Chamamento conxunto de Partidos Comunistas e Obreiros en solidariedade co pobo palestino e contra a inaceptábel posición de Donald Trump

Facemos un chamamento aos traballadores e traballadoras e a todos os pobos a fortalecer a súa solidariedade co pobo palestino para acadar a liberación dos milleiros de presos políticos dos cárceres israelís, a destrución do muro da vergoña, a retirada do exército israelí de todos os territorios ocupados

Os Partidos Comunistas e Obreiros que asinamos este chamamento condenamos fortemente a declaración inaceptábel do presidente de EE.UU. Donald Trump por medio da cal os EUA recoñecen Xerusalén como capital de Israel.

Esta decisión socava a  xusta loita do pobo de Palestina contra a ocupación israelí, pola criazón e o recoñecemento dun Estado palestino nas fronteiras de 1967 e con Xerusalén Leste como a súa capital. Ademais, esta decisión é unha provocación perigosa contra os pobos do Oriente Medio, xa que aponta cara unha conflagración máis xeral na rexión para satisfacer os plans imperialistas de EE.UU.

A Unión Europea e os líderes dos seus estados membros en xeral tamén son responsábeis destes acontecementos porque levan anos profundando as súas relacións co estado de Israel, ao mesmo tempo que o estado israelí oprime e asasina ao pobo palestino.

Facemos un chamamento aos traballadores e traballadoras e a todos os pobos a fortalecer a súa solidariedade co pobo palestino para acadar a liberación dos milleiros de presos políticos dos cárceres israelís, a destrución do muro da vergoña, a retirada do exército israelí de todos os territorios ocupados de 1967, incluídos os Altos do Golán (Siria) e as Granxas de Shebaa (Líbano), o fin de todos os bloqueos contra os palestinos en Cisxordania e na Faixa de Gaza, o regreso dos refuxiados palestinos aos seus fogares en base ás resolucións das Nacións Unidas e o recoñecemento dun estado palestino independente, soberano e viábel nas fronteiras de 1967, con Xerusalén Leste como a súa capital.

Asinan o manifesto:

  1. Partido Comunista de Albania
  2. Partido Alxeriano pola Democracia e o Socialismo
  3. Partido Comunista de Australia
  4. Partido do Traballo de Austria
  5. Partido Comunista do Azerbaiyán
  6. Tribuna Progresista de Bahrein
  7. Partido Comunista de Bangladesh
  8. Partido Comunista de Wallonia-Bruxelas
  9. Partido do Traballo de Bélxica
  10. Partido Comunista Brasileiro
  11. Partido Comunista do Brasil
  12. Partido Socialista Obreiro de Croacia
  13. AKEL-Chipre
  14. Partido Comunista Alemán
  15. Partido Comunista de Bohemia e Moravia
  16. Partido Comunista en Dinamarca
  17. Partido Comunista de Ecuador
  18. Partido Comunista de Estonia
  19. Partido Comunista de Finlandia
  20. Partido Comunista de Grecia
  21. Partido Húngaro dos Traballadores
  22. Partido Comunista da India
  23. Partido Comunista da India (Marxista)
  24. Partido do Traballo de Corea
  25. Partido Tudeh do Irán
  26. Partido Comunista da Irlanda
  27. Partido dos Traballadores da Irlanda
  28. Partido Comunista (Italia)
  29. Movemento Galego ao Socialismo
  30. Movemento Socialista de Kazajastán
  31. Partido do Traballo da Corea
  32. Partido Comunista das Filipinas -PKP 1930
  33. Partido Comunista Iraquí
  34. Partido Comunista de Luxemburgo
  35. Partido Comunista de Malta
  36. Partido Comunista de México
  37. Partido Popular Socialista de México
  38. Novo Partido Comunista dos Países Baixos
  39. Partido Comunista de Noruega
  40. Partido Comunista Palestino
  41. Partido Comunista Paraguaio
  42. Partido Comunista Portugués
  43. Partido Socialista Romanés
  44. Partido Comunista dos Estados Unidos
  45. Partido dos Comunistas -USA
  46. Partido Comunista da Federación Rusa
  47. Partido Comunista Obreiro de Rusia
  48. Partido Comunista de Serbia
  49. Partido Comunista (Suíza)
  50. Unión de Partidos Comunistas-CPSU
  51. Partido Comunista da Unión Soviética
  52. Novo Partido Comunista de Iugoslavia
  53. Partido Comunista de Sri Lanka
  54. Partido Comunista de Suráfrica
  55. Partido Comunista dos Pobos de España
  56. Partido Comunista de Turquía
  57. Partido Comunista da Ucraína
  58. Partido Comunista Unificado de Xeorxia
  59. Partido do Pobo Palestino
  60. Partido Obreiro Húngaro
  61. Polo de Renacemento Comunista da Francia
  62. Unión de Comunistas de Bulgaria
  63. Unión de Comunistas de Ucraína
  64. Unión do Povo Galego

 

Podes consultar tamén o comunicado que emitimos sobre o Centenario da Declaración Balfour:

Palestina, capital Xerusalén

Esta última decisión evidencia, aínda con máis claridade, o papel dos Estados Unidos no conflito entre o pobo palestino e o Estado de Israel, á vez que ratifica, máis unha vez, que as potencias imperialistas non teñen ningunha vontade de acadar unha solución ao mesmo.

O presidente dos Estados Unidos, o oligarca Donald Trump, anunciou nesta semana que o seu goberno recoñecería oficialmente a cidade de Xerusalén como capital de Israel, facendo efectiva unha lei que xa fora aprobada polo Congreso en 1995, e cuxa aplicación forase adiando desde aquela.

Esta última decisión evidencia, aínda con máis claridade, o papel dos Estados Unidos no conflito entre o pobo palestino e o Estado de Israel, á vez que ratifica, máis unha vez, que as potencias imperialistas non teñen ningunha vontade de acadar unha solución ao mesmo, nomeadamente por medio da solución dos dous Estados, que eventualmente recoñecería a parte oriental de Xerusalén como capital palestina. Durante décadas usaron as negociacións de paz como un instrumento de presión e debilitamento da lexítima resistencia palestina.

Nese sentido, queremos aproveitar para reafirmar algúns dos aspectos centrais que definen o noso posicionamento sobre a cuestión palestina, emitido publicamente con ocasión do Centenario da Declaración Balfour:

— En canto á posición de Israel sobre un acordo co pobo palestino, sinalamos o seguinte:

En realidade, Israel nunca considerou, nen como mera hipótese, a posibilidade de renunciar ao racismo e entenderse cun pobo que aspira á autodeterminación na súa propia terra, nin tampouco respeitar aquela lexislación internacional que prexudique os seus intereses. Todas e cada una das súas condicións innegociábeis -oposición á soberanía palestina en Xerusalén, oposición ao dereito de regreso dos refuxiados, oposición ao retroceso ás fronteiras de 1967, oposición ao desmantelamento das colonias- están en directa oposición coas necesidades palestinas.

— En relación á resolución estratéxica do conflito, queremos reafirmar o dereito do pobo palestino a establecer o seu Estado no conxunto do seu territorio histórico (xa que se trata dun dereito que ninguén ten direito a llo arrebatar nen denegar), con Xerusalén como capital:

Reclamamos o dereito do pobo palestino a exercer a autodeterminación e constituír o seu propio Estado unitariamente e en toda a Palestina histórica, ao consideralo un dereito inalienábel que ademais permitiría plenamente acadar as aspiracións de liberdade, independencia e retorno dos refuxiados. Non obstante, denunciamos tamén o incumprimento actual das resolucións das Nacións Unidas que permitirían crear un Estado soberano e independente nas fronteiras previas á guerra de 1967, con Xerusalén como capital e sen o abandono do dereito ao retorno como contrapartida.

Por último, reafirmamos o recoñecemento da lexitimidade da resistencia do pobo palestino, manifestamos a nosa solidariedade coas prisioneiras e refuxiados, e comprometémonos a reforzar a acción anti-imperialista e antisionista desde a Galiza.

Podes consultar o comunicado completo sobre o Centenario da Declaración Balfour:

100 anos de outubro: a revolución onde prendeu a esperanza

o aniversario da Revolución Socialista de Outubro debe ser entendido non como unha excusa para a nostalxia, senón como unha oportunidade para profundizar no seu estudo, lembrar e difundir o seu significado entre o noso pobo e internacionalmente, salientar os seus innumerábeis logros e tamén para nos apoiar no pasado para construír a memoria do noso futuro

Hai cen anos comezaba unha nova etapa para a humanidade por medio do acontecemento máis importante na súa historia. Nas máis difíceis circunstancias, a revolución socialista triunfaba non só para demolir un antigo e extenso imperio, senón para inaugurar a época do paso do capitalismo ao socialismo, da opresión á liberdade, da vella á nova e superior forma de sociedade.

Orgullámonos da historia do comunismo mundial na que nos identificamos. As armas forxadas na revolución e probadas no lume do combate son un patrimonio que atesouramos e valoramos. Mais o aniversario da Revolución Socialista de Outubro debe ser entendido non como unha excusa para a nostalxia, senón como unha oportunidade para profundizar no seu estudo, lembrar e difundir o seu significado entre o noso pobo e internacionalmente, salientar os seus innumerábeis logros (materiais, sociais, ideolóxicos, culturais, científicos, educativos, deportivos, nacionais…) e tamén para nos apoiar no pasado para construír a memoria do noso futuro aínda pendente, para mobilizar todas as forzas posíbeis polo socialismo.

O seu coñecemento permitiranos preparanos mellor para a loita pola liberdade, a independencia e o socialismo, conscientes da necesidade de desenvolver a organización revolucionaria desde as condicións propias da Galiza do século XXI. Non obstante, algunhas das leccións máis relevantes de Outubro, e do desenvolvemento específico do marxismo por Lenin e os bolcheviques, son de extraordinaria vixencia: a caracterización do imperialismo -hoxe nunha fase moito máis avanzada- como a etapa actual do capitalismo e do marxismo-leninismo como o marxismo propio desta etapa; a relevancia da construción do partido comunista e da vangarda revolucionaria; a posibilidade de que a revolución socialista triunfe inicialmente nun grupo de países ou nun país; o carácter central da estratexia e a consideración da insurrección como arte, a organización da revolución a partir dunha situación propicia e dunha política de alianzas congruente cunha determinada formación social; o papel do Estado e a ditadura do proletariado, etc…

A vitoria contrarrevolucionaria hai un cuarto de século, que levou á desaparición da Unión Soviética dos estados socialistas en Europa, debe ser entendida como unha importantísima derrota que sen embargo non elimina nin o carácter fundamental nin as necesidades da nosa época. Polo contrario, os seus efectos son visíbeis no avanzo da dominación capitalista e imperialista, que entrou nunha nova fase máis agresiva, que destrúe cotiamente as condicións de vida dos pobos do mundo, recorre continuamente á agresión e á guerra, destrúe os hábitats e os recursos, e mesmo ameaza a supervivencia da vida no planeta. A loita incesante de millóns de comunistas en todo o mundo, o exemplo de resistencia de Cuba e de moitos pobos oprimidos, a capacidade de reorganización e a forza da clase obreira permitirán o desenvolvemento da loita de clases no século XXI até a vitoria.

A práctica é o criterio da verdade. Sabemos da seriedade e gravidade das dificuldades obxectivas e subxectivas para o desenvolvemento da nosa loita. Mais como comunistas acreditamos na forza da clase traballadora para afrontar a loita de clases, corazón do proceso revolucionario, aínda en circunstancias máis duras que as actuais. Comprometémonos a desenvolver unha estratexia revolucionaria contra o capital, desde a defensa innegociábel dos dereitos dos pobos e a necesidade da conquista do poder para a clase traballadora, a partir da nosa realidade de nación oprimida e sen esquecer as nosas tarefas internacionais, inseparábeis das nacionais. Desde a loita e a organización tomaremos o noso Palacio de Inverno.

Un novo mundo sen opresión, sen miseria nin fame é posíbel, mais non chegará só: haberá que conquistalo. A revolución de Outubro é unha bandeira para nós, para todos os tempos e todos os países, un camiño aberto hai un século que agarda as pegadas das traballadoras e traballadores do globo. A esperanza que prendeu en Outubro medrará como chama xigante na Galiza e en todo o mundo.

MGS adire á Proclama de Caracas

Véndose no espello de Venezuela, os pobos de América Latina, o Caribe e o mundo enteiro, non poden de ningunha maneira eludir a defensa de Venezuela, se consideran que o que ali se está a defender é o dereito a soberania, a independencia, a autodeterminación e a integración dos nosos pobos.

 

O Movemento Galego ao Socialismo xunto a outras organizacións sociais e políticas de Galiza facemos pública a nosa adhesión á “Proclama de Caracas” saída da Xornada Mundial Todos Somos Venezuela: Diálogo pola Paz, a Soberanía e a Democracia Bolivariana e comprometemos ao noso partido na súa defensa:

MANIFESTO CARACAS

Nós, representantes de organizacións políticas, sociais e relixiosas, de traballadores e traballadoras da arte, da literatura e o pensamento, chegados de 60 países a Caracas do 16 ao 19 de setembro de 2017 para celebrarmos a Xornada Mundial Todos Somos Venezuela: Diálogo pola Paz, a Soberanía e a Democracia Bolivariana, proclamamos a nosa resolta solidariedade co pobo e o goberno de Venezuela a vista das agresións do imperialismo norteamericano, que entremete a diario falsidades perniciosas contra a Patria Bolivariana. A expresión máis dramática destas insidias, é a violencia fascista desatada nos meses de abril e xuño deste ano, que roubou 115 vidas, deixou milleiros de feridos e estragos dos que se perde a conta, amais do desasosego e inquedanza causados a todo o pobo de Venezuela.

Arestora, o imperialismo norteamericano exerce a agresión política de xeito directo na persoa do presidente dos Estados Unidos, Donald Trump, quen a máis de ameazar co uso das forzas militares baixo o seu mando contra Venezuela, dirixe un cerco diplomático insólito dende a Organización de Estados Americanos (OEA) coa colaboración de algún goberno da área, no seu obxectivo de furar as bases da Democracia Bolivariana, no entanto oficializa a práctica xa establecida do bloqueo financeiro a medio dunha Orde Executiva “dirixida a afogar a economía de Venezuela”.

A agresión imperialista contra a Revolución Bolivariana é una patente violación da Proclama de América Latina e o Caribe como Zona de Paz, aprobada por todos os países da rexión durante o II Cúmio da Comunidade de Estados Latinoamericanos e Caribeños (CELAC) celebrado na Habana en xaneiro de 2014, na que se defende o soberano dereito de cada país a definir o seu propio destino sen imposición de terceiros.

O goberno do presidente Donald Trump, xunto con voces ben coñecidas da oposición anti-nacionalista venezolana, executa un plano encamiñado a descompor as institucións do Estado, a medio de trampas que foron expostas a luz e denunciadas mercé unha decisión política de altura, baseada no pensamento filosófico do Comandante Hugo Chávez, lider histórico da Revolución Bolivariana, como foi a votación, instalación e posta en marcha da Asemblea Nacional Constituinte.

O pobo de Venezuela enceta coa Constituinte unha páxina histórica que consolida e afonda as bases do Estado social, democrático, de dereito e de xustiza, consagrado na Constitución Bolivariana do ano 1999; a maiores, con este texto, o pobo atinxe a paz, nunha transparente demostración do fracaso das forzas de extrema dereita que protagonizaron o terror da violéncia xeneralizada.

Nós, representantes de organizacións políticas, sociais e relixiosas, de traballadores e traballadoras da arte, da literatura e o pensamento, que asistimos a esta Xornada Mundial baixo o lema Todos Somos Venezuela: Diálogo pola Paz, a Soberanía e a Democracia Bolivariana, compartimos a trascendencia do diálogo politico promovido polo presidente Nicolás Maduro, de a pouco manifestada no encontro, celebrado na República Dominicana, entre os representantes do Goberno Bolivariano e os da chamada Mesa da Unidade Democrática, que compromete a todos os actores da oposición venezolana. O noso voto decidido pola proposta de diálogo adiantada polo Goberno Bolivariano.

En desacordo explícito co que está a manifestar a extrema dereita polo mundo adiante a traveso das transnacionais da desinformación, a axenda electoral e democrática de Venezuela honra con precisión o seu calendario. Nunhas semanas haberá comicios rexionais, mentres os municipais e presidenciais serán no 2018, igual que o referendo que debe sancionar o novo texto constitucional, en elaboración pola Asemblea Nacional Constituinte. Que pais do mundo pode expor unha práctica democrática de tal dimensión?

Eis a razón para condenarmos a falsidade ruín, as noticias mentireiras e a deformación da realidade venezolana coas que a diario buscan desacreditar a Revolución Bolivariana e o goberno lexítimo do Presidente Nicolás Maduro.

Queremos sumar o noso apoio ao esforzo que fan o Goberno e o pobo de Venezuela por superaren os problemas de importancia causados pola guerra económica que están a promover dende as mais altas esferas do goberno dos EUA.

A prol da paz, a soberania e a democracia bolivariana, comprometémonos a levar adiante unha amplia e permanente xornada de solidariedade en cada país, sobre a base de cadansúa organización política, social, relixiosa, democrática, de traballadores e traballadoras representados nesta xornada,

Véndose no espello de Venezuela, os pobos de América Latina, o Caribe e o mundo enteiro, non poden de ningunha maneira eludir a defensa de Venezuela, se consideran que o que ali se está a defender é o dereito a soberania, a independencia, a autodeterminación e a integración dos nosos pobos.

Parafraseando a José Martí, defendendo a independencia de Venezuela, librarémonos de que os EUA caia outra volta coa mesma saña sobre as nosas terras de América.

Caracas, 19 de setembro de 2017