Ante a nova tentativa golpista en Venezuela, defendamos a vontade popular

Ante a imposibilidade de sumar xa aos plans da dereita a sectores significativos da forza armada e forzar así un golpe clásico similar ao de 2002, experimentáronse diversas fórmulas para vencer unha batalla que a oposición non é quen de gañar nas urnas: desde localizados alzamentos armados ou accións abertamente terroristas -como o atentado contra o presidente Maduro no pasado agosto- até o golpe institucional, xa tentado en diversas ocasións, neste caso promovido pola Asemblea Nacional que controlan.

 


 

Chamamos ao pobo galego a exercer a solidariedade internacionalista e mobilizarse contra o imperialismo, as inxerencias e o golpismo, esixindo aos nosos gobernos e institucións que non se aliñen na súa estratexia criminal.

Ante a nova tentativa golpista contra o goberno de Venezuela, desde o Movemento Galego ao Socialismo queremos denunciar as recentes manobras deseñadas polos EUA e executadas pola dereita venezolana co fin de lexitimar a imposición dun presidente non electo e auto-proclamado sen nengún tipo de aval popular ou democrático.

A promoción por parte das oligarquías locais e estranxeiras da figura de Juan Guaidó, dirixente do partido de dereita Voluntad Popular, pretende relexitimar unha oposición debilitada por liortas internas e falta de credibilidade entre a súa propia base, especialmente tras a derrota da última tentativa violenta de derrocar o goberno en 2017, abortada daquela coa exitosa convocatoria da Asemblea Nacional Constituínte, que puxo final a unha ofensiva que provocou máis de 100 mortes.

Ante a imposibilidade de sumar xa aos plans da dereita a sectores significativos da forza armada e forzar así un golpe clásico similar ao de 2002, experimentáronse diversas fórmulas para vencer unha batalla que a oposición non é quen de gañar nas urnas: desde localizados alzamentos armados ou accións abertamente terroristas -como o atentado contra o presidente Maduro no pasado agosto- até o golpe institucional, xa tentado en diversas ocasións, neste caso promovido pola Asemblea Nacional que controlan. Así, pouco mais dun cento de deputados arrogáronse a lexitimidade de designar un novo presidente, ignorando a elección do pasado mes de maio, gañada ampla e limpamente por Nicolás Maduro. A propia data e condicións dese proceso electoral foron acordados coa maioría da oposición, no marco dun proceso de diálogo do que se retiraron xusto antes da prevista sinatura final, por orde directa dos Estados Unidos. Ainda así, un sector da oposición concorreu contra o chavismo ás eleccións, cuxos resultados foron auditados por numerosos observadores de dentro e fora do país.

Agora, a dereita venezolana representou o seu último guión, xa sen disimulo nin pudor, de forma que non hai dúbida posíbel sobre quen son os seus autores. Nunha calculada posta en escena, o vicepresidente estadounidense Mike Pence gravou e difundiu masivamente un vídeo en nome de Trump animando a oposición a sair ás rúas para derrocar o presidente electo. O día seguinte, ironicamente conmemorando o aniversario dunha rebelión contra a dictadura, “proclamouse” un presidente non votado por ninguén coa pretensión de substituir o que foi electo. De inmediato, os EUA recoñeceron esta nova presidencia ficticia, e a seguir fixerono os gobernos lacaios do continente que conforman o chamado “Grupo de Lima”.

Máis unha vez, os mesmos que perpetran, lexitiman ou calan ante flagrantes violacións dos dereitos humanos en países veciños gobernados pola extrema dereita (por citar só dous exemplos recentes: os 120 líderes sociais asasinados nos primeiros 100 días de mandato de Duque en Colombia, ou a recente revelación dos vínculos de Bolsonaro co grupo do crime organizado responsábel do asasinato de Mariele Franco) son os que hipocritamente din querer defender eses mesmos dereitos ou a democracia, derrocando para iso gobernos lexítimos.

A difícil situación económica de venezuela, motivada fundamentalmente pola guerra económica da burguesía, as sancións e os bloqueos internacionais (nomeadamente dos EUA), pretenden criar un escenario que debilite a base popular do chavismo e portanto a súa resposta ás maniobras golpistas, ao tempo que crean a matriz da “crise humanitaria” que xustifique, xunto á violencia e a desestabilización política, unha intervención externa. A resistencia dese pobo, das clases populares que sempre foron o sustento da Revolución Bolivariana, será a que permita enfrentar estes novos ataques e recuperar a iniciativa no proceso de transformación social do país, exercendo tamén de sustento e referencia para o necesario impulso de procesos revolucionarios no resto do continente e do planeta.

Nesta nova fase é probábel o recrudecimento da xa longa ofensiva diplomática, política e económica e da acción violenta, tanto no interior como desde o exterior. Ante isto, queremos reiterar o noso apoio á soberanía de Venezuela, ao seu goberno, ao seu pobo e ao seu proceso democrático que defende o dereito das maiorías sociais a avanzar en paz cara a plena independencia e a construción do socialismo. Por tanto chamamos ao pobo galego a exercer a solidariedade internacionalista e mobilizarse contra o imperialismo, as inxerencias e o golpismo, esixindo aos nosos gobernos e institucións que non se aliñen na súa estratexia criminal.

Solidariedade con Venezuela e a revolución!

manifestación chavista

É patente que o imperialismo internacional, aliado coa dereita venezolana fascistizada, ten como obxectivo principal alterar a estabilidade social, económica e política do país e bloquear calquera tipo de avance cara este horizonte socialista,

O Movemento Galego ao Socialismo quer denunciar publicamente o ataque armado cometido contra diversas institucións venezolanas -o Ministerio do Poder Popular para Relacións Interiores, Xustiza e Paz e o Tribunal Supremo de Xustiza-, ubicadas na capital do país. O ataque armado, perpetrado desde un helicóptero secuestrado e que contou co lanzamento de granadas, representa un novo salto cualitativo na guerra non convencional que padece Venezuela, que conta con axentes e forzas internas mais que ten unha innegábel deseño, inspiración e dirección desde o imperialismo estadounidense. Esta constante veríficase tamén no último atentado, xa que xa foron anunciados os vínculos do piloto, inspector de transporte aéreo, coa Axencia Central de Intelixencia e co exministro de Interior, tamén relacionado coa CIA.

En contra do que afirma a propaganda e os medios de comunicación do noso entorno, os sectores antipopulares e contrarrevolucionarios non son vítimas dun réxime despótico e arbitrario, senón que pretenden desenvolver unha ofensiva violenta e impune contra a soberanía nacional e a vontade popular de Venezuela. Un exemplo recente son as declaracións de Henry Ramos Allup -líder de Acción Democrática, deputado na Asemblea Nacional e significativamente vicepresidente da Internacional Socialista-, quen non só non condenou o novo atentado armado, senón que lamentou a que as maxistradas e maxistrados -”roedores refugiados en cloacas”- saísen ilesos. Nos últimos dous meses, o país padeceu máis de 800 mobilizacións violentas, que incluiron máis de 92 vítimas mortais e todo tipo de danos contra a sociedade, os espazos e servizos públicos ou as institucións estatais.

A prensa española presenta este conflito, cínica e reiteradamente, como unha sucesión de enfrontamentos entre pacíficos manifestantes e forzas de seguridade indiscriminadamente represoras, no que constitúe unha permanente apoloxía da violencia contrarrevolucionaria e defensa da subversión como método de impulsar o xiro político no país. A mesma prensa caricaturiza constantemente o único proceso de toma de decisións -a convocatoria de eleccións- ao que recoñece lexitimidade no noso Estado, tanto na celebración os comicios rexionais como nun novo proceso constituínte que se inicia en xullo, e manifesta de forma indisimulada a súa preferencia polo crecemento do odio, o fascismo e o racismo até desembocar nunha eventual guerra civil. Esta orientación ideológica reafirma a nosa percepción de que a ofensiva é simultaneamente interna e externa, política, económica, diplomática, militar e paramilitar, cultural e mediática.

Esta ofensiva dramática non pode ser minusvalorada nin atribuída unicamente á mera correlación de forzas entre partidarios e detractores do goberno. Non cabe a menor dúbida da radicalidade da actual situación histórica.

A América Latina foi historicamente unha vítima do colonialismo e do neocolonialismo, e toda resistencia foi perseguida con formas e métodos distintos que incluiron as ditaduras militares, a contrainsurxencia antiguerrilleira, a sabotaxe interna e externa, o bloqueo e boicote económico e a constante ameaza dunha agresión militar contra Cuba…. Diversos gobernos nacionais, entre os que xoga un papel central o de Venezuela, á súa vez alentado polo exemplo heroico de Cuba, cuestionaron nos últimos anos a versión actual da Doutrina Monroe, a partir da afirmación da independencia nacional, a loita por un desenvolvemento autónomo e o estreitamento dos vínculos económicos e políticos, na perspectiva de superar a dependencia dos Estados Unidos. A resposta imperialista foi consecuente coa súa propia historia e manifestouse nun golpe de Estado, fracasado en 2002, un “lock out” patronal, un sabotaxe petroleiro e outras iniciativas de intervención e subversión. Tras o fracaso destas primeiras tentativas, os Estados Unidos continuaron o deseño e finanzamento de diversas accións que aspiran a desaloxar o chavismo do poder político: primeiro o finanzamento de numerosas organizacións venezolanas -quince millóns de dolares entre 2005 e 2010, segundo as revelacións de Wikileaks- e depois o plan violento “La Salida”, a coñecida como “guarimba” de 2014, que se saldou con 43 mortos e máis de 800 feridos. A crise que se vive nos últimos meses é unha continuidade desta contraofensiva capitalista, que ademais se desenvolve nun escenario moito máis complexo, marcado pola ausencia de Chávez, figura de referencia e unión do movemento que presisamente toma o nome de “chavismo”, e o novo goberno de presidente Nicolás Maduro.

É evidente que dentro deste marco xeral existen moi diversas orientacións, limitacións e contradicións, que no caso de Venezuela explican a distancia aínda existente co socialismo. Mais tamén é patente que o imperialismo internacional, aliado coa dereita venezolana fascistizada, ten como obxectivo principal alterar a estabilidade social, económica e política do país e bloquear calquera tipo de avance cara este horizonte socialista, como primeira fase dunha operación de reconquista da administración do Estado por parte do adversario de clase.

Neste contexto, temos que aprender tamén da relación de prioridades elaborada e manifestada por este poderoso inimigo, que resulta transparente da análise do seu discurso e da masiva campaña de manipulación informativa que o envolve: para o imperialismo Venezuela é agora mesmo un enclave xeopolítico fundamental, no que se xogan simultaneamente poderosos intereses enerxéticos, de relevancia indiscutíbel para a economía e a xeopolítica mundial, e á vez a restauración do neoliberalismo e a reinstauración dun novo ciclo reaccionario, neocolonial ou neofascista na rexión; pola mesma razón, debe constituír unha prioridade na análise, estratexia e mobilización daquelas forzas comprometidas cun proxecto de emancipación, nomeadamente polas que reclamamos un destino soberano para o noso pobo e aspiramos á construción do socialismo.

O Movemento Galego ao Socialismo considera indisociábeis as súas obrigas nacionais e as internacionais, guiadas polo principio do internacionalismo proletario. Por esta razón, seguimos con atención todos os acontecementos en Venezuela, país ao que ademais nos unen numerosos vínculos históricos, culturais e sociais, e reafirmamos o noso apoio, nesta conxuntura tan dura, á afirmación da soberanía nacional, ao proceso revolucionario e á construción do socialismo naquel país.

Así, denunciamos o papel das potencias imperialistas, en particular da Unión Europea e singularmente do Estado Español e do seu goberno, que se sitúa a favor da ofensiva capitalista-imperialista e ampara calquera acción violenta. Os Estados da UE, que se teñen pronunciado reiterada e ostentosamente sobre as decisións xudiciais -os procesos penais por accións violentas, os conflitos de competencias entre poderes, a declaración de desacato da Asemblea Nacional, etc…- e sobre a política soberana de Venezuela, non se dignaron reaccionar ante o último atentado violento, e abstivéronse de condenalo, no que evidentemente é unha protección dos seus autores. O goberno español finxe reclamar para Venezuela todas as garantías democráticas que nega para si mesmo: reclama separación de poderes á vez que utiliza fiscalía e xudicatura para ocultar a corrupción estrutural do Partido Popular durante décadas; denuncia a suposta represión política e reclama a liberdade para os que define como “presos políticos” á vez que branquea e nega o negro historial de persecución da disidencia e impunidade represiva que si presenta España; e reclama unha auténtica democracia cando a actual forma xurídica do Estado e a súa Constitución naceron dun proceso ilexítimo de reforma dunha ditadura, que mesmo impuxo unha xefatura de Estado hereditaria, e á vez anuncia inhabilitacións e condenas para as persoas e institucións que participen de procesos democráticos de autodeterminación.

Continuaremos a denunciar todos os intentos de subvertir a vontade popular e entregar o país de novo ás garras do imperialismo e promoveremos o avance da loita ideolóxica no noso pobo en defensa de Venezuela, así como as accións de masas en defensa do internacionalismo proletario e a solidariedade entre os pobos, coa esperanza de poder sumar as nosas forzas da outra beira do Atlántico ao bando da vida, a liberdade e a dignidad humana.

Transmitimos a nosa solidariedade e apoio ao Ministerio do Poder Popular para as Relacións Exteriores, así como ao Goberno da República Bolivariana de Venezuela, ao Partido Socialista Unido de Venezuela, ao Partido Comunista de Venezuela e ao conxunto de forzas revolucionarias.

Só vencen os pobos que loitan!

Galiza con Venezuela e a Revolución!