un Estado independente, enfronte non existen máis que ameazas, persecucións e o anunciado desplegamento da represión.

Neste contexto, a República Catalana só poderá construírse desde a unilateralidade, a confrontación co Estado, e a aprobación autónoma e desobediente dun novo marco xurídico e aparello administrativo. En realidade, trátase dunha experiencia que é común á boa parte das nacións que foran capaces de se liberar da dominación dun Estado alleo. O maior erro posíbel para un movimento de liberación nacional sería subordinarse á oligarquía dominante e tratar de reformar o Estado que esta criou á súa medida, no noso caso a España herdada do réxime franquista na súa forma prlamentaria e monárquica. A ruptura debe depender exclusivamente da capacidade de organización e mobilización do pobo para materializar a súa vontade democrática, é unilateral e engarza con todas as aspiracións populares.

Desexamos ao pobo catalán o maior dos éxitos na xornada de hoxe e nos intensos meses que veñen por diante, nos que agardamos a reactivación dunha inmensa mobilización popular que garanta a conquista da soberanía, cun punto de referencia no referendum que confirme a Declaración da República Catalana. Enviamos en especial un saúdo internacionalista e revolucionario á CUP e a Poble Lliure, organizacións coas que compartimos os mesmos anceios de liberación nacional e social, de combate patriótico e de esquerdas. Pola nosa parte, comprometémonos a impulsar desde a Galiza a máxima solidariedade internacionalista, a denunciar as novas manobras do Estado, e a dinamizar o noso propio movemento pola ruptura democrática, que contribúa a debilitar o réxime e avanzar na nosa liberación nacional e social.

O MGS participa na I Asemblea Nacional de Poble Lliure

Desde o MGS transmitimos novamente os nosos azos a Poble Lliure e ao conxunto das clases populares catalás, conscientes de que teremos que manter e reforzar a solidariedade no camiño da emancipación.

O Movemento Galego ao Socialismo participou na I Asemblea Nacional de Poble Lliure, organización política independentista, socialista e feminista dos Països Catalans, que tivo lugar o pasado 12 de xuño en Barcelona. O responsábel das Relacións Internacionais do MGS, José Emílio Vicente, asistiu ao acto de clausura, seguido por centos de persoas, e no que tamén se recibiron saúdos de organizacións irmás como Sortu e Andalucía Comunista.

Poble Lliure, coa que o MGS mantén relacións fraternais desde a súa fundación, renovou o seu Secretariado Nacional na Asemblea, mais a principal proposta foi a resolución “Por un Acordo Patriótico das Esquerdas pola República Confederal dos Països Catalans”. Nun contexto complexo e coa Candidatura de Unitat Popular sometida a unha enorme tensión, Poble Lliure pretende acelerar e consolidar o proceso independentista e á vez imprimirle un programa político de transformación social, para o que interpelou directamente a todos os axentes políticos e sociais da nación catalá. Trátase dunha proposición que pretende replantexar a estratexia independentista, nun momento no que se presenta como inevitábel a confrontación democrática co Estado en Catalunya, aínda que este ensaie novas vías de integración e reforma, e que marca tamén como obxectivo a constitución de repúblicas no País Valencià e nas Illes Balears, na perspectiva de se confederar.

Desde o MGS transmitimos novamente os nosos azos a Poble Lliure e ao conxunto das clases populares catalás, conscientes de que teremos que manter e reforzar a solidariedade no camiño da emancipación, que sempre se enfrontará á reacción antidemocrática do Estado Español, ademais de numerosas dificuldades e contradicións.