Ante a nova tentativa golpista en Venezuela, defendamos a vontade popular

Ante a imposibilidade de sumar xa aos plans da dereita a sectores significativos da forza armada e forzar así un golpe clásico similar ao de 2002, experimentáronse diversas fórmulas para vencer unha batalla que a oposición non é quen de gañar nas urnas: desde localizados alzamentos armados ou accións abertamente terroristas -como o atentado contra o presidente Maduro no pasado agosto- até o golpe institucional, xa tentado en diversas ocasións, neste caso promovido pola Asemblea Nacional que controlan.

 


 

Chamamos ao pobo galego a exercer a solidariedade internacionalista e mobilizarse contra o imperialismo, as inxerencias e o golpismo, esixindo aos nosos gobernos e institucións que non se aliñen na súa estratexia criminal.

Ante a nova tentativa golpista contra o goberno de Venezuela, desde o Movemento Galego ao Socialismo queremos denunciar as recentes manobras deseñadas polos EUA e executadas pola dereita venezolana co fin de lexitimar a imposición dun presidente non electo e auto-proclamado sen nengún tipo de aval popular ou democrático.

A promoción por parte das oligarquías locais e estranxeiras da figura de Juan Guaidó, dirixente do partido de dereita Voluntad Popular, pretende relexitimar unha oposición debilitada por liortas internas e falta de credibilidade entre a súa propia base, especialmente tras a derrota da última tentativa violenta de derrocar o goberno en 2017, abortada daquela coa exitosa convocatoria da Asemblea Nacional Constituínte, que puxo final a unha ofensiva que provocou máis de 100 mortes.

Ante a imposibilidade de sumar xa aos plans da dereita a sectores significativos da forza armada e forzar así un golpe clásico similar ao de 2002, experimentáronse diversas fórmulas para vencer unha batalla que a oposición non é quen de gañar nas urnas: desde localizados alzamentos armados ou accións abertamente terroristas -como o atentado contra o presidente Maduro no pasado agosto- até o golpe institucional, xa tentado en diversas ocasións, neste caso promovido pola Asemblea Nacional que controlan. Así, pouco mais dun cento de deputados arrogáronse a lexitimidade de designar un novo presidente, ignorando a elección do pasado mes de maio, gañada ampla e limpamente por Nicolás Maduro. A propia data e condicións dese proceso electoral foron acordados coa maioría da oposición, no marco dun proceso de diálogo do que se retiraron xusto antes da prevista sinatura final, por orde directa dos Estados Unidos. Ainda así, un sector da oposición concorreu contra o chavismo ás eleccións, cuxos resultados foron auditados por numerosos observadores de dentro e fora do país.

Agora, a dereita venezolana representou o seu último guión, xa sen disimulo nin pudor, de forma que non hai dúbida posíbel sobre quen son os seus autores. Nunha calculada posta en escena, o vicepresidente estadounidense Mike Pence gravou e difundiu masivamente un vídeo en nome de Trump animando a oposición a sair ás rúas para derrocar o presidente electo. O día seguinte, ironicamente conmemorando o aniversario dunha rebelión contra a dictadura, “proclamouse” un presidente non votado por ninguén coa pretensión de substituir o que foi electo. De inmediato, os EUA recoñeceron esta nova presidencia ficticia, e a seguir fixerono os gobernos lacaios do continente que conforman o chamado “Grupo de Lima”.

Máis unha vez, os mesmos que perpetran, lexitiman ou calan ante flagrantes violacións dos dereitos humanos en países veciños gobernados pola extrema dereita (por citar só dous exemplos recentes: os 120 líderes sociais asasinados nos primeiros 100 días de mandato de Duque en Colombia, ou a recente revelación dos vínculos de Bolsonaro co grupo do crime organizado responsábel do asasinato de Mariele Franco) son os que hipocritamente din querer defender eses mesmos dereitos ou a democracia, derrocando para iso gobernos lexítimos.

A difícil situación económica de venezuela, motivada fundamentalmente pola guerra económica da burguesía, as sancións e os bloqueos internacionais (nomeadamente dos EUA), pretenden criar un escenario que debilite a base popular do chavismo e portanto a súa resposta ás maniobras golpistas, ao tempo que crean a matriz da “crise humanitaria” que xustifique, xunto á violencia e a desestabilización política, unha intervención externa. A resistencia dese pobo, das clases populares que sempre foron o sustento da Revolución Bolivariana, será a que permita enfrentar estes novos ataques e recuperar a iniciativa no proceso de transformación social do país, exercendo tamén de sustento e referencia para o necesario impulso de procesos revolucionarios no resto do continente e do planeta.

Nesta nova fase é probábel o recrudecimento da xa longa ofensiva diplomática, política e económica e da acción violenta, tanto no interior como desde o exterior. Ante isto, queremos reiterar o noso apoio á soberanía de Venezuela, ao seu goberno, ao seu pobo e ao seu proceso democrático que defende o dereito das maiorías sociais a avanzar en paz cara a plena independencia e a construción do socialismo. Por tanto chamamos ao pobo galego a exercer a solidariedade internacionalista e mobilizarse contra o imperialismo, as inxerencias e o golpismo, esixindo aos nosos gobernos e institucións que non se aliñen na súa estratexia criminal.

Venezuela: A festa da democracia que non será televisada

A finais do século XX Venezuela seguía a ser un país con dinámicas profundamente coloniais, do que o imperio extraía recursos mentres a maior parte da poboación non tiña as necesidades básicas cubertas. Coa entrada do século XXI e desde os seus inicios, a Revolución Bolivariana puxo as vidas no centro e comezou a construír o soño do Comandante Chávez. As nacionalizacións dos recursos supuxeron un incremento nas arcas estatais que permitiu multiplicar o gasto público, o que significou, a fin de contas, o aumento do índice de desenrolo humano. Camiñouse cara a fin da desigualdade mediante a redución da pobreza, da desnutrición, a erradicación do analfabetismo, o aumento dos servizos de saúde, a redución do desemprego, o aumento dos pensionados ou o aumento do acceso á vivenda e á tecnoloxía. Alén de todo isto, Venezuela demostrou ser unha república xenerosa que aumentou o presuposto para cooperación interamericana.

Ximena González

O vindeiro 20 de maio celébranse eleccións presidenciais, a consellos municipais e lexislativos estatais en Venezuela. Achéganse entre o silencio dos medios de comunicación do estado español; os que difundían a actualidade política de Venezuela diariamente desde a óptica da oposición radical, agora, sumidos nun profundo mutismo, ocultan un novo proceso democrático.

Da manipulación á ocultación

Durante os últimos anos, a actualidade venezolana utilizouse pola prensa do sistema como cortina de fume para ocultar as problemáticas que estamos a sufrir froito da crise capitalista. Os casos de corrupción en cargos políticos, o avance do independentismo ou a lei mordaza e o seu retroceso en liberdade de expresión pasaron a un segundo plano nuns medios que abrían constantemente con novas sobre a conflitividade social en Venezuela.

As portadas e titulares acumuláronse, pero non serviron para botar luz sobre a situación real, polo que segue vixente o oscurantismo en canto á realidade do país. As novas publicábanse sen finalidade informativa, buscando o posicionamento da opinión pública cos sectores mais duros da oposición venezolana, branqueando á extrema dereita golpista; desde o Estado Español clámase pola liberdade dos “presos políticos venezolanos”, presos por instigar á violencia, por impulsar as guarimbas e formar parte da insurrección que co apoio de grupos paramilitares asasina diariamente nas rúas de Venezuela. Pero cando a nova cruza o Atlántico, os mortos xa mudan de bando, e nos medios europeos aparecen como membros da oposición asasinados pola policía de Maduro.

Pero a identificación constante nos medios españois de Venezuela con un réxime ditatorial dá paso ao silencio cando se achegan novos comicios. A non cobertura das novas electorais é a única baza posible para seguir mantendo viva a idea da ditadura. É así que oscilando entre a manipulación e a ocultación, conseguen que un sistema que se centra no social e non no capital sexa socialmente rexeitado.

Esta situación de silencio mediático é froito do nacemento da Asemblea Nacional Constituínte que serviu non só para dar máis poder ao pobo na toma de decisión política, senón que foi fundamental para avanzar na paz e frear a violencia opositora nas rúas.

A loita contra o imperio: inxerencias internacionais

Desde o inicio da Revolución Bolivariana o eixo imperialista adicouse non só a cuestionar o sistema que comezaba a camiñar, se non a derrubar cada intento de construír un modo diferente de vivir. As dúbidas e as desconfianzas respecto a Venezuela abranguen todos os ámbitos, desde o público/informativo ao gobernamental, e a pesar de que en toda a UE se fixo seguidismo á manipulación promovida polos Estados Unidos de América, o Estado Español tivo sempre un papel determinante.

O ataque continuo e prolongado no tempo que pasou desde o non recoñecemento do Presidente Nicolás Maduro ao apoio do terrorismo no país bolivariano e culminou co apoio de España á Unión Europea perante as sancións estabelecidas contra Venezuela, desembocou na ruptura de relacións durante tres meses. A actitude irrespectuosa e inxerencista de España non foi tolerada polo goberno de Nicolás Maduro, que pretende basear as súas relacións internacionais no respecto e a colaboración no canto de facelo no servilismo e a vasalaxe. A predisposición de Venezuela a manter relacións diplomáticas respectuosas evidénciase no novo intento de retomar o contacto institucional con un estado que violou permanentemente as normativas que rexen as convencións diplomáticas.

Non obstante, a pesar das boas intencións amosadas por Venezuela para retomar as conversas, agárdase con escepticismo a reacción de España, e a súa posición oficial perante as próximas eleccións. Polo momento a súa actitude non é esperanzadora, xa que como membro da Unión Europea e da ONU non mantivo unha voz discrepante ante a negativa das mesmas de enviar observadores internacionais a cubrir os comicios do 20 de maio. A situación apunta, con alta probabilidade, ao non recoñecemento do gañador, e polo tanto, ao continuísmo na deturpación da imaxe da democracia venezolana.

O avance da Revolución: os logros do pobo

A finais do século XX Venezuela seguía a ser un país con dinámicas profundamente coloniais, do que o imperio extraía recursos mentres a maior parte da poboación non tiña as necesidades básicas cubertas. Coa entrada do século XXI e desde os seus inicios, a Revolución Bolivariana puxo as vidas no centro e comezou a construír o soño do Comandante Chávez. As nacionalizacións dos recursos supuxeron un incremento nas arcas estatais que permitiu multiplicar o gasto público, o que significou, a fin de contas, o aumento do índice de desenrolo humano. Camiñouse cara a fin da desigualdade mediante a redución da pobreza, da desnutrición, a erradicación do analfabetismo, o aumento dos servizos de saúde, a redución do desemprego, o aumento dos pensionados ou o aumento do acceso á vivenda e á tecnoloxía. Alén de todo isto, Venezuela demostrou ser unha república xenerosa que aumentou o presuposto para cooperación interamericana.

Sen minusvalorar a figura de Hugo Chávez e recoñecendo a súa altura histórica, cabe sinalar que a Revolución Bolivariana non foi un movemento unipersoal, senón que é un proxecto que precisa de moitos brazos e moitas cabezas, é unha vitoria do pobo que segue en construción, e cuxa continuidade depende, neste momento crítico da reelección de Nicolás Maduro. O actual presidente enfróntase a unha situación difícil, na que as vendas de petróleo aos Estados Unidos de América están en valores mínimos e os presupostos estatais redúcense. A agresividade da oposición e as sancións aplicadas desde os exterior son obstáculos engadidos para unha xestión eficaz, non obstante, Maduro xa ten demostrado que é capaz de gobernar de xeito eficiente en momentos de adversidade. Durante o seu mandato ten combatido constantemente a corrupción dentro das institucións do estado, enfrontado o desabastecemento e a violencia económica, e reforzado a seguridade de xeito que foi posible desactivar un golpe de estado que tería rematado cos avances nomeados.

A resilencia de Nicolás Maduro fai del o candidato ideal para enfrontarse ao constante asedio á Revolución e seguir construíndo un outro modelo político e económico.

O triunfo da democracia, xuntos podemos mais!

A campaña mediática de desprestixio a Venezuela conseguiu que se asuma como certo o que non é real. A suposta ditadura bolivariana celebrou, desde 1999, 5 eleccións presidenciais, 4 eleccións parlamentarias, 6 rexionais, 7 municipais, 6 referendos e 3 consultas constitucionais; a estas convocatorias súmase a do vindeiro 20 de maio que combina presidenciais, municipais e lexislativas. Mais, alén da cantidade, a democracia venezolana é exemplo de calidade. Con un sistema electoral totalmente dixitalizado e con identificación mediante pegada dactilar, a seguridade é maior do que na maior parte dos estados da Europa, e por suposto do que nos Estados Unidos de América. É de valorar tamén que a calidade da democracia teña raíces fondas, e que a poboación asumise a súa participación na vida política desde a base. A descentralización da toma de decisións políticas cara ás asambleas e comunidades permite que numerosos Consellos Comunais, organizacións ou movementos sociais guíen a vida política baixo a dirección e promoción do Ministerio do Poder Popular para as Comunas e Protección Social.

Tamén no ámbito institucional son multitude os partidos que participan da vida política. A estas próximas eleccións, nas que a extrema dereita rexeitou candidatarse, concorren dezaseis partidos representados por catro candidatos; Nicolás Maduro preséntase á reelección á fronte do Gran Polo Patriótico, e enfrontarase a Henri Falcón por Avanzada Progresista, Javier Bertucci de Esperanza por el Cambio e Reinaldo Quijada por Unidad Política Popular 89. O imperio, ante a imposibilidade de parar o avance do pobo nas urnas, rexeita desta volta presentar un candidato; o seu candidato será a indignación popular, a manipulación, o descrédito. Porque nun mundo onde o capital manda non se pode consentir o exemplo dun pobo digno que non só resiste, senón que avanza.

Solidariedade con Venezuela e a revolución!

manifestación chavista

É patente que o imperialismo internacional, aliado coa dereita venezolana fascistizada, ten como obxectivo principal alterar a estabilidade social, económica e política do país e bloquear calquera tipo de avance cara este horizonte socialista,

O Movemento Galego ao Socialismo quer denunciar publicamente o ataque armado cometido contra diversas institucións venezolanas -o Ministerio do Poder Popular para Relacións Interiores, Xustiza e Paz e o Tribunal Supremo de Xustiza-, ubicadas na capital do país. O ataque armado, perpetrado desde un helicóptero secuestrado e que contou co lanzamento de granadas, representa un novo salto cualitativo na guerra non convencional que padece Venezuela, que conta con axentes e forzas internas mais que ten unha innegábel deseño, inspiración e dirección desde o imperialismo estadounidense. Esta constante veríficase tamén no último atentado, xa que xa foron anunciados os vínculos do piloto, inspector de transporte aéreo, coa Axencia Central de Intelixencia e co exministro de Interior, tamén relacionado coa CIA.

En contra do que afirma a propaganda e os medios de comunicación do noso entorno, os sectores antipopulares e contrarrevolucionarios non son vítimas dun réxime despótico e arbitrario, senón que pretenden desenvolver unha ofensiva violenta e impune contra a soberanía nacional e a vontade popular de Venezuela. Un exemplo recente son as declaracións de Henry Ramos Allup -líder de Acción Democrática, deputado na Asemblea Nacional e significativamente vicepresidente da Internacional Socialista-, quen non só non condenou o novo atentado armado, senón que lamentou a que as maxistradas e maxistrados -”roedores refugiados en cloacas”- saísen ilesos. Nos últimos dous meses, o país padeceu máis de 800 mobilizacións violentas, que incluiron máis de 92 vítimas mortais e todo tipo de danos contra a sociedade, os espazos e servizos públicos ou as institucións estatais.

A prensa española presenta este conflito, cínica e reiteradamente, como unha sucesión de enfrontamentos entre pacíficos manifestantes e forzas de seguridade indiscriminadamente represoras, no que constitúe unha permanente apoloxía da violencia contrarrevolucionaria e defensa da subversión como método de impulsar o xiro político no país. A mesma prensa caricaturiza constantemente o único proceso de toma de decisións -a convocatoria de eleccións- ao que recoñece lexitimidade no noso Estado, tanto na celebración os comicios rexionais como nun novo proceso constituínte que se inicia en xullo, e manifesta de forma indisimulada a súa preferencia polo crecemento do odio, o fascismo e o racismo até desembocar nunha eventual guerra civil. Esta orientación ideológica reafirma a nosa percepción de que a ofensiva é simultaneamente interna e externa, política, económica, diplomática, militar e paramilitar, cultural e mediática.

Esta ofensiva dramática non pode ser minusvalorada nin atribuída unicamente á mera correlación de forzas entre partidarios e detractores do goberno. Non cabe a menor dúbida da radicalidade da actual situación histórica.

A América Latina foi historicamente unha vítima do colonialismo e do neocolonialismo, e toda resistencia foi perseguida con formas e métodos distintos que incluiron as ditaduras militares, a contrainsurxencia antiguerrilleira, a sabotaxe interna e externa, o bloqueo e boicote económico e a constante ameaza dunha agresión militar contra Cuba…. Diversos gobernos nacionais, entre os que xoga un papel central o de Venezuela, á súa vez alentado polo exemplo heroico de Cuba, cuestionaron nos últimos anos a versión actual da Doutrina Monroe, a partir da afirmación da independencia nacional, a loita por un desenvolvemento autónomo e o estreitamento dos vínculos económicos e políticos, na perspectiva de superar a dependencia dos Estados Unidos. A resposta imperialista foi consecuente coa súa propia historia e manifestouse nun golpe de Estado, fracasado en 2002, un “lock out” patronal, un sabotaxe petroleiro e outras iniciativas de intervención e subversión. Tras o fracaso destas primeiras tentativas, os Estados Unidos continuaron o deseño e finanzamento de diversas accións que aspiran a desaloxar o chavismo do poder político: primeiro o finanzamento de numerosas organizacións venezolanas -quince millóns de dolares entre 2005 e 2010, segundo as revelacións de Wikileaks- e depois o plan violento “La Salida”, a coñecida como “guarimba” de 2014, que se saldou con 43 mortos e máis de 800 feridos. A crise que se vive nos últimos meses é unha continuidade desta contraofensiva capitalista, que ademais se desenvolve nun escenario moito máis complexo, marcado pola ausencia de Chávez, figura de referencia e unión do movemento que presisamente toma o nome de “chavismo”, e o novo goberno de presidente Nicolás Maduro.

É evidente que dentro deste marco xeral existen moi diversas orientacións, limitacións e contradicións, que no caso de Venezuela explican a distancia aínda existente co socialismo. Mais tamén é patente que o imperialismo internacional, aliado coa dereita venezolana fascistizada, ten como obxectivo principal alterar a estabilidade social, económica e política do país e bloquear calquera tipo de avance cara este horizonte socialista, como primeira fase dunha operación de reconquista da administración do Estado por parte do adversario de clase.

Neste contexto, temos que aprender tamén da relación de prioridades elaborada e manifestada por este poderoso inimigo, que resulta transparente da análise do seu discurso e da masiva campaña de manipulación informativa que o envolve: para o imperialismo Venezuela é agora mesmo un enclave xeopolítico fundamental, no que se xogan simultaneamente poderosos intereses enerxéticos, de relevancia indiscutíbel para a economía e a xeopolítica mundial, e á vez a restauración do neoliberalismo e a reinstauración dun novo ciclo reaccionario, neocolonial ou neofascista na rexión; pola mesma razón, debe constituír unha prioridade na análise, estratexia e mobilización daquelas forzas comprometidas cun proxecto de emancipación, nomeadamente polas que reclamamos un destino soberano para o noso pobo e aspiramos á construción do socialismo.

O Movemento Galego ao Socialismo considera indisociábeis as súas obrigas nacionais e as internacionais, guiadas polo principio do internacionalismo proletario. Por esta razón, seguimos con atención todos os acontecementos en Venezuela, país ao que ademais nos unen numerosos vínculos históricos, culturais e sociais, e reafirmamos o noso apoio, nesta conxuntura tan dura, á afirmación da soberanía nacional, ao proceso revolucionario e á construción do socialismo naquel país.

Así, denunciamos o papel das potencias imperialistas, en particular da Unión Europea e singularmente do Estado Español e do seu goberno, que se sitúa a favor da ofensiva capitalista-imperialista e ampara calquera acción violenta. Os Estados da UE, que se teñen pronunciado reiterada e ostentosamente sobre as decisións xudiciais -os procesos penais por accións violentas, os conflitos de competencias entre poderes, a declaración de desacato da Asemblea Nacional, etc…- e sobre a política soberana de Venezuela, non se dignaron reaccionar ante o último atentado violento, e abstivéronse de condenalo, no que evidentemente é unha protección dos seus autores. O goberno español finxe reclamar para Venezuela todas as garantías democráticas que nega para si mesmo: reclama separación de poderes á vez que utiliza fiscalía e xudicatura para ocultar a corrupción estrutural do Partido Popular durante décadas; denuncia a suposta represión política e reclama a liberdade para os que define como “presos políticos” á vez que branquea e nega o negro historial de persecución da disidencia e impunidade represiva que si presenta España; e reclama unha auténtica democracia cando a actual forma xurídica do Estado e a súa Constitución naceron dun proceso ilexítimo de reforma dunha ditadura, que mesmo impuxo unha xefatura de Estado hereditaria, e á vez anuncia inhabilitacións e condenas para as persoas e institucións que participen de procesos democráticos de autodeterminación.

Continuaremos a denunciar todos os intentos de subvertir a vontade popular e entregar o país de novo ás garras do imperialismo e promoveremos o avance da loita ideolóxica no noso pobo en defensa de Venezuela, así como as accións de masas en defensa do internacionalismo proletario e a solidariedade entre os pobos, coa esperanza de poder sumar as nosas forzas da outra beira do Atlántico ao bando da vida, a liberdade e a dignidad humana.

Transmitimos a nosa solidariedade e apoio ao Ministerio do Poder Popular para as Relacións Exteriores, así como ao Goberno da República Bolivariana de Venezuela, ao Partido Socialista Unido de Venezuela, ao Partido Comunista de Venezuela e ao conxunto de forzas revolucionarias.

Só vencen os pobos que loitan!

Galiza con Venezuela e a Revolución!