Contra 40 anos de imposición da Constitución Española: abrir un camiño de soberanía e democracia

O sometemento dos pobos negados polo Estado español que a Constitución consagra segue a ser un elemento fulcral para a permanencia do réxime e o que garante os mecanismos de acumulación da súa oligarquía corrupta. O balance destes 40 anos para o pobo galego, tanto da constitución como do seu derivado estatutario, non fai máis que consagrar un saldo de emigración, explotación, espolio dos recursos, liquidación dos sectores produtivos, destrución do territorio e erradicación progresiva da nosa lingua e cultura.

Diante deste 6 de decembro no que o españolismo está a intensificar a exaltación do 40 aniversario dun texto legal nacido da herdanza directa da ditadura franquista, desde o Movemento Galego ao Socialismo queremos pór de manifesto a vixencia da lectura crítica que defendeu historicamente o nacionalismo galego e denunciar o edulcoramento que impón, sen excepcións, a lectura feita por parte das forzas estatais. Un edulcoramento que está a servir para camuflar as súas orixes e para lexitimar a negación dos dereitos dos pobos e, por extensión, dos dereitos sociais e democráticos, baixo a defensa abnegada dunha unidade do Estado español que a cada paso é menos sostíbel.

Nun contexto como o actual cómpre recordar que o texto constitucional non é froito dun proceso de superación do período da ditadura, senón que naceu desde un inicio coma un pacto ao servizo das elites franquistas que foron as que planificaron a modernización do réxime para dotalo da forma actual. Coa colaboración da maior parte de esquerda española, o proceso de “transición” evitou explicitamente calquer tipo de depuración do fascismo nos aparellos institucional, xudicial, mediático e económico, de forma que hoxe en día os crimes franquistas seguen impunes e os seus executores ou herdeiros políticos seguen a desfrutar dos seus espazos de poder inctactos.

40 anos despois, vemos como este conglomerado de poder segue ao servizo de intereses moi afastados das necesidades dos pobos e das clases populares. Máis aínda, demóstranse como o principal aliado dun capitalismo irreformábel ao que se amoldan mesmo resolucións xudiciais, como vimos hai pouco a respecto da sentenza dos impostos hipotecarios. Sobran evidencias de como o marco político é deseñado para atender estes intereses económicos en detrimento das necesidades da clase traballadora, como demostrou a reforma expréss da constitución na que PP e PSOE pactaron superditar ao rescate da banca e ao pagamento da débeda as necesidades sociais.

A mellor mostra da continuidade que une o franquismo coa mal chamada transición e a actualidade é a permanencia da monarquía, unha institución que foi directamente designada polo dictador, allea á vontade popular e que absorve recursos económicos que poderían destinarse a outras prioridades mentres desfrutan de privilexios que impiden que sexa fiscalizada e xulgada. Fronte a isto non caben referendos que a lexitimen nin reformas pantalla como as que anuncia timidadamente o goberno de Sánchez, senón a súa supresión no marco do combate estratéxico pola ruptura democrática, a República Galega e un proceso constituínte para retornar a palabra ao pobo.

O sometemento dos pobos negados polo Estado español que a Constitución consagra segue a ser un elemento fulcral para a permanencia do réxime e o que garante os mecanismos de acumulación da súa oligarquía corrupta. O balance destes 40 anos para o pobo galego, tanto da constitución como do seu derivado estatutario, non fai máis que consagrar un saldo de emigración, explotación, espolio dos recursos, liquidación dos sectores produtivos, destrución do territorio e erradicación progresiva da nosa lingua e cultura.

A recente emerxencia, xa a cara descuberta, dun fascismo sen camuflaxes e a súa rápida normalización como actor político é unha clara mostra da natureza do réxime do 78, que nun contexto de cuestionamento dos seus alicerces (fundamentalmente polo proceso independentista catalán) responde coa radicalización e exaltación dos valores dunha constitución que estabelece e lexitima na resposta militar e violenta o control da unidade do Estado. O fascismo, máis ou menos explícito, leva máis de 80 anos instalado nas institucións do Estado Español, como ilustra perfectamente o feito de un ministro de Franco ter exercido durante 16 anos como presidente autonómico. Porén, como resposta á crise dun réxime que xa non é quen de manter a súa estabilidade cos mesmos mecanismos, actores e formas de dominación dos últimos 40 anos, xorden os novos fenómenos que auguran unha ofensiva reaccionaria que cómpre enfrontar en chave non só de denuncia e mobilización antifascista, mais tamén de organización popular, traballo de base e alternativas tácticas e estratéxicas para os sectores populares.

Ante isto, que tanto desde a dereita como desde unha parte maioritaria da esquerda española se aproveite o contexto para culpabilizar o independentismo do auxe das forzas mais reaccionarias e españolistas, amosa que son realmente os pobos do Estado quen están facendo abalar o Réxime do 78 ao indicar como é posíbel escoller un futuro de soberanía, xustiza e democracia como alternativa á involución en termos de dereitos sociais e democráticos que representa o Estado español. É por iso que desde Galiza debemos sumar esforzos para incrementar e organizar a resposta social e continuar a acumular forzas para, frente ás propostas de reforma cosmética ou mesmo de regresión, propiciar a ruptura en chave independentista e revolucionaria, que abra camiño para a construción do socialismo.

40 anos abondan, destapemos a carauta do Estado español e construamos a República Galega!

Ante o novo goberno no Estado Español

A chave das batallas que virán é entendermos que loitamos contra un réxime e non só contra un goberno.

O PSOE acaba de voltar ao goberno do estado tras unha moción de censura que inaugura un período transitorio no cada vez máis inestábel réxime español. A pesar do evidente debilitamento do bipartidismo, de momento o sistema é quen de seguir a oscilar entre as dúas caras que se foron alternando nas últimas décadas e que aplicaron políticas moi similares no substancial.

É evidente que existe certa expectativa social co novo goberno e que non é posíbel ser indiferente á percepción en amplos sectores de cando menos certo alivio á hora de retirar do goberno a un PP que representaba a corrupción institucionalizada a todos os niveis. Porén, a lóxica do “mal menor” non debe levarnos a acompañar falsas expectativas a respecto das necesarias mudanzas de fondo que en ningún caso van ter lugar da man deste goberno.

Non debería ser preciso lembrar novamente que é o PSOE e cal foi o seu papel xa desde a transición á hora de apuntalar o réxime, e como durante os seus sucesivos gobernos, aplicou algunhas das máis duras e regresivas medidas contra os dereitos sociais e laborais e as liberdades públicas. Tampouco a retórica coa que Pedro Sánchez voltou o ano pasado ao liderado do partido pode ocultar a súa traxectoria, mesmo xa desde antes do goberno Rajoy, cando apoiou a reforma da Constitución Española que prioriza o pago da débeda coa banca fronte ao gasto social. Máis recentemente puidemos constatar o seu pleno aliñamento no bloque do 155, lexitimando a brutal represión vía violencia policial, presas políticas, exiliadas e as numerosas causas xudiciais abertas. Nesta liña, só dúas semanas antes de ser investido, o propio Pedro Sánchez defendía a necesidade de reformar o código penal para actualizar os supostos do delito de rebelión e poder perseguir mais eficazmente procesos de liberación nacional como o catalán. Isto deixa claro cal será a liña que seguirá no tratamento do que demostrou ser o elo mais feble do réxime: a cuestión nacional.

A configuración do goberno que vimos de coñecer ilustra nalgunhas das súas principais figuras cales son as expectativas reais que podemos ter: Interior será rexido por un xuíz cómplice de torturas e moi significado na represión xudicial contra o independentismo vasco no seu ciclo máis duro de ilegalizacións e detencións masivas. Exteriores será exercido por unha persoa que evidencia a pertenza do PSOE á oligarquía e que nos últimos tempos foi reivindicado pola extrema dereita unionista polo seu furibundo españolismo. Economía será ocupado por una funcionaria da UE que representa de forma impecábel o cumprimento estrito da ortodoxia neoliberal imposta por esta institución.

Será un goberno débil e breve e que ademais terá que gobernar cos orzamentos aprobados polo PP. Por iso, parece previsíbel que o novo goberno se limitará a aplicar certas medidas cosméticas que lles permitan gañan folgos nas enquisas e enfrontar a próxima convocatoria electoral con máis garantías fronte ao ascenso de Ciudadanos, mais que non afecten nada no fundamental, nomeadamente o cerne das principais contrarreformas dos últimos anos no campo laboral, social ou de liberdades públicas.

Fronte a esta nova operación de relexitimación do réxime, cómpre articular unha resposta á altura por parte do soberanismo e das clases populares. Será chave sincronizar os esforzos das diferentes organizacións do movemento nacionalista e seguir a acumular forzas en favor dunha alternativa de ruptura democrática e en favor da recuperación de dereitos roubados nos últimos anos. É preciso traballar de novo co horizonte da folga xeral unindo loitas en todas as frontes, vencellando as diversa iniciativas populares a un proxecto de superación do marco actual.

Aínda coas dificultades derivadas do feito de o soberanismo galego non contar con unha voz propia nas institucións estatais, cómpre avanzar na coordinación co resto de pobos do estado para golpear de forma mais eficiente e contundente. Nun momento en que fica claro que os movementos independentistas son o maior -e único, hoxe por hoxe- factor que pode pór en cuestión a andamiaxe construída no ano 78, debemos aproveitar a fenda aberta polo proceso catalán e afondar nela afortalando as nosas ferramentas sociais e políticas para o proceso de emancipación nacional. O papel do nacionalismo galego nesta conxuntura non pode limitarse a reclamar un mellor reparto das migallas, unha nova redistribución de recursos e competencias ou a demandar unha descentralización formal que xa demostrou ter nulo percorrido, senón a cuestionar a esencia do sistema de poder.

A crise social, nacional e de lexitimación democrática do sistema seguirá vixente, e o noso papel é evidenciala en todas as frontes formulando alternativas superadoras. Fronte a quen pretenda reservarnos un papel similar ao da esquerda española ou ao de algunhas forzas teoricamente nacionalistas ou rexionalistas do estado, que exercen como factor de lexitimación ou estabilidade do sistema, a nosa función debe ser xusto a contraria.

A chave das batallas que virán é entendermos que loitamos contra un réxime e non só contra un goberno. De feito, as mudanzas de goberno poden ser plenamente funcionais para o mantemento do substancial: a unidade do estado e os privilexios da oligarquía española. Fronte a iso, o noso deber é seguir organizadas e non dar tregua na loita por recuperar o poder para o noso pobo.